Sound Track 2025: Finale Vlaams-Brabant @ Het Depot

Het einde van het jaar nadert met rasse schreden, en dat betekent deze keer ook dat de finales van het biënnale muziekconcours Sound Track doorgaan. De wedstrijd geeft naast uitgebreide coaching ook een heleboel kansen aan jonge artiesten om hun naam waar te maken, zoals podiumkansen en een eerste kennismaking met de muziekindustrie. In september en oktober gingen de preselecties door, waar uit net geen 1.300 inzendingen ongeveer acht artiesten per avond het beste van zichzelf konden tonen. Gisterenavond stond met de regionale finale van Vlaams-Brabant in Het Depot in Leuven de laatste schifting op het programma. Acht bands streden om een laureaatstitel, en er werd ook een publiekswinnaar uitgekozen. Het beloofde een spannende avond boordevol talent te worden.

Gos Rosling

De eer om de spits af te bijten was aan het Limburgse Gos Rosling. De band rond Luca van Cruchten legde al een mooie weg af op verschillende livepodia, met een recent voorprogramma voor Portland in de Ancienne Belgique als hoogtepunt. Ook in Het Depot wist de groep haar reputatie in te willigen, met een hyperstrakke set die getuigde van een goede chemie tussen de bandleden. De songs schommelden van vrolijke indierock tot psychedelische rockers met rake uithalen, waardoor Gos Rosling de zaal al vroeg vulde met kwaliteitsvolle muziek: veel hadden we er dus niet op aan te merken. Of deze gasten het ver zullen schoppen zal niet per se een kwestie zijn van een overwinning bij Sound Track, zo veel is duidelijk.

Maud Verstraeten

Ook Maud Verstraeten maakte tijdens de voorrondes al indruk op ons door haar knuffelbare Vlaamse singer-songwriterliedjes. De zangeres studeert momenteel muziektheater in Rotterdam, en die invloed op haar stem was doorheen de set steeds merkbaar. Alle songs waren qua tekst heel persoonlijk, zoals de breekbare begintrack “Genoeg Voor Jou”, die de zaal voor een eerste keer volledig stil kreeg. Gisteren was ook het debuut van Mauds twee bandleden, waardoor een song als “Goed Ben” wat extra panache kreeg. Het speelse “Schiet Dan” was dan weer een hoogtepuntje in de show, dankzij de humoristische tekst die gepaard ging met een aanstekelijk zangmelodietje. Toegegeven is er nog wat werk aan de winkel als het aankomt op vloeiendere bindteksten, maar dat kunnen we op de zichtbare stress steken van de artieste. Al bij al beschikt Verstraeten over het nodige talent om de strijd aan te binden in een wedstrijd zoals deze, en zijn we benieuwd om te zien waar haar carrière naartoe gaat.

Gender Reveal Atomic Bomb

Muzikaal een niveau wilder gaan, deden we met de punkrockers van Gender Reveal Atomic Bomb. Met zo’n bandnaam kan je bijna niet anders dan knallen, en dat was exact wat ze gisterenavond deden. De band kwam op het podium gemarcheerd op de tonen van de soundtrack van Apollo 13, wat de zaal al meteen tot de orde riep, om er vrijwel meteen in te vliegen met het opzwepende “Party Animals”. Over het algemeen speelde de groep een setje met rake punknummers, maar we hadden ten opzichte van hun vorige show op de preselectie toch liever wat verandering gezien. Daarnaast kwamen de nummers wel hard binnen, maar toch misten we net dat tikkeltje eigenheid in hun sound om ons helemaal over de streep te trekken. De podiumpresence en de grinta zitten er al in, nu nog de rest.

Loïs Grant

De Schots-Belgische zangeres Loïs Grant zocht meteen de sereniteit op in de zaal, met haar soulvolle mix van indiefolk en bedroompop. Haar nummers deden in eerste instantie wat denken aan het stillere werk van Ben Howard, maar tapten evengoed uit hetzelfde inspirationele vaatje dat ook Brittany Howard in haar studio heeft staan. Host van dienst Rik De Bruycker kondigde de act aan als een sterke stem, maar jammer genoeg kwam die gisterenavond slechts sporadisch tot uiting. Tegen het einde – tijdens “Our Names Mean Different Things” – schoor de strakke band hoge muzikale toppen, maar op vlak van vocals mocht het over het geheel net iets meer zijn.

New Trash

De derde thuismatch van de avond was voor het Leuvense New Trash, dat kwam aanzetten met een frisse hoop poppunkachtige nummers. De band had het publiek vrijwel meteen aan zijn kant en slaagde er bij het laatste nummer in om een bescheiden moshpit te ontketenen, maar wij bleven jammer genoeg ietwat op onze honger zitten. De band speelde strak en kwam overtuigend over, maar we misten nog ietwat identiteit in de nummers om van een onverdeeld succes te spreken. De eerste song beschikte over een aardige riff en bleef meteen plakken, maar daarna leken de nummers net iets te veel op elkaar. Toch blijft het een mooie prestatie om als jonge band al een kleine fanbase bij elkaar te krijgen.

Blum

Het was een avond vol mooie stemmen, zo bewees ook Ella Gaublomme, alias Blum. De Leuvense weet met haar muziek de randjes van de kamerfolk op te zoeken, met op plaat duidelijke parallellen naar artiesten als Ethel Cain en Clairo. Jammer genoeg was het publiek al in grote mate geslonken, waardoor er niet even veel reactie uit de zaal kwam als bij de vorige acts. Toch deed Blum haar uiterste best om met haar breekbare stem de zaal te vullen, al was dat soms makkelijker gezegd dan gedaan. Het genre dat ze maakt vereist namelijk een vrij statische podiumprésence, en dat zorgde ervoor dat we jammer genoeg wat geroezemoes doorheen de muziek hoorden. Een euvel met een ongestemde gitaar liet de set op een haar na door de mand vallen, maar gelukkig loste ze dat met wat humor snel op. De artieste beschikt over goede songs om op te vallen tussen de menigte, maar door een kabbelende show wist Blum niet helemaal te overtuigen.

TROY

Als de jury moest stemmen op de meeste aurapunten van de avond, ging Troy Eghosa Joris met alle prijzen naar huis. De jongeman noemt zichzelf een multi-instrumentalist, maar toonde zich gisterenavond op het podium toch vooral als hiphopper met stevige invloeden van soul en jazz. Van in het begin had hij zowat de hele zaal aan zijn kant: de muzikant straalde bijzonder veel zelfvertrouwen uit, waardoor zijn présence in elk hoekje van de kamer te voelen was. Te meer wanneer hij zijn trompet bovenhaalde om tussen het zingen en rappen door zijn strakke jazzband te begeleiden. Het stukje waarin hij een muzikale conversatie aanving met zijn saxofonist mocht voor ons zeker twee keer zo lang zijn. Toch betrapten we hem net iets te vaak op schoonheidsfoutjes, in de zin dat hij zijn delivery soms beter had kunnen verzorgen. Mits hij het dus voor elkaar krijgt om de puntjes op de ‘i’ te zetten, zien we TROY zeker en vast uitgroeien tot een vaste waarde in het Belgische muzieklandschap.

SLAGADER

De meest uitdagende set van de avond was dan weer van de hand van SLAGADER. De band situeert zich naar eigen zeggen tussen Brussel en Leuven en maakt volgens de host van de avond elk genre op Wikipedia. We hoorden elementen van jungle, drum ‘n’ bass, fusion jazz en house, waardoor het moeilijk is om de groep in een hokje te plaatsen. Dat is in de wedstrijden als deze zeker een troef om uit te spelen, aangezien je jezelf als band op die manier meteen kan onderscheiden van de rest. Daar komt bij dat de bandline-up uit absolute stermuzikanten bestaat die elkaar als geen ander aanvoelen. Het leek ook alsof Het Depot nog een laatste keer speciaal voor dit kwartet was volgelopen: de zaal ging helemaal uit zijn dak en leek helemaal mee in het verhaal dat de band wilde vertellen. Met een technisch hoogstaande set wist SLAGADER zijn publiek volledig in te pakken.

Terwijl de jury zich waagde aan de aartsmoeilijke taak om drie laureaten uit te kiezen die een heel jaar lang begeleid zouden worden, kozen wij een persoonlijke top drie uit:

3. Gos Rosling
2. Maud Verstraeten
1. TROY

Na geduldig beraden hakte de jury de knoop door en koos die voor Blum, Gender Reveal Atomic Bomb en Slagader. Daarnaast ging TROY met de publieksprijs naar huis. De drie winnende acts krijgen voor de komende maanden een parcours uitgestippeld met coachingsessies en podiumkansen.