© Charles Gall
We hebben al lang gezocht, maar tot vooralsnog geen lijn gevonden in het spel dat Mandy, Indiana op de mat legt. De Brits-Franse band geniet ervan te baden in chaos en heeft er zo ook haar handelsmerk van gemaakt om haarspeldbochten en uppercuts op de meest onverwachte plekken in haar muziek te duwen. Debuutplaat i’ve seen a way is op die manier nog altijd een onontgonnen pareltje, al ziet het ernaar uit dat er met URGH nu toch wel een iets grotere doorbraak om de hoek loert. Niet dat eerder vooruitgestuurde single “Magazine” plots wel toegankelijk klonk, maar er lijkt een iets grotere machine achter de promocampagne schuil te gaan. Laat die voor verse single “Cursive” maar gerust zijn werk doen, want die verdient een groot publiek.
Een opzwepend percussieritme zet namelijk onverbiddelijk de toon, waarna schurende metalen platen die typische Mandy, Indiana-sound aan het geheel toevoegen. Een vleugje boiler room kondigt het Franse accent van Valentine Caulfield aan, dat je in alle mysterie bedwelmt. Maar zoals altijd is bij deze band niets wat het lijkt, en zo slaat “Cursive” plots Soulwax-achtig om in hoekige beats die je alle hoeken van de kamer tonen. Op de achtergrond blaft een schorre Afrikaanse hond je knettergek, maar Mandy, Indiana blijft gewoon gaan. Het einde lijkt dan weer op de hartslag van een foetus in de baarmoeder, waardoor het zinnetje dat in elke singlereview van deze band gebruikt kan worden nog maar eens terugkeert: hier valt kop noch staart in te vinden. En dat is heerlijk. Héérlijk.
URGH verschijnt op 6 februari.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
