De kans dat de naam Dan Carey een belletje doet rinkelen, is vermoedelijk niet zo groot. De man achter het inmiddels iconisch geworden cultlabel Speedy Wundergrund heeft de afgelopen tien jaar nochtans een dikke stempel nagelaten op de ontwikkeling van de alternatieve muziekscene. Artiesten als Kae Tempest, black midi, Squid en Black Country, New Road zetten allen onder zijn impuls stappen in de grote boze muziekwereld, zoals je misschien ook wel weet met fenomenale resultaten als gevolg. In 2023 nam hij ook deze Hot Face onder zijn vleugels, naar eigen zeggen nadat hij een hele show lang had zitten verdrinken in de moshpit tijdens een van hun allereerste shows.
Dezelfde grote successen als bij de collega’s bleven voorlopig wel uit voor het garagepunktrio. Debuutsingle “dura dura” was een binnenkomer van jewelste een dikke twee jaar geleden, maar het collectief gegroeide enthousiasme nam nadien een duik die helaas niet werd opgevangen door tweede single “17 Day Migraine”. Eén ding waar de heren wel in bleven excelleren: live alles en iedereen pletwalsen. We waren er zelf bevoorrecht getuige van op Left of the Dial een tijdje terug en kunnen dat volmondig bevestigen, in hoeverre dat met enkele tanden minder nog mogelijk is natuurlijk.
Uit die beresterke livereputatie ontstond uiteindelijk het idee voor deze officieuze debuutplaat Automated Response. De kracht van het drietal zit namelijk net in het brute blok dat ze live vormen, dus moest dat op tape ook zo veel mogelijk vertaald kunnen worden. Heer Carey nam hen dan maar mee op daguitstap naar dé Abbey Road Studios om het album in drie takes en een namiddag op te nemen, nota bene met publiek erbij. Het resultaat is een plaat die wild om zich heen slaat en mééstal slaagt in zijn opzet, en nooit echt een steek laat vallen.
“Bumble Been” en “Pink Liquor” waren cadeautjes die we eerder al van onder de kerstboom mochten plukken. Beide zetten ook de concrete ambitie van deze plaat in de verf. Korte, retestrakke punkbangers die riffs afschieten in een hyperkinetische kolère. In hetzelfde genre: “Liar”, “I Love You” en “Defenestration”. Hot Face bereikt hier zonder meer hun doel van het korte bezoek aan de legendarische studio. De songs bevatten een pak meer energie en ballen dan ze op een afgelikte versie zouden, terwijl de schoonheidsfoutjes dan net voor nog wat meer smoelwerk zorgen. En nog een extra complimentje voor de man achter het bedieningspaneel, want qua mixing zit alles eveneens snor.
Nogal tegen de verwachtingen in neemt de band bij momenten zelfs wat gas terug. En het moet gezegd; dat klinkt bijlange niet slecht. “Sinnes” is daar al snel een sterk voorbeeld van, dat met zijn toffe riffjes vrolijk rond een explosie danst zonder er ooit echt de nood voor te hebben. “Cruel Tutelage” durft dan wel weer wat platvallen, maar is over de ganse lijn ook een toffe change of pace. De sleur komt er eigenlijk pas in wanneer we net iets te veel van hetzelfde beginnen te horen. “Red Fuzz” mist de intensiteit en vindingrijkheid van albumbuurman “Pink Liquor” en geeft net als “Automated Response” te veel het gevoel een dertiende in een dozijn te zijn.
Een wereldplaat is er op die gezegende dag in Abbey Road dus niet opgenomen, maar wel een album dat creativiteit binnen een eindeloos repetitief genre brengt. Hot Face is een band die binnen die wereld – ten onrechte – meer dan vermoedelijk ondergesneeuwd zou worden. Dan Carey slaagde er hier in ieder geval wél in om de kwaliteiten van het trio extra in de schijnwerpers te zetten, terwijl de band zelf ook een oerdegelijke plaat en opnamesessie heeft afgeleverd. Hopelijk brengt het ook de verdiende aandacht aan een band die dat te weinig krijgt.
Wil je nog wat dieper in het verhaal van Automated Response duiken, dan staat er op YouTube een beknopte documentaire over de creatie.
Ontdek “I Love You”, ons favoriete nummer van Automated Response in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
