Sound Track 2025: Finale Limburg @ Bootstraat

Je weet het of je weet het niet, maar de afgelopen maanden vonden er doorheen heel Vlaanderen en Brussel tal van selectierondes plaats voor de derde editie van kansenparcours Sound Track. De door VI.BE georganiseerde wedstrijd leverde in het verleden al mede de lancering van enkele mooie artiesten op, waaronder Affaire, Lézard en WASTE, dus het loont zeker om je in te schrijven. Na voorrondes in Herk-de-Stad, Leopoldsburg, Genk en Sint-Truiden, vond gisteren zo de Limburgse finale plaats in de Bootstraat. Daar traden acht bands en artiesten aan die streden voor de titel van Sound Track 2025, om zo als winnaar de komende maanden deel te mogen uitmaken van een parcours uitgestippeld op hun maat, met coachingsessies en uiteindelijk podiumkansen. Een gevarieerde avond, waarbij we niet alleen alle uithoeken van het muzikale spectrum te horen kregen, maar vooral véél talent ontdekten.

Anthe

Met acht artiesten op de planning begon de avond vanzelfsprekend vrij vroeg, waardoor rond half zeven Anthe al op het podium stond. De jonge zangeres uit Bilzen-Hoeselt speelde zelf piano, maar had tussen de kerstlichtjes ook een paar strijkers en extra elektronica voorzien. Na een aarzelende start trad zo al snel de vergelijking met de Noorse AURORA op, want ook Anthe probeerde vanop het podium een soort sprookjesbos te creëren. Je zou denken dat dat niet zo heel simpel is om vanachter je piano voor die dynamiek te zorgen, maar doordat de zangeres zo opging in haar muziek, bloeide ze helemaal open. Dat de vier op het podium het soms wat experimenteler durfden aan te pakken, door bijvoorbeeld te zingen tegen een vel zilverpapier, zorgde ervoor dat bepaalde nummers er iets meer uitstaken dan de andere. Dat was zeker het geval toen Anthe haar slotakkoord plots volledig in het Italiaans bracht. Gewaagd en eigenlijk ook wel een beetje uit de toon met de rest van haar set, maar qua stempel drukken op een twintigtal minuutjes kon het als geheel zeker tellen!

Otsamo

Met Otsamo stond er even later ook de eerste echte band van de avond op het programma. Dat de groep, met alle respect, misschien wel het minst ver stond van alle artiesten, werd duidelijk toen frontman Sascha Heims al vrij snel expliciet de tijd nam om stil te staan bij hoe cool het was dat hij met zijn band in de finale stond. Dat leverde de vijf wel meteen sympathiepunten op, waardoor hun groovy indierock vooral heel aangenaam binnenkwam. De eerste paar nummers kabbelde de sound nog ietsje te veel in feedback, maar geleidelijk aan brak het allemaal wel lekker zomers open. Het voelde bij Otsamo allemaal heel nodeloos aan, waardoor de stress zienderogen bleef smelten per nummer. Dat zorgde soms voor wat meer mellow nummers, soms een tikkeltje zonniger: de band hield het in de Bootstraat lekker aangenaam en brak met regelmaat van de klok glinsterend open. Tof!

Lintworm

Derde in het rijtje Lintworm veegde dan weer alles wat we dachten te weten van tafel. Extreme riffs, demonische grunts… het viertal bracht vooral héél veel lawaai naar Hasselt. ‘Teringherrie van de gortigste soort’, zei Thomas Michiels (Psychonaut) bij de selectie, en die belofte maakte de groep helemaal waar. Fenne Gerets zag er in zijn debardeur en met zijn bril een beetje uit als een verloren gelopen Harry Potter, maar maakte van dat contrast enorm veel gebruik door bij momenten zelfs wat angstaanjagend over te komen. Dat zorgde er ook voor dat de nekspieren op de eerste rijen vlijtig gestretcht werden; er ontbrak slechts één defintieve vonk om een moshpitje te doen ontaarden. Het is in het geval van Lintworm ook zaak om de riffs niet te eentonig te laten klinken, maar ook daar raakte de band goed mee weg. Nooit werd het te zwaar, en daar zal de ervaring ook zeker wel een rol in hebben gespeeld. De groep circuleert al een tijdje op (niet alleen onze) radar, dus was eigenlijk al op voorhand een van de favorieten. En die rol maakten de mannen dus op zich zeker waar!

julèn

Op Sound Track is er een plek voor alle genres en zo mocht julèngisterenavond het elektronische genre vertegenwoordigen. Geen dj, voor alle duidelijkheid, want Hasselaar Jules Victor Nassen nam een twintigtal minuten plaats achter een relatief grote klankkast vol tal van draadjes en knopjes. Daaruit perste hij beenharde, boiler room-achtige beats, aangevuld met tot in de oneindigheid herhalende samples. Hoekig, en dus niet per se toegankelijk, maar naar onze mening ook vooral gebrekkig op vlak van variatie. Het bleef allemaal ietsje te veel binnen dezelfde perken, en ook het feit dat julèn zijn aandacht en focus nooit van zijn klankkast weghaalde, zorgde ervoor dat er nooit echt dynamiek in zijn set kwam. Dat in combinatie met het monotone, zorgde er ook voor dat er van sfeer niet meteen sprake was, waar zo’n muziek het op zulke momenten het toch een beetje van moet hebben. Jammer, want het verdiende zeker een kans.

De Twins

Geen Limburgse finale zonder Genkse rappers, en zo mocht gisteren De Twins aantreden als een van de nieuwste revelaties aan het firmament. Nu moeten we eerlijk zijn… dat is een genre waar je of voor, of tegen bent. Maar zelfs als je tegen was, kon je er moeilijk om heen dat tweelingbroers AB en Rodi de boel wel binnen de kortste keren mee hadden in hun verhaal. Vooraan gingen de handen makkelijk in de lucht, en tegen het einde kregen de Genkies zelfs een meezingmoment én sitdown voor elkaar. Dat de mannen zich simpelweg amuseerden, zorgde vanzelfsprekend voor een losse en luchtige sfeer, maar ze rapten voor alle duidelijkheid ook wel gewoon aardig. Over thema’s als racisme en het leven, maar ook met nummers die letterlijk “LALALA” heetten. Dit duo kan met gemak een Genks jeugdhuis op stelten zetten en heeft ook gewoon echt de goesting om dat te doen. ‘Jullie gaan nog veel van ons horen’, klonk het uiteindelijk zelfs profetisch: wordt op een manier dus zeker wel vervolgd.

SUNA

De sfeer zat er in in de Bootstraat, dus kwamen de mannen van SUNA op het juiste moment. Het drietal brengt de rave en energie live naar het podium, en dat mag je vrij letterlijk nemen. Tussen twee elektronicaspelers stond er een live drum opgesteld, die een enorme meerwaarde vormde in het geheel. Dat de band van de eerste tot de laatste noot permanent bleef spelen, zorgde er enerzijds voor dat het geheel nooit stilviel, maar anderzijds vooral dat er op geen enkel moment naar adem gehapt kon worden. SUNA bleef met andere woorden pompen, met uitspattingen richting The Prodigy, maar eveneens naar meer oosterse klanken of beenharde stamptechno. Op een bepaald moment was er zelfs geen houden meer aan, waardoor de band zich al snel ontpopte tot het hoogtepunt van de avond. Het is op dit moment zelfs zo dat wij ons vooral de vraag stellen waarom SUNA niet veel bekender is. Bookers, jullie weten bij deze wat te doen!

Blue Robin

Hoe later op de avond, hoe schoner het volk. Met Blue Robin stond er als voorlaatste nog een band met wel wat naam op de planning, en ook hier werden de verwachtingen zeker wel ingelost. Het vijftal neigt een beetje naar bands als Big Thief en Porridge Radio, maar heeft met Lore Borremans de X-factor die hen kan onderscheiden. Dier stem werkte namelijk zo innemend, dat je binnen de kortste keren eraan verknocht raakte. Het was met andere woorden enorm fijn wegdromen en verzinken in de melancholie, waar de groep zelf ook wel een beetje de draak mee stak. ‘Het volgende liedje is nog verdrietiger’, klonk het bijvoorbeeld nadat een nummer al prachtig was opengebroken. Uiteindelijk zou Blue Robin zelfs nog een postpunky randje tonen, waardoor het zichzelf ook meteen op de kaart zette als in de gaten te houden band. Ja, dat mocht er zeker zijn!

Max Forage

Ook afsluiter Max Forage was op zich wel een band die de afgelopen maanden al op onze radar was verschenen. Eentje waarvan we dus wel iets verwachtten, maar ook eentje die die verwachtingen wel inlosten. Het was niet onder stoelen of banken te steken dat de groep al een tikkeltje verder stond dan al zijn voorgangers, en dat voelde je ook aan het volle geluid en de presence waarmee de leden op het podium stonden. Ergens zwevend tussen (post)punk, triphop en new wave stal frontman Max Winters geregeld de show met zijn innemend charisma, maar op muzikaal vlak was het vooral gitarist Stef Pennemans die erbovenuit stak. Op een gegeven moment, voelde je ook aan alles dat Max Forage het ‘deelname aan een talentenjacht’-gegeven wat oversteeg en er een beetje een eigen show van maakte. Dat de afsluiter van de avond er eentje voor Palestina werd, maakte duidelijk dat de groep heel goed wist waar ze voor stond en waar ze mee bezig was. Op papier de ideale winnaar voor een concours als Sound Track.

Maar helaas pindakaas! De jury was het (misschien zelfs verrassend) niet helemaal eens met onze bevindingen en kroonde uiteindelijk Lintworm, Blue Robin en De Twins tot de drie winnaars van deze editie. Die laatste ging overigens ook nog met publieksprijs aan de haal. Dat de vakjury het niet met ons eens was, betekent voor alle duidelijkheid niet dat de winnaars slechte sets neerzetten. Sterker nog, ze droegen allemaal bij aan het veelzijdige karakter van Sound Track, waardoor de Limburgse finale in de Bootstraat er zeker wel eentje was die bijzonder aangenaam was. Veel nieuw talent ontdekt, dat zeker en vast, en om toch nog een beetje een mening te vellen, goten we onze favorieten nog in onderstaande top drie:

3. Max Forage
2. Blue Robin
1. SUNA

Gisterenavond vonden overigens ook in Antwerpen en Vlaams-Brabant de eerste finales plaats, waar we ook op post waren voor een samenvatting van de avond. Volgende week is het de beurt aan Oost-Vlaanderen (20 december), West-Vlaanderen (20 december) en Brussel (21 december). Voor meer info kan je terecht op de website van Sound Track.