© Jaxon Left
Waar worden de helden van nu geboren? Op het internet natuurlijk. Een heldenstatus willen we Clarion nog niet toedichten, maar de sprongen die de band op drie jaar tijd heeft gemaakt, zijn best knap te noemen. Het drietal leerde elkaar in 2023 kennen in een studio en voor ze het wisten was Clarion geboren. De titelloze debuut-ep werd in amper drie dagen ingeblikt en met de bijbehorende filmpjes op TikTok en Instagram groeiden ze met hun grungy shoegaze uit tot kleine culthelden. De sprong van het internet naar het podium wordt niet door iedereen even goed gemaakt en zo waren we best benieuwd hoe dit groepje uit Los Angeles het er vanaf bracht tijdens die allereerste Belgische show.
In een wereld van scheikunde, fysica en biologie bevindt ‘Organoid’ zich in de muziek. Het is de introducerende zin waarmee Organoid zich op het wereldwijde web kenbaar maakt en die direct ook veel over het Limburgse zestal zegt. Voorspelbaar kon je hun halfuurtje in ieder geval zeker niet noemen. Ze gingen op korte tijd verschillende richtingen uit en leken nog wat zoekende naar hun eigen geluid. We hoorden met momenten een band die zoals Westside Cowboy wilde klinken, terwijl de elektronische toevoegingen dan weer richting Squid wezen. Als het van ons afhangt, mogen ze zich vooral oriënteren naar het laatste nummer. “Innocent” was op veel vlakken hun scherpste wapen en kon niet alleen de vele vrienden en familie in de zaal bekoren.
Het is de eerste internationale tour voor Clarion en dat kruipt kennelijk in de kleren. Saya Olivia kampte met een kleine verkoudheid en probeerde subtiel te snotteren, maar aan afzeggen werd nooit gedacht. En dat is ook goed zo, want Clarion speelde een vrij degelijk uurtje bij elkaar. “Cover Me” was een abrupt begin waarmee de band niet oeverloos rond de pot draaide. De zware baslijn greep je tijdens het refrein bij de keel, terwijl de flukse en grootse bewegingen van Joseph Quezada met zijn drumstokken ook meteen opvielen. Zijn geheel eigen drumstijl zou ons doorheen het optreden nog vaker opvallen en gaf de nummers een hardere en strakkere ondertoon zonder daarbij per se vlekkeloos te spelen. Op “Blue Fairy” was hij het ook die het nummer met veel gretigheid inzette. De geluidsmix was wel niet glashelder, al kwam hun dichtgemetselde geluidsmuur wel zonder meer over. Door al die hevigheid zou je bijna vergeten dat Clarion van oorsprong vooral bezig was met het maken van shoegaze. Met het moderne “Inertia” namen ze ons even mee naar de begindagen van de band en toonden ze op welke manier ze het genre op korte tijd een eigen klankkleur gaven.
Aanvankelijk viel de verkoudheid van Saya Olivia niet op, wat vooral lag aan het feit dat haar stem soms niet echt door de geluidsmuur kon breken. Het stoorde echter niet, want wanneer ze de intensiteit opvoerde, deed ze dat met veel overgave. Op “Taxidermy” liet ze iedereen monter meespringen, wat door het jonge grut voor het podium ook gewoon werd opgevolgd. De terughoudendheid van de eerste minuten maakte plaats voor een leuke sfeer, al bleef het gros toch het liefst zitten in het halfrond. De meest recente single “Jilt” werd met de juiste intenties gebracht, maar op de een of andere manier ontbrak er voor ons toch de dromerigheid die de singleversie net kenmerkte. Niet elke draai aan de volumeknop was dus gisteren een voltreffer, maar gezien de omstandigheden is dat iets waar we niet te zwaar aan het tillen.
Anthony Sanchez, die zijn versterker opkleurde met een Mexicaanse vlag en kleine attributen, verkeerde het gros van de tijd in een eigen wereld en liet de interactie over aan Saya Olivia. Dat er nog wat werk is aan de bindteksten, is niet onlogisch, maar haar vriendelijke beleefdheid konden we wel appreciëren. Zo vroeg ze net voor “Sunhail48” een ‘wall of death’ en dat hadden we eerlijk gezegd al lang niet meer gezien in de Rotonde. Anthony Sanchez speelde beheerst op zijn gitaar en brulde zelfs even door de microfoon. Zijn vocale bijdrage bleef beperkt tot die ene uitspatting, maar misschien is dat iets wat in de volgende fase meer ingezet kan worden om als tegenpool van Olivia te werken. Dat de sfeer goed zat, zagen we overigens ook bij hun grootste hitje “Hello Juliet”, waarbij een jonge fan in de lucht werd gestoken. De jonge garde amuseerde zich voor het podium en zorgde voor een warme ontvangst voor Clarion. Eigenlijk hadden ze het al voor bekeken gehouden na nog een extra nummer, maar omdat het publiek zo attent vroeg om een bis, kregen we ook nog twee onuitgebrachte nummers te horen. Een glimpje van toekomst om het concert af te ronden.
Clarion toonde zich als drietal fors, gesterkt en met de juiste impulsen, al kon het niet vermijden dat het zo nu en dan wat in herhaling viel. Je kan het ze onmogelijk kwalijk nemen aangezien ze nog geen album hebben uitgebracht. Ze zijn er in ieder geval mee bezig en de nieuwe nummers toonden een nog luidere en intensere kant van hun geluid. In hun niche zou Clarion dus best wel een band van betekenis kunnen worden en dat zowel voor een jonge als ook een iets minder jonge generatie. Het is nu dus vooral een kwestie om met een debuutalbum een goed visitekaartje af te leveren en live nog wat zaken aan te scherpen, en dan kan Clarion de positieve evolutie zeker en vast verder zetten.
