Het zat er al een tijd aan te komen, maar eindelijk is The Mountain, het negende studioalbum van Gorillaz, officieel uit. De hype begon al september vorig jaar toen de band het album al eens integraal speelde als surpriseshow. Dit nadat ze de dagen ervoor hun drie eerste albums nog eens integraal hadden herbeleefd. Gorillaz hoeft als band weinig tot geen introductie meer. 2-D, Murdoc, Noodle en Russel kwamen in 1998 uit de hersenpannen van Damon Albarn en Jamie Hewlett gekropen en zijn als virtuele bandleden hun eigen leven gaan leiden. Hun identiteit en persoonlijkheid vormden zich door de jaren heen dankzij de steeds verder evoluerende visuals die ieder album steevast zijn eigen stijl en karakter meegeven.
Naast de virtuele bandleden en de visuele verpakking is het ook altijd uitkijken naar wat voor inhoud er achter een nieuw deel in de Gorillaz-saga steekt. Thematisch kent The Mountain alvast een bijzonder boeiende premisse. Albarn en Hewlett verloren beiden hun vader in de aanloop naar dit album en kanaliseren de verwerking hiervan in een retraite van de band naar India. En India is een land dat er met zijn verschillende religie’s een bijzondere band met de dood op nahoudt. Een terugkerend thema op The Mountain is de Samsara, de eeuwigdurende cyclus van geboorte, leven, dood en wedergeboorte. In het bestaan van de band is dit toch een meer serieuze en persoonlijke insteek dan we over het algemeen van Gorillaz gewoon zijn. Ook muzikaal wordt de lijn met de overzijde doorgetrokken met gastbijdragen van verschillende muzikanten die de Styx reeds zijn overgestoken, aangevuld met een lijstje indrukwekkende hedendaagse namen.
Als een moderne fab four trekken de vier bandleden van Gorillaz dus naar India. The Beatles lieten er zich destijds door Maharishi Yogi inspireren, en George Harrison begon een innige vriendschap met sitarspeler Ravi Shankar. Damon Albarn plaatst op The Mountain zijn dochter Anoushka Shankar in maar liefst zes van de vijftien nummers die de plaat lang is. Haar sitarspel zorgt zo mee voor een rode draad, al hebben ook hun eigen reizen de plaat beïnvloed. Nadat Albarn en Hewlett het Amber Fort in Rajasthan bezochten, onstond de titelsong “The Mountain” die de plaat op een erg sfeervolle manier opent. Albarn nam een traditionele folksong uit die regio en legde er de basis voor het nummer mee. Het is een nummer dat je eerder zou verwachten op een plaat van Nitin Sawhney dan op een Gorillaz-album, maar het werkt qua sfeerschepping wel ongelofelijk goed. Met in de tweede helft van het nummer de betreurde Dennis Hopper nog even aan het woord tot een mantra van de woorden ‘The Mountain’ de plaat officieel uit zijn startblokken laat schieten.
En dan trekt Albarn als gretige muzikale veelvraat zijn adresboekje open voor het vervolg van de reis. Een adresboekje dat door de jaren heen steeds indrukwekkender gaan lijken is. Indrukwekkender en vooral ook meer werelds. Op welk album krijg je anders ooit indiepop, funk, spaanse hiphop, Syrische dabke en traditionele Indische muzikanten bij elkaar? Maar, ondanks deze duizelingwekkende cocktail van namen staan er op The Mountain naast fantastische nummers helaas ook een aantal teleurstellende nummers. Om er maar enkele bij naam te noemen hadden we van een samenwerking met IDLES toch meer verwacht dan het slome “The God Of Lying” ons geeft. Ook Tony Allen, Albarns’ ondertussen overleden partner in crime uit The Good, the Bad & The Queen, komt er maar bekaaid van af met het niemendalletje “The Hardest Thing”, dat op de keper beschouwd niet meer is dan een opmaat naar het dartele “Orange County” waar Kara Jackson het er stukken beter vanaf brengt.
“The Manifesto” is met zijn meer dan zeven minuten het langste nummer op de plaat en dat zijn er minstens drie te veel. De originele combinatie van Bollywood-muziek en de Spaanse raps van Trueno werken oorspronkelijk nog erg goed tot het nummer halverwege muzikaal verzandt wanneer de overleden D12-rapper Proof aan de beurt komt. Titel “The Manifesto” verwijst overigens naar het concept dat Albarn en Hewlett ooit uitwerkten om de gastbijdrages loregewijs te verantwoorden. Overleden muzikanten kwamen namelijk in het begin via het bezeten lichaam van Russel de band vervoegen. Met Remi Kabaka Jr. hebben Hewlett en Albarn er trouwens de laatste albums een vaste echte Russel bij die productiewerk en percussie mee voor zijn rekening neemt.
Gelukkig is het op de berg niet alleen maar kommer en kwel want voor iedere uitschieter richting het dal zijn er gelukkig ook hoge pieken. Eerste single en visitekaartje “The Happy Dictator” leverde een uitstekend poppy nummer op samen met het artpopduo van Sparks. Tekstueel geïnspireerd op een vroegere dicator uit Turkmenistan die alle negatieve gedachten wilde verbannen, is het niet moeilijk om hier een ironische bodem naar het wereldtoneel van vandaag in te zien. Ook “Delirium” maakt de belofte van zijn titel waar met een rauwe dansbare bijdrage van wijlen Mark E. Smith, de zanger van The Fall die ook op Plastic Beach voor “Glitter Freeze” al zijn stem leverde. En het feestje gaat door met de Syrische dabkekoning Omar Souleyman en rapper Yasiin Bey op “Damascus”, een nummer dat oorspronkelijk ook op Plastic Beach had moeten komen en zich met zijn catchy ‘fresh arrivals’ al een weg in onze oren heeft gewurmd.
Het Indische thema van de plaat charmeert en sommige songs nestelen zich ook erg goed in de warmte van de Indische klanken. In “The Moon Cave” is het aangenaam baden met onder meer de zang van Bobby Womack en de rhymes van De La soul-rapper Dave Jolicoeur die vanuit het hiernamaals goedkeurend meeknikken. Het bezwerende en zacht deinende “The Shadowy Light” met de 92-jarige Bollywoodster Asha Bhosle mag op de tweede helft van de plaat ook nog perfect laten horen waarom deze smeltkroes zo goed werkt wanneer de magie aanslaat.
Want al bij al is The Mountain geen nieuwe Demon Days of Plastic Beach geworden, maar zweeft het met zijn inspirerende thematiek toch een stuk boven het meer recenter werk van de band. Zeker wanneer het gaat om het album in zijn geheel te beluisteren zoals ook wordt aangeraden. Hewlett en Albarn zijn fantastisch goed omringd door rasmuzikanten, al had er in sommige samenwerkingen net iets meer vuurwerk en wat meer een eigen smoel mogen zitten. De pieken die Gorillaz wel bereikt, mogen overduidelijk naast eerder kwalitatief werk komen staan. Jammer van de wat meer wisselvallige passages maar geen pieken zonder dalen dus.
Gorillaz live is steevast ook een belevenis, dus wie The Mountain live wil beklimmen kan meereizen op 14 juni op Best Kept Secret of op 4 juli op Rock Werchter.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Damascus”, ons favoriete nummer van The Moubtain in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
