Roméo Elvis & Oscar and the Wolf @ Ancienne Belgique (AB): Tuinfeestje

L’union Fait La Force! De Vlaamse Leeuw en de Waalse Haan gaan tegenwoordig hand in hand, maar daar heeft Bart De Wever nul de botten mee te maken. Afgelopen zomer vonden Roméo Elvis en Max Colombie elkaar, en dat was op papier toch wel een vreemde combinatie. Die eerste vooral bekend aan de andere kant van de taalgrens, die andere festivalheadliner in onze contreien. Een gemeenschappelijke factor zouden hun energieke liveshows kunnen zijn, maar het bleek uiteindelijk ‘gewoon’ de vriendschap en liefde voor muziek te zijn. Eerste samenwerking “Ceiling” volgde na een spontane jamsessie in de tuin, uiteindelijk vloeide er zelfs een hele ep uit voort die simpelweg Jardin werd gedoopt. Daarin tonen Oscar and the Wolf en Roméo Elvis niet alleen aan dat de lijn tussen donker en licht veel dunner is dan je op het eerste zicht zou denken, maar helpen ze elkaar ook nog eens hun grenzen te verleggen.

Op plaat dus een geslaagd concept, maar speciaal om het jaar helemaal af te sluiten, besloten de twee om het geheel ook naar het podium te vertalen. Drie uitverkochte avonden in de Ancienne Belgique waren hun deel, wat al bij al toch een vrij intieme en exclusieve zaal is voor namen van dergelijke grootte. Een ervaring die bijgevolg voor velen een daverende afsluiter bleek van een prachtig concertjaar.

Net als op zondag (want door de later toegevoegde extra show die de dag voordien plaatsvond, waren we pas gisteren van de partij) mocht Chibi Ichigo de vollopende zaal opwarmen. Dit keer echter niet met een dj-set, zoals ze afgelopen jaar wel vaker op het podium stond, maar met volwaardige liveband. Dat is natuurlijk altijd een meerwaarde, zeker nu ze met Hardt binnenkort een nieuwe ep onder de arm heeft. Alle singles die al op het web staan passeerden de revue, recentste exemplaar “Zachter” mocht de debatten openen. Met “BUH” en “Paranoia” die daarna lekker in mekaar overliepen kreeg je ook steeds meer het idee dat Sabina Nurijeva maar bleef pompen, maar er niet per se de reactie volgde die ze verdiende. De AB behield, uiteindelijk zelfs doorheen de hele avond, een ietwat afwachtende houding, waardoor de liefde en intensiteit iets te veel verloren dreigde te gaan.

De, soms weliswaar gebrekkige, mix tussen Nederlands, Engels en Frans had iets aandoenlijks tussen de harde beats door, waardoor ook het hele imago van Chibi Ichigo als persoon en artieste mooi onderstreept werd. De zangeres straalde met andere woorden vooral veel liefde uit, en toonde dat ze het har(d)t op de juiste plaats had. Met “Gracht” scheurde ze nog een laatste keer door de zaal, met het nodige respect voor de twee die haar de kans gunden dit te doen. Goeie opener, die iets meer had verdiend.

Hetgeen hierboven beschreven gebeurde voor de duidelijkheid allemaal voor een fluwelen gordijn, want het decor dat Roméo Elvis en Oscar and the Wolf hadden meegebracht zou zich pas op het allerlaatste moment onthullen. Veel puzzelstukjes vielen op hun plaats toen bleek dat de twee een eigen interpretatie zouden brengen van Roméo & Julia, waarin twee artiesten, opgedeeld in verschillende aktes, hun eigen verhaal vertellen en geleidelijk aan ontdekken dat die lijnen veel dichter bij elkaar liggen dan ze dachten. Dat gebeurde overigens allemaal in het decennia-oude decor van Forêt asiatique van Albert Dubosq, wat op zich al een indrukwekkend geheel vormde.

Bon, het gordijn had dus plaats geruimd voor een van de coolste decors die we al ooit zagen in de Ancienne Belgique, al hadden we niet veel tijd om het allemaal in ons op te nemen. “Crocodilla” is in het kader van Jardin al een klap in het gezicht, maar gisterenavond werden we meteen helemaal knock out gemept. De vierkoppige liveband overviel en in hun extravagante outfits begonnen Roméo Elvis en Max Colombie furieus aan hun avond. Alsof ze meteen alles kapot wilden spelen, volgde met “M’en Ballec” nog zo’n schijf waarmee ze hun statement wilden onderstrepen: dit zou een speciale avond worden waarop iedereen kon feesten. ‘Het is vandaag zaterdag voor iedereen’, probeerde de broer van Angèle ons de hele set lang te verkopen. Misschien ook omdat hij die afwachtende houding van het publiek al wat had aangevoeld.

Da’s natuurlijk ook een beetje het ding met zulke duoshows: een deel van de zaal komt voor de één, een ander voor de ander. Op zich was het dus wel mooi om te zien dat Colombie niet alleen via voice-over aangaf dat Roméo veel meer was dan een rapper, maar ook dat de Brusselaar de zaal nummer per nummer meer mee kreeg. Het eerste deel van de set was voor de duidelijkheid dus voor hem weggelegd, waarin hij voor “Drôle de question” bijvoorbeeld zelf met gitaar voor een eerder stripped versie zorgde. “TPA” hintte al stiekem naar dat er meer zat aan te komen, maar het was “Malade” dat de laatste twijfelaars toch over de streep kon trekken. Er kwam beweging in de zaal en dan is een nummer als “Soleil” ideaal om de temperatuur te doen stijgen. Roméo Elvis bleef gewoon zichzelf en won daarmee sympathie, maar verloor wel zijn T-shirt. Allemaal doorgestoken kaart, want zo plofte hij in een tuinstoel om te vertellen over hoe je mekaar zelfs als buren nooit kan tegenkomen, maar hoe mooi het is als je elkaar in alle toevalligheid toch vindt én bevriend geraakt.

Dat de man op die manier “Taste” inzette, en aan het nummer van zijn compagnon de route een volledige bar in het Frans toevoegde, toonde aan waar het in deze shows om draaide: naar elkaar toegroeien. En zo vonden Roméo en Oscar elkaar terug in het middenstuk, waar er zelfs enkele choreo’s volgden. Het was daarin ook fijn zelf te ervaren hoe de twee elkaar gevonden lijken te hebben, en met een nummer als “Chargé” elk op hun eigen manier voor zwoele taferelen kunnen zorgen. Dat daar met “Sensualité” letterlijk nog een schepje bovenop werd gedaan door er Axelle ‘The Queen of Belgium’ Red bij te halen, leverde een mooi meezingmoment op. Het hielp wederom wat om de AB te doen geloven dat het zaterdagavond was, want “Fading Into You” ontaarde door de toevoeging van “Show Me Love” van Robin S in een tof feestje, waarin Roméo Elvis soms zelfs wat meer aanvoelde als de sympathieke hypeman van Max Colombie door bijvoorbeeld met de rookmachine te staan zwaaien onder de discobal.

Maar kijk, het werkte, want nadat ‘alle armen in de lucht’ waren gegaan voor “Bon Sens” was daar het moment waar het merendeel van het publiek klaarblijkelijk wel wat meer naar had uitgekeken: dat waarin Oscar and the Wolf in de schijnwerpers trad. Vanuit een tunnel van rook werd “You’re Mine” van beklijvend naar dansbaar gekatapulteerd, “Princes” moest dan weer duidelijk maken dat er ondanks alle haat en chaos in de wereld, toch vooral ook heel veel liefde is. Je hoeft Max Colombie natuurlijk ook niet te leren hoe een publiek in te pakken en zo haalde hij met “Breathing” een vergeten hitje boven, om daarna aan de hand van “Losing My Religion” van R.E.M. de zaal te laten glinsteren. Geen techno remix dit keer, wel een ingetogen versie van een nummer waarvan hij wou dat hij het zelf had geschreven.

Dat was overigens ook het geval bij het Roméo Elvis-nummer “Orangé (Nelly)”, waar nu Colombie een verse aan toevoegde. En zo was de cirkel stilletjes aan rond geraakt. De ‘rivalen’ hadden mekaar gevonden, respect voor elkaar getoond en zo dus ook naar elkaar toegegroeid. Het laatste tweeluik van de avond ging dus dezelfde richting uit zoals die begon: samen. ”Lose My Baby” rolde de dromerige loper uit voor het zomerhitje dat afsluiter “Ceiling” nog altijd is. Het ideale slotakkoord, van wat uiteindelijk het tweede van drie toffe tuinfeestjes was. Dat de set heel goed in elkaar stak, speelde daar, samen met het prachtige decor, een allesbepalende factor in. In dat opzicht was de duoshow van Roméo Elvis en Oscar and the Wolf dus zeker een noemenswaardige belevenis. Langs de andere kant valt of staat een concert natuurlijk ook met de beleving, en die bleef echter ietsje te vaak wat te lauw, waardoor we anderzijds wat het gevoel hadden dat er meer in zat.

Maar goed, laten we in de gezelligste tijd van het jaar vooral onze blik op het positieve richten en het erop houden dat de combinatie tussen Roméo Elvis en Oscar and the Wolf er eentje is die zo tegendraads is, dat ze heel cool werkt. Een contradictio in terminis, die aantoonde dat hoe verschillend we (als landshelften) ook zijn, de vereniging altijd dichterbij is dan je zou verwachten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Crocodilla
M’en Ballec
Drôle de question
TPA
Malade
Soleil
Taste
Closer (Monet)
Chargé
Sensualité (Axelle Red cover) (met Axelle Red)
Fading Into You / Show Me Love (Robin S cover)
Bon Sens
You’re Mine
Princes
Breathing
Losing My Religion (R.E.M. cover)
Orangé (Nelly)
Lose My Baby
Ceiling