© CPU – Marvin Anthony (archief)
Als we het hebben over eigenzinnige stemgeluiden en performers in de hedendaagse soulscène, kan St. Paul & The Broken Bones niet ontbreken in dat lijstje. Veel had het niet gescheeld of Paul Janeway was nu nog zanger bij een AC/DC-coverband, maar het lot had in 2012 toch andere plannen met een groepje jonge mensen uit de Amerikaanse staat Alabama. Als soulband maakten ze meteen indruk, net ook omdat ze het traditionele aspect koppelden met een frisse visie. Ondertussen heeft de band zes albums uitgebracht waarvan het meest recente exemplaar gewoon naar zichzelf werd vernoemd. De groep maakte op dat nieuwe album niet alleen nummers die nog dichter bij zichzelf als mens en collectief staan, maar gaf zichzelf weer een nieuwe richting om het als evoluerende groep muzikanten verder te kunnen maken binnen hetgeen ze doen. Nadat ze de afgelopen week een rondje door het Verenigd Koninkrijk hebben afgerond, trokken ze gisteren naar het Europese vaste land, al was hun show in Het Depot er eentje die niet helemaal de verwachtingen kon inlossen.
MT Jones had best een lange autorit achter de rug. Vanuit zijn thuisstad Liverpool maakte hij mee de verplaatsing naar Leuven om het publiek met zijn warme stem in de juiste stemming te brengen. Geheel in zijn eentje trachtte hij de zaal in te pakken met nummers van zijn nieuwe album Joy en dat lukte hem ondanks beperkte middelen toch best aardig. Qua stemgeluid deed hij ons wat denken aan Paolo Nutini; een aangename heesheid en voldoende kracht in de langere noten. Voor een nummer nam hij plaats achter een piano, maar zijn geliefde gitaar voelde toch iets comfortabeler. Zijn charmeoffensief loonde klaarblijkelijk en zo gingen de handen van enkelen ritmisch tegen elkaar bij het laatste nummer “Why I Cry”. Met band had MT Jones wellicht nog iets meer diepgang kunnen toevoegen aan zijn nummers, al was het solo ook meer dan verdienstelijk.
Laten we dan maar meteen met de deur in huis vallen; St. Paul & The Broken Bones bleef gisteren onder zijn kunnen presteren. Veel kan je de band echter niet verwijten, want het was een zichtbaar vermoeide Paul Janeway die heel het optreden lang probeerde op te boksen tegen zijn eigen lichaam. De weerstand was best nobel, al hield Janeway zich daardoor in heel wat nummers bewust iets meer in om de schade op zijn stembanden niet groter te maken. Bij de eerste uithaal van “Nothing More Lonely” leek nochtans weinig mis te zijn en klonk het best imposant, maar in het refrein werd toch iets meer op voorzichtig gespeeld. Janeway had zijn band dus nog net iets meer nodig dan anders. Na “Flow With It (You Got Me Feeling Like)” werd er nog snel een flesje water soldaat gemaakt en kon er op “Ooo-Wee” voor een deel gerekend worden op het publiek. Dat mocht namelijk in het refrein de aanstekelijke ‘Ooo-Wee’s’ zingen, al hield het gros van een bijna uitverkocht Het Depot toch liever iets afzijdiger.
Normaliter is Janeway een performer die op het podium met zijn energie het publiek enthousiaster en enthousiaster krijgt, maar dat zat er gisteren op een of andere manier iets minder in. Janeway wandelde wel van links naar rechts en hield het voor zijn doen ook op vlak van gebaren best sober. Gelukkig was de band in een iets betere staat en bracht die tijdens “GotItBad” en “Call Me” een zekere rhythm en funk in de vibrerende retrosoul. Met name de blazersectie zorgde bij “GotItBad” voor een leuk einde dat gerust nog iets langer had mogen duren. De intro van “Grass is Greener” vonden we dan weer ietwat uit de toon vallen en toch bleek er genoeg animo om op de maat mee te klappen. Wat we echter het meest konden appreciëren was het feit dat Janeway ondanks de omstandigheden toch die uithaal durfde lanceren en er ook nog eens zonder problemen doorkwam. St. Paul & The Broken Bones was eindelijk op afspraak en dat proefde naar meer.
Voor “Sitting In The Corner” was het vooral weer de blasersectie die met de aandacht mocht gaan lopen. De saxofonist kreeg in het laatste stuk carte blanche en vulde dat gloriemoment met veel kunde en liet zijn twee collega’s nog even mee de puntjes op de i zetten. Bij “Sushi and Coca Cola” – een van de nieuwere nummers in de setlist – muteerde Janeway dan weer tot onvervalste bandleider en liet hij tijdens zijn zelfverklaarde favoriete moment van de avond de band op zijn aangeven op de maat spelen. De speelsheid en het plezier werden opeens tastbaar en net dat gevoel hadden we op deze maandagavond graag nog iets vaker gevoeld. Janeway had inmiddels een welgekomen theetje op het podium staan, al dook hij na een ingetogen “I’ll Be Your Woman” de coulissen in om de band te laten jammen. Drummer Kevin Leon nam de rest op sleeptouw met een goede solo en uiteindelijk kreeg ook de rest nog wat creatieve ruimte om hun kunde voor de dag te brengen.
Een jam kan niet eeuwig blijven duren en zo verscheen een in een glittercape gehulde Paul Janeway voor “Stars Above” opnieuw op het podium. Normaliter verandert hij dan in een fijngevoelige souldiva, maar gisteren ging hij begrijpelijkerwijs toch op de rem staan. Het werd dan wel best goed gezongen, maar die extra touch die we normaal van hem krijgen werd achterwege gelaten. Dan voelde “Apollo” wel weer als een terugkeer naar oude klasse. Gevoel, talent en vakkunde kwam in die vijf minuten knap samen en zo hebben we St. Paul & The Broken Bones het liefst. De microbe van showman Paul Janeway kon het in het enige encorenummer dan toch niet weerstaan en zo dook hij voor “Sanctify” nog het publiek in. Na een hele tocht kronkelde hij uiteindelijk nog wat de grond, maar het was vooral fijn om te horen dat hij toch nog eens alles wou geven. Het was gisteren met andere woorden dus allesbehalve een kwestie van niet kunnen.
We kunnen het St. Paul & The Broken Bones zeker niet kwalijk nemen dat het op een halve spaarvlam had moeten spelen, want met nog heel wat shows op de planning wil je de tour zo goed mogelijk als het kan doorkomen. In dat opzicht heeft de Amerikaanse soulband zich wel goed staande gehouden en, op de momenten dat ze er moest staan, stond ze er ook. Van een geweldig “Grass is Greener” tot de instrumentale jam voor “Stars Above”; St. Paul & The Broken Bones bood al bij al voldoende hoogtepunten om van een degelijke passage te kunnen spreken. We hopen in ieder geval dat voldoende thee en wat rust Janeway snel terug meer kracht geven om de rol als frontman weer met volle kracht te kunnen uitvoeren.
Setlist:
Nothing More Lonely
Flow With It (You Got Me Feeling Like)
Ooo-Wee
Fall Moon
GotItBad
Call Me
Grass is Greener
Sitting In The Corner
Sushi and Coca Cola
I’ll Be Your Woman
Band Instrumental
Stars Above
Like A Mighty River
Apollo
Sanctify
