© CPU – Nathan Dobbelaere
Het weer wordt guurder, er is een eerste storm op komst en het is tijd om de jassen uit de kast te halen. Kortom, Left of the Dial staat weer voor de deur om de binnenstad van Rotterdam te veroveren met heel veel fantastische (voornamelijk) gitaarbands. De eerste dag is altijd terug een beetje zoeken, maar het viel ons meteen op dat er al heel wat publiek was buitengekomen om te zien wat voor talent er dit jaar weer van overal zou passeren. Het was met andere woorden dus weer heel druk, maar de echte ontdekkers vinden altijd wel en onontgonnen juweeltje. Ook wij hadden op de eerste dag al heel wat moois op ons schema staan.
Arkayla @ Annabel
Met Arkayla werd het festival op donderdag op gang getrapt op de benedenverdieping van Annabel. De band uit Manchester liet het zonnetje, dat de hele dag al subtiel scheen in de binnenstad, ook even piepen in de donkere zaal. Het werd al snel duidelijk dat dit viertal liedjes maakt voor een publiek dat graag meezingt. Het was namelijk zo dat iedere song een heerlijk catchy melodie in zich had, soms een beetje melancholie herbergde en vooral heel toegankelijk klonk. Dat ging van feel good indieschijfjes met een leuk riffje, naar popschijfjes met een klein ruw kantje. Heel plezierig dus en ook de perfecte muziek om een publiek al een eerste keer mee te krijgen. Met een fijne energie en de nodige speelsheid, kreeg Arkayla een kleine veertig minuten iedereen mee.
bed @ WORM 1
Oké, het was al na 19u, toch was er nog prut om uit de oren te blazen. Arigato aan de mannen van bed, 4 Japanners die noisepunk nieuw leven in proberen blazen op het Aziatische continent. Tere zielen werden verscheurd in de WORM, want van bij de eerste noot leverde bed een dreunende en indringende sound. Repetitief, dat wel, en hoewel sommige songs daardoor te lang begonnen aan te voelen, werkte het meestal wel in hun voordeel. De slagzinnen van frontman kwamen bij elke herhaling harder binnen, terwijl de bas echt de haren uit onze oren trilde. Alleen de drummer had precies wat te diep in het glas gekeken, want die zat er toch een aantal keer ferm naast.
Ugly Ozo @ Annabel
Ugly Ozo had aan zelfvertrouwen niet genoeg om echt te overtuigen op het bovenste verdiep van Annabel. Op hun eerste Europese show op vasteland kregen we nineties postpunk gebracht door twee gitaristes en één drummer. Dat klonk wel best leuk voor een paar liedjes, maar daarna kroop de sleur er best wel in. Het probleem lag hem vooral in het feit dat iedere song nagenoeg hetzelfde tempo aanhield en ook de vocals net iets te veel slacker in zich hadden waardoor het nooit echt bleef hangen. Toch hoorden we wel goeede songs die best een aanstekelijke melodie in zich hadden, maar de uitvoering miste pit en passie om echt te blijven hangen.
Tracey Nelson @ Arminius UP
We stonden eigenlijk al klaar om met een jaar vertraging Milo Korbenski eindelijk te checken, maar 10 minuten voor aanvang van zijn set kwam de organisatie meedelen dat ze moesten cancellen. Er is tot nu nog altijd geen spoor van de artiest trouwens, dus hopen we dat hij snel boven water komt. Soit, niet getreurd, een alternatief in de buurt is er op Left of the Dial altijd. Meer bepaald op de zolder van de Arminiuskerk, voor het eerst in gebruik als zaal en ook onze eerste ontmoeting met Americana dit weekend. Tracey Nelson maakt zijn muziek helemaal alleen, maar nam wel een band mee gisteren. Het had daarom wel wat weg van een Mark William Lewis; mondharmonica om de hals, traag opbouwende songs en wiebelende gitaar die door het wolkenpak prikt. Na 20 minuten hadden we het wel al wat gehoord, dus hop naar de volgende.
Hamburger @ Salsability
De Salsability was niet meer waar hij vorig jaar was, waardoor het lastig was om te vinden waar de locatie zich dit keer bevond. Na een goed rondje werd die eindelijk gevonden en we waren duidelijk niet de enige die moeite hadden de locatie te vinden. Hamburger had namelijk nog niet al te veel volk in het gezellige zaaltje toen ze aan hun set begonnen. Gelukkig liep het al snel aangenaam vol en dat kon de band wel appreciëren. Muzikaal bracht de bende een mix van emo en slowcore waarbij vooral de langzaam openbrekende songs het meest tot de verbeelding spraken. Daar sprong dan weer de heerlijke samenzang tussen de bandleden in het oog. Als de frontman namelijk alleen de stem voor zijn rekening nam, sprong dan weer zijn fragiel geluid in de kijker. Dat de band ook songs over The Simpsons of lelijke mensen speelde, gaf dan weer aan dat de intensiteit in hun sound niet wordt vertaald in de speelsheid waarmee ze zijn afgekomen. Zo gaf Hamburger een heel plezierige set.
Tough Cookie @ V11
In een wereld waar bands als Radio Free Alice, basht. en Overpass stilaan mee de toon bepalen in het rocklandschap, is het een natuurlijke transitie dat iets als Tough Cookie ook komt piepen. Ergens op de snijlijn van artrock, -punk en britpop levert dat duidelijk heel fijne songs op, want het was bij momenten echt genieten op de Vessel 11. Soms hoorden we heel nadrukkelijk The Bends van Radiohead passeren, andere momenten bloeiden meezinganthems open tot knappe nummers met beresterke outro’s. Er dreigt alleen een overaanbod aan dit type band te komen, en daar is een weekend als dit de ideale graadmeter voor. We houden de vinger aan de pols, geen zorgen!
Trip Westerns @ Theater Foyer
Het was een goed gevulde foyer van het Theater Rotterdam voor Trip Westerns. De band uit Brighton leek wel recht uit het Midden-Westen van de VS te komen met een felle snor als handelsmerk, maar vooral veel rock-‘n-roll die naar voor werd gebracht. Daar begonnen ze direct vol energie mee met een grote portie riffs en veel fuzz. De invloeden van bands als Led Zeppelin of meer recent The Murlocs waren nooit echt ver weg en dat gaf de band ook de rauwheid die aansloeg. Toch voelde het alsof de set in het midden even een dipje kreeg, maar dat werd snel gecompenseerd door meer energie en vooral meer mondharmonica. Eens die werd bovengehaald, en er werd opgeroepen om de band tequila te geven als je ze tegenkomt op het festival, ging de zaal volledig uit zijn dak. De moshpit was een feit en Trip Westerns hoefde enkel nog maar intensiteit en vele riffs te brengen om te blijven scoren.
mry @ Paradijskerk
Mannekes lief, het was al enkele jaren geleden dat we de Paradijskerk nog eens binnenstapten voor een concert, maar vielen plat op ons gat bij het zien van dit decor. Een waanzinnig mooi hoogaltaar uit de barok, en neo-classicistisch interieur met heiligenbeelden tot aan de gewelven en knappe moderen glas-in-loodramen! Soit, muziek dus, onze excuses. mry was de volgende slowocoreband waar we naar kwamen luisteren en paste ook uitstekend in de setting van zo’n serene maar indrukwekkende kerk. Songs die heel traag uitrollen, maar bijna ongemerkt onder je huid kruipen en toeslaan wanneer je het het minst verwacht. Enfin, enkele van de songs slaagden daar toch in, want sommige hadden net wat te weinig om het lijf. Een schande is dat natuurlijk zeker niet.
Benchwarmer @ Theater Down
Benchwarmer uit Londen bestaat nog net geen twee jaar. Het viertal brengt een mix van shoegaze en emo, en doet dat op een doodnormale manier. Nergens voelden we dat de band het warme water aan het uitvinden was, maar dat was ook niet nodig. De lusteloosheid die ook zo kenmerkend was voor de jaren negentig, die kregen we in de meeste songs te horen. Zo merkten we ook dat er veel verloop was van mensen in de zal en dat was ook omdat de band het publiek net niet bij het nekvel kon grijpen. Ook wij bleven een beetje op onze honger zitten ondanks dat de reverb en extra effecten op de gitaren die honger gemiddeld konden stillen.
Ropeburn @ Uniek
Ropeburn is een nieuwe band uit Londen afkomstig uit de Windmill-scene. Met nog geen online muziek te vinden, is het altijd een beetje gissen hoe zich dit dan zal vertalen op een podium, maar eens we een banjo op het podium zagen liggen, waren we zeker meer dan nieuwsgierig. Die nieuwsgierigheid werd meteen vertaald in een soort van melancholische roes, want de muziek die de Britten naar voor brachten, lag in het midden tussen slowcore en emo. Al die emotie voelde je ook, zeker door de intensiteit waarmee de muziek werd gebracht. Eens de zanger dan ook met een strijkstok op zijn banjo begon te spelen, werd alles naar een andere dimensie gebracht. Iedere song had ook zijn eigen opbouw, met vooral degene met een episch einde die echt binnen kwamen. En episch kon Ropeburn zeker klinken: een fantastische band die de banjo moeiteloos weer hip maakt. Het was eigenlijk spijtig dat er niet zo veel volk stond in Uniek, want deze band verdient meer. De volgende dagen dan maar!
Wesley & The Boys @ Theater Foyer
Casettepunk op plaat, nog meer riffs al chaos op een podium. Wesley en zijn Boys worden als tip gegeven voor fans van de Ramones, een daarmee is het meeste over de band wel al gezegd. Strak tempootje, gepijnigde gitaren en lyrics over klootzakken en dikke pinten. Zo zit de show dus ineen, niet veel uitleg, maar vooral rammen tot iedereen is uitgeput. We stonden dus zeker niet met tegenzin naar dit viertal te turen, maar op een festival waar de meeste bands grenzen opzoeken, is eentje als deze dan al gemakkelijk wat gewoontjes. We hoorden onderweg dan nog eens “Full Time Asshole” passeren, een persoonlijk favorietje van de band, maar het werd eigenlijk begraven onder andere songs en kwam dus niet tot zijn recht. Een mooie samenvatting voor de rest van de set: klonk wel oké, maar was te weinig om een stand-out te zijn.
The Jump Cuts @ Stallen
Veel bands van over de grote plas spelen er niet op Left of the Dial, maar The Jump Cuts deden toch de oversteek vanuit Miami in Florida om hun rammelende rock aan het publiek voor te stellen. Dat klonk wel niet slecht, want we hoorden invloeden vanuit de vroege jaren van Parquet Courts en The Strokes. Dat werd vooral gekenmerkt door de ruwe vocals die bij de felle muzikale uithalen naar screamen neigden, zonder daarbij te overdreven te zijn. Het viel vooral op dat de band bij iedere song vol energie zich smeet en zich nergens voor liet terugdeinzen. Dat sierde hen wel en net daardoor was The Jumps Cuts een aangename verrassing zo laat op de avond nog.
Bloodworm @ Rotown
Het kan niet anders dan dat Bloodworm de vergelijkingen met The Cure kotsbeu is, maar wat wil je ook als gothpunkband. Veel punk schiet er trouwens niet over, want net als bij bands als Whispering Sons is vooral de eyeliner aanwezig en niet de moshplaten om een schedel op te breken. Dat klonk dreigend, uiteraard, maar de set leidde niet verrassend aan het Rotownsyndroom. Veel gebabbel dus, zo laat op de avond ongetwijfeld serieus onder invloed. We hoorden gaandeweg zelfs nog het geluid van High Vis passeren, werden bij de helft van de nummers wel gepakt door beklijvende outro’s of hoorden melodieën die gemakkelijk blijven plakken. Lang verhaal kort; Bloodworm kan een hitmachine worden, maar dan moeten de sterren gunstig staan.
Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Vyverman.
