Bij de tagline van deze review hebben we wel even stil moeten staan. Want: dekt deze de muzikale lading wel? ‘Kakofonie’ volgens Van Dale: ‘een onsamenhangende, storende opeenhoping van geluiden, vaak als onprettig of chaotisch ervaren’. Dat lijkt uiteraard niet meteen een aanbeveling om naar de platenboer te rennen. En wij hebben bij Dansende Beren heus een brede smaak. Een behoorlijke bak herrie gaan wij dus zeker niet uit de weg. Toch blijft de term rondspoken in ons hoofd. Een muzikale mening is echter uiteindelijk ook maar een mening. Daarom hebben we er – wat lafjes geven we toe – een vraagteken achter geplakt. Het eindoordeel is aan de luisteraar.
Het Engels-Franse Mandy, Indiana timmert sinds 2018 aan de weg. Hun debuut I’ve Seen a Way werd hier, maar ook elders zeer goed ontvangen. De band laveert qua sound ergens tussen noise en industriële elektronica. Het Franse aspect van de band komt duidelijk naar voren in de persoon van zangeres en tekstschrijfster Valentine Caulfield die vrijwel uitsluitend in het Frans zingt. Inhoudelijk worden stevige onderwerpen bij de kop gepakt: ongelijkheid, macht en frustratie over de hedendaagse maatschappij.
Op URGH verkent de band niet echt nieuwe wegen. En waarom zouden ook nu de schijnwerpers behoorlijk op hen gericht staan? Vanaf opener “Sevastopol” (met een fraaie kermisklanken fade-out) vliegt de band er weer met gestrekt been in. De daaropvolgende track lijkt even een andere richting in te slaan gezien de beginklanken die eerder neigen naar drum’-n-bass-achtige elementen. Maar al snel overheersen de brute elektronicaklanken met de dwingende zang van de eerder genoemde Valentine Caulfield. In het opvallend getitelde “ist halt so” noteren we de nodige gabberinvloeden. Billy Woods heeft een opvallende vocale bijdrage op het nummer ‘Sicko!”. Het maakt dat dit nummer wat loskomt van de sfeer van de rest van het album. Goede zet dus.
Op de sound van de band wordt ook wel eens het label noiserock geplakt. In dat opzicht is het interessant om te zoeken naar de gitaarelementen die worden ingebracht door gitarist Scott Fair. Verwacht hier geen ordinaire standaard rocklicks en dat is uiteraard ook nergens voor nodig. Daar hebben we er immers al genoeg van. Op URGH is het echter lastig om de gitaar überhaupt terug te vinden in het totaalgeluid, waarschijnlijk vanwege het feit dat ook de gitaar door de elektronische blender is gehaald.
Maar ja, hoe zit het nu met dat vraagteken hierboven en wat is nu het eindoordeel? Lastig, lastig. Wij hebben het sterke vermoeden dat dit bij uitstek een band is die live uitstekend tot zijn recht zal komen. We durven er zelfs wel wat op te verwedden dat je behoorlijk omver geblazen zou kunnen gaan worden. Maar levert dat dan ook een goed album op? Daar komen de twijfels toch weer boven en om eerlijk te zijn hebben we respect voor de hoeveelheid aan ideeën en geluiden die in deze plaat zijn gestopt, maar missen we wel de nummers die echt beklijven. En thuis op de bank blijkt URGH dan toch een behoorlijk lange en vermoeiende zit. Zo komen we toch weer in de buurt van kakofonie.
Op 16 april a.s. staat de band op de affiche van het Momo festival te Rotterdam en op 17 april is het de beurt aan Roadburn in Tilburg. Losse shows en Belgische data zijn vooralsnog niet bekend gemaakt.
Ontdek “Sicko!”, ons favoriete nummer van URGH, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
