Alfa Mist @ Ancienne Belgique (AB Flex): Op naar het volgende leven

Jazz heeft tot op heden nog steeds een best oubollig en hautain imago, al zijn er genoeg artiesten die een nieuwe wind brengen in het genre. Bovenaan die lijst van artiesten primeert al enkele jaren Alfa Mist. De multi-instrumentalist uit Londen wordt her en der zelfs weggezet als pionier en wie een duik neemt in zijn discografie zal snel merken dat dit geen loos woord is. Als grensverleggend artiest bouwt Alfa Mist bruggen en inspireert hij andere artiesten. Zijn nieuw album Roulette stelde hij afgelopen jaar nog voor in de iconische Royal Albert Hall en dat samen met het zelf in het leven geroepen The Black Snow Orchestra. Op zijn tour door Europa moet Alfa Mist het zonder dat orkestraal ruggensteuntje doen, al is zijn band wel gerafineerd genoeg om dat gemis ruimschoots te compenseren.

Voor we de oversteek maakten naar Engeland, hielden we nog even halt in Brussel. De Brusselse jazz heeft namelijk ook het een en het ander te bieden en een van hen leerden we gisteren kennen. Toegegeven, de muziek die Ola Tunji maakt, is allesbehalve evident of toegankelijk te noemen, al waren er ook rustigere stukken die eveneens de opperste concentratie van de vroege vogels vroegen. Tegendraadse tempowissels waren schering en inslag, en gaven Ola Tunji’s set karakter. Ook al klonk het samenspel voor de modale bezoeker iets minder coherent, waren het net die tegenpolen die elkaar versterkten en tegen het einde naar een virtuoos hoogtepunt afstevenden. Dit was niet voor iedereen weggelegd, al zal de minnende jazzliefhebber in de zaal zeker aan zijn, haar of hun trekken gekomen zijn.

Alfa Mist was altijd al de artiest die op zijn albums naar believen universums en werelden schiep. Op Roulette ging hij deze keer een stapje verder. Het conceptalbum draait om reïncarnatie en dat het niet louter een kwestie van geloof is, maar wel van de mogelijkheden die de wetenschap zullen brengen in de toekomst. Het is een anti-utopische voorstelling die ruimte laat tot verbeelding en waar iedereen ook een eigen invulling aan kan geven of het leven na de dood het leven net meer of minder zingeving geeft. Het is alvast een thema dat voer geeft tot nadenken en waar je gisteren ook een aantal keer mee werd geconfronteerd. Het absurde aan die prestatie is dat de Brit daarvoor nog niet eens zoveel woorden nodig heeft en de ziel van de stukken vooral leven in de klanken en sonische geluidsgolven. De reis begon gisteren stipt om negen met de titeltrack van zijn nieuwe langspeler en die gaf mee de richting aan voor de rest van het optreden. Alfa Mist duwde geconcentreerd zijn toetsen in en navigeerde zijn vierkoppige begeleidingsband in eerste plaats met zijn blikken. Haast intuïtief wist iedereen wat er moest gebeuren, ook toen de monitors van Mist nog even wat tegensputterden.

Ondanks dat dit gisteren pas de eerste halte van een best lange tour door Europa vormde, was de band blindelings op elkaar ingespeeld. De lichten waren dan wel vooral op Alfa Mist zelf gericht, maar een one-man-show zijn zijn optredens desondanks ook nooit echt geweest. Trompettist Johnny Woodham mocht met veel gevoel “Coasting” inleiden en kreeg wat verder in het nummer nog een opportuniteit om zijn kunnen door het koperen instrument te blazen. Bij zoveel instrumentaal genot in het openingskwartier zou je bijna vergeten dat Alfa Mist ook nog een best gelauwerde rapper en vocalist is. Op “4th Feb (Stay Awake)” begeleidde hij zichzelf in eerste plaats op de piano, dirigeerde tegelijk zijn bandleden en bracht met een zeer verfijnde diepgang ook nog eens een bizar sterke tekst. De symbiose tussen tekst en muziek was op dat moment welgekomen en hielp mee de werelden te schetsen.

Hoewel ook best ingetogen, had het optreden best uitbundige momenten waarbij het samenspel meermaals voor gemasseerde oortjes zorgde. Geregeld werd na sterke passages triomfantelijk geapplaudisseerd en zag je pretoogjes met genot kijken naar de technische precisie waarmee de vijf hun instrumenten beheersten. Alfa Mist maakte zijn band beter, maar omgekeerd was dat zeker ook het geval. Jamie Leeming – ook wel een van de meest spraakmakende jazzgitaristen van de afgelopen jaren – kreeg ook zijn moment en toonde hoe fijn besnaard hij nummers zonder capriolen naar een hoger niveau kon tillen. Hij was misschien de meest onopvallende op het podium, maar dus zeker niet zonder toegevoegde waarde. En dan was daar uiteraard ook nog de master van de groove. Zowel op bas als op contrabas bracht ze een zeer knappe ondertoon aan de nummers waardoor de hoofdjes nog net iets intenser knikkebolden.

Alfa Mist laste weinig stiltes in en verkoos er liever voor om zoveel mogelijk muziek te laten weerklinken. De weinige rustpunten werden gebruikt om de band voor te stellen en voor de rest concentreerde de Brit zich het liefst op zijn kerntaak; zijn toetsen. De microfoon stond er dus lange tijd vooral voor de sier, maar in het laatste derde werd er toch nog plaats gelaten voor nummers met tekst. “9 Months” werd live nog net iets langer gemaakt en dat maakte dat de dystopische lyrics des te meer weerklank kregen. Ook “Mind the Gap” zinderde op die manier nog even na. ‘Take my time, so they only see me in right state of mind’ was haast symbolisch voor de avond, want Alfa Mist nam inderdaad zeer graag zijn tijd om te experimenteren en zijn songs een nieuwe live-leven te bezorgen. Bijna was hij vergeten zijn meesterlijke drummer Jamie Houghton in de bloemetjes te zetten, maar dat werd gecompenseerd in de bis. Alle ogen en oren waren daar op hem gericht en we kregen nog een korte resumé van hetgeen we al de hele avond van hem te horen kregen; strakke en levendige percussie met zoveel gevoel en oor voor detail.

Alfa Mist toonde samen met zijn band wat het is om muziek tot de essentie te reduceren zonder daarvoor pretentieuze toeren voor te moeten uithalen. Het kwintet speelde vijfennegentig gulle minuten die beklijfden en inspireerden, maar waar ook ruimte werd gelaten voor improvisatie en virtuositeit. Zonder dat ze het zelf misschien beseften, lieten ze het allemaal heel simpel en eenvoudig lijken, maar wie ze zo geconcentreerd bezig zag, zag ook hoe getraind en getalenteerd dit gezelschap is. Wij koesteren de droom dat ons in een volgend leven dezelfde gaven als Alfa Mist ten deel vallen, al zouden wij ook met slechts de helft van zijn talent al buitengewoon gelukkige muzikanten zijn.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!