Als je duo By Storm ook maar een beetje volgt, weet je dat ze een moeilijke periode achter zich hebben. Oorspronkelijk bekend onder de naam Injury Reserve bracht de band enkele geliefde ep’s en twee albums uit. Na de release van het eerste, zelfgetitelde album Injury Reserve, stierf bandlid Stepa J. Groggs. Hij liet de band achter met twee leden en een half afgewerkt album. Tijdens het afwerken van dat album volgden ze de instructies die Groggs achterliet om zichzelf niet tegen te houden en het album zo raar en abstract te maken als nodig was. Dat gebeurde dan ook, en hieruit kwam meesterwerk By The Time I Get To Phoenix. Na een laatste tour lieten ze Injury Reserve toch achter uit respect voor hun derde lid en begonnen de mannen opnieuw als By Storm.
Een kleine drie jaar geleden, in augustus 2023, bracht het duo de single “Double Trio” uit. Deze hing samen met het laatste Injury Reserve-nummer “Bye Storm” als een soort overdrachtsmoment. “Double Trio” is het enige nummer dat zich niet op het nieuwe album bevindt, waarschijnlijk door zijn intrinsieke samenhang met de vorige band. Na een break van meer dan een jaar bracht het duo doorheen 2025 drie singles uit die ons volledig wegbliezen. By Storm speelde het duidelijk niet op veiligheidsmodus, met elk nummer abstracter dan het vorige. Uiteindelijk, toen het nieuwe jaar begon, kondigde het duo een laatste single en een albumreleasedatum aan voor hun debuutalbum: My Ghosts Go Ghost.
Het wachten op het album zorgde ervoor dat de verwachtingen hoog lagen, maar My Ghosts Go Ghost voelt niet als een poging om die verwachtingen in te lossen. In plaats daarvan lijkt het duo vooral bezig met het verder uitdiepen van een eigen wereld, los van duidelijke singles of instapmomenten. Het album vraagt aandacht en tijd, en maakt al vanaf de eerste seconden duidelijk dat het niet geïnteresseerd is in toegankelijkheid of houvast, maar in sfeer, spanning en emotionele continuïteit. Alhoewel veel van dit album’s identiteit zich verschuldigd aan het overlijden van Groggs is dit zeker niet alles dat het album is. Het eerste nummer, “Can I Have You For Myself” gaat bijvoorbeeld eerder over Ritchie die een nieuw leven in de wereld verwelkomt en de zelfzucht die komt met het gebrek aan aandacht voor zichzelf.
Wat dit album dan ook zo sterk maakt, is hoe consequent het die wereld volhoudt. Ondanks de fragmentarische structuren en onvoorspelbare productie voelt geen enkel moment vrijblijvend aan. Elk nummer lijkt bewust geplaatst, alsof stilte, ruis en vervorming even belangrijk zijn als melodie of tekst. Ritchie’s teksten spelen hierin ook wel een cruciale rol. Ze zijn vaak fragmentarisch en associatief, maar voelen nooit willekeurig aan. Door alledaagse observaties te combineren met abstracte beelden ontstaat een vorm van storytelling die niet uitlegt, maar suggereert, waardoor de emotionele lading juist groter wordt.
Het kernnummer van dit album zou wel eens de single “In My Town” kunnen zijn. Met zijn reflecties op de worstelingen van het tourleven, is het een griezelig stukje folktronica. Het is ook het langste nummer, wel zeven volledige minuten lang, en dat merk je ook. De herhaling en minimale variatie zorgen ervoor dat de luisteraar langzaam wordt meegezogen, terwijl subtiele productiekeuzes het nummer voortdurend in beweging houden. Het is net die spanning tussen stilstand en evolutie die het nummer zijn hypnotiserende kracht geeft. Het is misschien niet voor iedereen, maar als het enkele minuten ingekort werd, denken we dat het nummer zou worden aangeduid als een meesterwerk dat net ietsje langer mocht zijn. We zijn dus heel erg blij dat By Storm hier hun tijd nam en het nummer volledig liet ontvouwen.
Dit nummer wordt direct opgevolgd door de eerste single. “Zig Zag” begint als een een somber stukje eenzame folk dat geleidelijk evolueert naar een sfeervolle ballade. Die geleidelijke transformatie voelt nooit geforceerd aan, maar groeit organisch, waardoor het nummer eerder aanvoelt als een emotionele reis dan als een traditionele songstructuur. Hij neemt de lengte van het voorgaande nummer ook met zich mee, deze keer haalt hij net geen zeven minuten. We zouden veel van wat we over het vorige nummer zeiden kunnen herhalen, want dit voelt echt als een vervolg op de ideologie van dat nummer.
Er is ook effectief een vervolg te vinden op dit album. “Double Trio 2”, opnieuw een single, volgt de eerder vermelde “Double Trio” op. De allereerste release onder de nieuwe naam By Storm, die we eerder vermeldden. Dit nummer is een directe partner met die eerste single, maar toch volledig verschillend. Waar veel vervolgstukken vooral herkenning zoeken, durft By Storm hier de oorspronkelijke emotie bijna volledig te ontleden en opnieuw samen te stellen. In plaats van een trage opbouw start het nummer direct met de explosieve saxofoon van Patrick Shiroishi, die vervolgens zo sterk wordt vervormd dat hij bijna niet meer herkenbaar is. Ook tekstueel sluit dit daarbij aan: betekenis wordt hier niet vastgepind, maar opgelost in sfeer en klank, waardoor het nummer meer aanvoelt als een emotionele herinnering dan als een verhaal. Dat is dan ook misschien het doel van het nummer, de emoties van het originele volledig vervagen tot enkel de essentie nog zichtbaar is.
Het meest explosieve nummer op het album wordt dan ook direct opgevolgd door misschien het rustigste. Dat nummer is het enige op het album met een feature, en meteen de enige echte Billy Woods. Alhoewel we geen features verwachtten, is dit toch wel de naam die het best bij het duo past. Op Armand Hammer (Billy’s experimentele rapduo met artiest E L U C I D) werd er na release een bonustrack toegevoegd genaamd “Doves”. Dat nummer zou je op dit By Storm-album kunnen plaatsen, en er zou niets misplaatst aan zijn. Die rust voelt als een noodzakelijke verschuiving binnen het album. Billy Woods’ gecontroleerde zwaarte contrasteert sterk met Ritchie’s meer verdwaalde delivery en versterkt zo het gevoel van afstand en introspectie. Het nummer voelt minder als een feature en meer als een extensie met een andere stem binnen dezelfde wereld.
Het album eindigt op misschien zijn meest emotionele noot. “And I Dance” voelt als de laatste weigering die voor een uiteindelijke resolutie komt. Zinnen als ‘We can take care of all this later’ en ‘We ain’t gotta clean all this shit tonight’ geven het nummer een sfeer van weigering van verantwoordelijkheid, orde of angst voor de toekomst. Maar die resolutie komt nooit. “GGG”, een soort titeltrack (Ghosts Go Ghost), gaat over rouw die verdwijnt en de emoties die daarbij komen. Ritchie probeert er zo hard als hij kan tegen te vechten, maar toch blijft het leven verdergaan zonder zijn vriend. Hij zal nooit weten waar Groggs nu is. Hoe leef je daarmee?
My Ghosts Go Ghost is een echt meesterwerk in abstracte en experimentele rap. Het album bewijst dat experiment niet kil of afstandelijk hoeft te zijn, maar net een middel kan zijn om rouw, verwarring en verbondenheid eerlijker te verbeelden dan klassieke songvormen dat zouden toelaten. Het voelt alsof de band een heel nieuwe wereld opent met de release van dit album. De samplegebaseerde productie van Corey werkt zo goed samen met de verdwaalde teksten en aflezing van Ritchie dat het bijna niet te geloven valt. We denken dat er niet vaak een album zoals dit uitkomt. We hopen dat dit album de invloed bereikt die het verdient. By Storm komt naar de Botanique in Brussel op 9 april en Paradiso in Amsterdam op 8 april.
Ontdek “GGG”, ons favoriete nummer van My Ghosts Go Ghost, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
