© Jak Payne
Het Britse drietal PVA bracht met No More Like This hun tweede album uit. Een dergelijke titel roept natuurlijk vragen op. En die werden door henzelf met veel plezier beantwoord. Sterker nog: het werd een heel openhartig gesprek met Ella Harris (zang, keyboards, percussie) en Josh Baxter (keyboards, zang). ‘Louis Satchell (drums) is helaas verhinderd’, weet het tweetal nog te melden over hun derde lid, vanuit hun thuishaven Londen.
De jonge twintigers zijn heel trots op hun nieuwe worp No More Like This, dat het rijtje van hun ep Toner (2020) en het debuutalbum Blush (2022) vergezelt. Het bleek niet de spreekwoordelijke ‘moeilijke tweede’ te zijn, volgens Ella. ‘Eerlijk gezegd vond ik dit album maken makkelijker dan Blush. Kijk, wij zijn nog heel jong, maar in de drie jaar na Blush hebben we veel geleerd. We hebben ook meer vertrouwen gekregen en durven nu meer. Daarom zit er ook veel meer creativiteit in dit nieuwe album.’ Josh sluit zich daar helemaal bij aan: ‘Het is ook echt een ander album geworden. We wilden niet weer exact hetzelfde gaan doen als op Blush.’ De eerste hint voor de albumtitel is gegeven… ‘Het is ook veel meer een album van ons drieën geworden, waarin we steeds hebben gezocht naar nieuwe songstructuren. Maar nog steeds met de focus op ritme en groove. Blush zie ik meer als een technoalbum, dat was opgebouwd vanuit demo’s die we al hadden. No More Like This is vanaf de grond af opgebouwd door ons drieën samen. Daarom kun je het ook meer een bandalbum noemen.’
Al snel blijkt hoeveel plezier het drietal heeft in het schrijven van songs. Ella vertelt enthousiast: ‘Vaak begint ieder voor zich, ’s avonds na het werk. Lekker thuis muziek maken. Als het goed voelt, met een loop, een beat, een zanglijn of spreeklijn, dan stuur ik het naar de jongens. Die zetten er dan bijvoorbeeld een drumritme op. En dan proberen we snel ergens bij elkaar te komen om de ideeën verder uit te werken. Maar soms gaan we ook lekker samen jammen rond een drum- en baslijn.’
‘De inspiratie kan dan van alle kanten komen’, vervolgt Josh. ‘We hebben een gedeelde playlist, waaraan we alle drie toevoegen wat we nu te gek vinden.’ Hij scrolt eens door de lijst en stuit op Lana del Rey, Portishead, Primal Scream, Nia Archives, The Knife, Caroline Rose, Laurie Anderson, Björk en Special Interest. Ella wordt heel enthousiast als The Knife valt. ‘Daar heb ik de laatste tijd ontzettend veel naar geluisterd.’ Ze benoemt ook duidelijk de gemene deler van deze playlist. ‘Ze hebben allemaal gewoon een heerlijke vibe. Het is dat gevoel als je ernaar luistert. Dat is voor ons zo belangrijk. Dat het iets met je doet. Zo is het ook met ons nieuwe album. Er zit weemoed in, verdriet. Maar er is ook hoop en verlangen. In vergelijking met Blush is No More Like This wat organischer. Het is wat trager en klinkt ruimtelijker. Maar het is ook sexier, zoals je aan het artwork kunt zien.’
In de natuurlijke taakverdeling focust Josh zich duidelijk meer op het productieproces. Zoals ook nu: No More Like This is meer ‘dusty’. Het klinkt ruwer en korreliger, meer lo-fi.’ ‘Dat is eigenlijk wel grappig. Want we werken juist heel secuur en letten op alle details. Omdat we precies die ene sound willen vinden. We maken veel samples, en weer samples van samples, waarin we van alles uitproberen. We gebruiken ook toevallige opnames met verrassende en niet geplande sounds. Of opnames met een telefoon of goedkope microfoon. Zo blijven we experimenteren. In de productie maak je dan de afweging hoe ver je gaat. Dat ligt vooral aan de emotie die je wilt creëren. Soms is het beter als de muziek wat makkelijker klinkt, wat gladder. Soms klinkt juist de imperfectie beter dan de zogenaamd perfecte sound.’ Josh is daarin heel stellig: ‘Ik wil zeker wel een goede productie, maar koester ook de foutjes en de toevalligheden in de demo’s.’
Ella en Josh vullen elkaar goed aan tijdens het gesprek. Ze leerden elkaar in 2017 kennen op een house party in Londen en een paar weken later speelden ze al hun eerste set. Een jaar later werd Louis erbij gehaald. Drie enthousiaste muzikanten, drie persoonlijkheden, beaamt Ella. ‘We zijn inderdaad heel verschillend. En dat is ook mooi. Want het botst niet echt, maar je kunt elkaar wel heerlijk uitdagen. Vooral Josh en ik werken op een heel andere manier. Maar dat zorgt ook voor goede discussies die weer tot iets nieuws en spannends kunnen leiden. En dat kan alleen als je om elkaar geeft en elkaar vertrouwt. En dat doen we.’ Ze lacht. ‘Soms duurt het proces dan wel wat langer. Maar je bereikt meer dan wanneer iedereen op dezelfde manier denkt en werkt. Het maakt jezelf en de band ook sterker als je steeds wordt uitgedaagd.’
Ella schrijft de teksten, die in de songs terugkomen als zang, maar vaker nog als spoken word, waarin de kracht van de herhaling goed wordt ingezet. ’Op Blush waren nog twee songs van Josh. Op No More Like This komen alle teksten inderdaad van mij. Maar de jongens lezen wel mee en helpen waar nodig. Dus het is toch een gezamenlijk product.’ Ella praat snel, maar heeft duidelijk zin om te vertellen over haar lyrics. ’Op dit album zit veel rouwverwerking. Je hoort ook de verschillende fases. Soms is het de woede die je vertaalt in een tekst, of juist het verdriet, het verlangen of het gemis. Maar ook gevoelens als overgave, toewijding en intense verliefdheid. Iedereen maakt het wel mee. Het is mooi dat je dit allemaal kunt verwerken door muziek te maken.
‘Als je de plaat nu terug luistert, dan hoor je gewoon de echo’s van hoe wij ons hebben gevoeld toen we hem maakten.’ Die gevoelens zijn universeel, maar de teksten van Ella zijn zeker persoonlijk. ‘Daardoor kan een luisteraar ook zijn of haar situatie spiegelen op het verhaal dat ik vertel. Ja, ik ben als artiest gewoon heel trots op mijn teksten op dit album’, zegt ze tevreden. En hoe zit het met de grote boze buitenwereld? Daar zal Ella toch ook een gevoel bij hebben? Ze knikt: ‘Ik ben zeker ook politiek geëngageerd. Het album gaat vooral over hoe je die dingen als persoon ervaart. Hoe je lichaam reageert, zowel fysiek als innerlijk. Over de kleuren en vormen die je daarbij ziet en de intense gevoelens die je ervaart.’
Ze neemt als voorbeeld het nummer “Rain”, de openingstrack. ‘Het gaat over een sterk verlangen als je naar huis loopt. Je piekert onbewust over de vreselijkste dingen die kunnen gebeuren, maar je focust je op de kleine en leuke zaken. Het is goed om zo naar de wereld te kijken. Hoe verschrikkelijk die ook kan zijn; je probeert het beste eruit te halen en te genieten van de kleine dingen.’ “Rain” is ook zeer bewust gekozen als de opener. ‘Terwijl het eigenlijk was geschreven voor de eerste plaat. We kwamen toen de studio uit en het eerste dat Louis zei was: dit wordt de eerste song voor het tweede album. Terwijl we het eerste nog niet eens af hadden. We hebben het nummer in die drie jaar nog wel verder uitgebouwd, maar het is inderdaad wel de openingstrack geworden.’ Met een duidelijke reden: ‘Was Blush nog een soort rave in deze ‘crazy world’, dan weerspiegelt “Rain” het gevoel dat je vervolgens naar huis gaat en even rustig bijkomt. Je voelt je lekker en gloeit nog na van het feest en van alles wat je hebt meegemaakt. “Rain” is daarmee de juiste introductie van het nieuwe gevoel dat onze muziek uitstraalt. Het is wat trager, rustiger en subtieler. Het heeft ook veel meer kleine details. Je wordt zo op een rustige manier de plaat binnen geleid. Waarna het met de volgende nummers verder wordt opgebouwd.’
Het nummer “Boyface” werd vooruitgeschoven als eerste single, als de eerste kennismaking met de nieuwe plaat. ‘Het is een echte banger, zo’n track die meteen blijft hangen. Een mooie introductie tot de meer poppy kant van ons. Want die hebben we nu ook. De song is mooi gelaagd en goed toegankelijk voor de luisteraar. Maar,’ zegt Ella haast streng, ’dan wel op onze PVA manier. Dus wel alternatief, schurend en queer. “Boyface” is gebaseerd op een karakter in een queer omgeving, met een gevoel van verlies en verlangen. Al wil ik het zeker niet op iedereen betrekken. Van ons drieën ben ik de enige die zich identificeert als een queer persoon. Maar hier in Londen zijn er zoveel alternatieve scenes. En dat is ook het gevoel van de plaat: dat je omringd wordt door zoveel verschillende mensen en werelden.’
En hoe zit het met de dansvloer, die zo prominent aanwezig was op Blush? ‘Ik kan nog steeds wel dansen op deze plaat. ‘Het is alleen een andere club geworden. Het is geen technoclub meer. Voor mij was het belangrijk dat de songs op deze plaat wat langer blijven hangen. Dat het niet alleen het dansen op het moment is, maar dat de songs ook worden meegenomen naar wat je de rest van de dag doet. Maar de dansvloer blijft altijd in ons hart.’
No More Like This sluit af met “Moon”. ‘Dat is een song alsof je in slaap valt. Alsof je bent gevangen in een droom.’ De laatste regels van de song, én dus van de plaat, zijn opvallend: ‘Wake me wake me – Wake me wake me – Wake me wake me – Wake me wake me.’ ‘We houden wel van een open eind.’ Ella grijpt even terug naar een centraal thema van de plaat: het verwerken van verdriet. ‘”Boyface”, “Anger Song” en “Moon” waren de eerste drie songs die we hadden geschreven. Het zijn drie aparte stadia van verwerking. Van verdriet naar frustratie naar dromen. En dan weer verder gaan. Daarom is “Moon” op deze manier een mooie afsluiter.’ Josh knikt: ‘Het is een soort berusting. Het begin van het album voelt meer fragmentarisch, chaotisch, losgeslagen. Het tweede deel is rustiger, meer in balans, meer berustend.’
Gevraagd naar de drie songs die het huidige PVA het best typeren, vuren beiden meteen “Anger Song” af. ‘Hier komt eigenlijk alles bij elkaar. Het is van ons samen en je hoort hoe wij werken met de jams en demo’s. Maar het heeft toch een duidelijke focus.’ ’Ja, het laat goed horen wie we zijn. Het is heerlijk authentiek. En waar we staan als band: drie mensen die heel graag muziek maken. Deze muziek! In this crazy odd world! Maar ook het nummer “Okay” is belangrijk voor wie we nu zijn. Het maakt zich nergens druk om. Het ademt zelfvertrouwen en veerkracht. En dat is juist hoe wij ons nu voelen. En dan heb je ook nog “Mate”. Daarin zit duidelijk de verschillende soorten energie. Het is soms explosief, soms subtiel en fijnzinnig. Er zit wat hiphop in, wat techno. En het klinkt gewoon cool!’
Ella en Josh kunnen het allemaal heel goed verwoorden. Nu zitten we alleen nog met die titel: No More Like This. Ella is duidelijk: ‘Het heeft niets met spijt te maken of zo. Het is eerder de verandering van onze vertrouwde sound. We wilden dicht bij onszelf blijven, maar ook nieuwe dingen ontdekken. Het is als vervellen en weer een nieuwe huid krijgen.’ Josh knikt. ‘Die titel was ook een soort statement voor onszelf. Om dingen mee te nemen, die we hebben geleerd. En tegelijk andere dingen achter te laten die we niet meer wilden.’ Ella benoemt de onzekerheid en de twijfel. ‘Muziek uitbrengen en optreden kan je heel onzeker maken. Alle reacties die je krijgt, zeker als een jonge, beginnende band laten een indruk achter. We zijn daarin nu ontzettend gegroeid. We voelen ons veel comfortabeler. Op Blush had ik nog wat angst om alles te delen. Maar bij No More Like This is er gepaste trots om wat we doen.’
Trots mogen Ella, Josh en Louis zeker zijn. Op hun band PVA en op hun nieuwe album No More Like This. De dansvloer is inderdaad net even anders, maar voelt beter dan ooit.
PVA komt op 10 maart naar Botanique in Brussel en op 11 maart naar Tolhuistuin in Amsterdam.
