Het is met groepen als Armand Hammer dat superproducer The Alchemist toont dat hij zijn voeling met de underground nog lang niet verloren is. Op Mercy, de tweede samenwerking tussen deze twee op vijf jaar, daalt ‘Uncle Al’ van zijn ivoren toren naar de loopgraven van de hiphop, waar billy woods en ELUCID al meer dan tien jaar de plak zwaaien. Een nieuw Armand Hammer-album heeft echter altijd iets weg van een grimmig voorteken, en niet zozeer een blijde aantocht. De magistrale ontplooiing van rappers billy woods en ELUCID in de voorbije jaren maakt elke nieuwe release alleszins wel een curiositeit. Het duo aan de Amerikaanse oostkust liet met HARAM in 2020 voor het eerst zien dat de chemie met The Alchemist van goudwaarde is.
Mercy, nu vijf jaar later, is uit hetzelfde abstracte hout gesneden, maar laat ergens toch wel wat de wensen over. Voor zo’n vooruitdenkend, geradicaliseerd en destructief duo als woods en ELUCID, blijkt The Alchemist toch een soort conservatieve aanwezigheid. De man houdt zich nogal koppig vast aan zijn bekende formule, en kleurt voor geen millimeter buiten de lijntjes van zijn comfortzone. En oké, als je kleppers als Alfredo 2, ook van dit jaar, uit je knoppenkast weet te sleuren heb je weinig nodig om van de grond te kunnen komen, maar Mercy is meer voorspelbaar en minder vooruitstrevend dan je zou verwachten.
The Alchemist tracht met minimalistische, analoge en stoffige productie ruimte te creëren voor de vocale bombast en de lyrische overvloed van woods en ELUCID, maar zelfs zij weten een schrale beat als “Dogeared” niet op te vullen, noch om te zetten tot een atmosfeer akelig genoeg om te tippen aan de verstikkende hoogtepunten van HARAM. Meer rechtlijnige beats als “Calypso Gene”, met schuifelende drums en warme piano, geven dan wel een onvoorwaardelijk gevoel van toenadering, het is met dit soort laissez-faire benadering dat Armand Hammer wat van zijn karakteristieke ’the end is nigh’-urgentie verliest.
We Buy Diabetic Test Strips, het vorige album van het duo uit 2023, kende met zijn meer dan tien verschillende producers ironisch genoeg een stuk meer stilistische focus dan Mercy van de hand van één enkele beatmaker, dat tegelijkertijd gekenmerkt wordt door zowel een warrige sound als een gebrek aan ambitie. De piepende, hoge soulsample op “Moonbow” en de nadrukkelijke bas van “Scandinavia” maken deze tot het soort glitterende beat waar je eerder een Boldy James of Freddie Gibbs op zou verwachten dan twee nihilistische predikanten als woods en ELUCID.
Succesvol atmosferisch is een nummer als “Crisis Phone” dan weer wel. Een slopende bas, kruipend tempo en heldere strijkers op de achtergrond maken een bedenkelijk onbezet geheel, en Pink Siifu’s nauwelijks verstaanbaar gemompel op het refrein doet het nummer als een boosaardige vervloeking klinken. Op “Nil by Mouth” hoor je dan weer een dunne en schrale theremin dat eerder thuishoort op de score van een John Carpenter-film.
Het ontbreekt Mercy niet aan hoogtepunten, verre van, maar eerder aan de consistente sound en stilistische overtuiging waar billy woods en ELUCID individueel, maar ook samen, bekend voor staan. Een nogal onbeholpen discrepantie tussen producent en rapper ontneemt Armand Hammer wat van zijn gebruikelijke kracht, maar het duo gaat nog steeds voorbij aan de de term ‘conscious hiphop’: ze rappen niet zozeer met sociaal bewustzijn, dan met voortschrijdend inzicht en een diepgaand begrip voor de menselijke conditie. Tekstlijnen als ‘It’s hard to get out of bed when there’s glue traps behind the stove / Bulldozers in the olive groves’ zijn vlijmscherp en brandend actueel. Als kanaries in de koolmijn houden billy woods en ELUCID continu de vinger aan de pols van onze destructieve maatschappij, die almaar minder een teken van leven vertoont.
Facebook / Instagram / Twitter
Ontdek “Crisis Phone”, ons favoriete nummer van Mercy, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
