Sound Track 2025: Finale Antwerpen @ Trix

Het moment is eindelijk aangebroken: de Sound Track finales. Gisterenavond vonden in Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant spannende avonden plaats, waar tal van artiesten streden voor een plek bij de drie laureaten. De winnaars krijgen nadien een jaar lang begeleiding en ondersteuning binnen de muzieksector, aangevuld met residenties in muziekclubs en nog veel meer. Daarnaast was er ook de publieksprijs voor de act met de meeste stemmen, goed voor een cheque van 1.000 euro, geschonken door Lotto. In Antwerpen namen wij een kijkje bij Hannah Nollet, Jengman, Olga, Mixed Waste, Kwaku Benson x W9nted, C I M E, Aghogho en Amaea Rae, die samen voor een boeiende avond zorgden.

Hannah Nollet

Als startschot van de avond mocht singer-songwriter Hannah Nollet openen. Ze koppelt dromerige indiefolk aan een uitzonderlijk brede wereld en wist de zaal meteen te verstillen. Mooi aangekleed en bijna engelachtig in uitstraling begon ze solo met haar gitaar. Met haar hemelse stem ging ze meteen de hoogte in en liet ze een muisstil publiek achter, waarin je enkel de ventilatie van Trix hoorde. Nollet toonde haar veelzijdigheid door solo te blijven, maar haar nummers subtiel te verrijken met onder andere een klarinet intro en een opvallende cigar box gitaar, al kwam die in de grote zaal niet altijd volledig tot zijn recht. Met band kreeg haar muziek meer kleur dankzij rustige drums en een dromerige, licht funky gitaar. Toch bleef het geheel soms wat gelijklopend en ondersteunde de instrumentatie haar stem niet altijd zoals het zou moeten. Wel was duidelijk dat Nollet geëvolueerd is sinds de selectieronde: ze is opener en durft haar ruimte meer te gebruiken om te schitteren. Afsluiten deed ze met haar favoriete nummer, gedragen door een diepe, omhelzende bas. Ondanks enkele microfoonproblemen ging Hannah Nollet opnieuw indrukwekkend hoog met haar stem, wat rillingen opleverde. De zaal werd weer muisstil en je begon je zelfs af te vragen of opera zingen ook niet iets voor haar zou zijn.

Jengman

Jengman is een r&b-artiest die met zijn diepe stem een geluid creëert dat soms aan Miguel doet denken. Ondersteund door een volledige band met groovy baslijnen en funky gitaren klinkt het geheel verzorgd en aangenaam. De set bouwt zich echter vooral rustig op en blijft zowat een hele tijd in dezelfde toon hangen. Zijn nummers draaien rond liefde en relatiebreuk, wat goed overkomt en het publiek zachtjes liet meebewegen. Gaandeweg miste je soms net dat extra element dat echt verrast. Pas naar het einde toe viel alles echt pas samen, wanneer hij afsluit met een intens zwoel nummer. De instrumentatie in het refrein bloeide open tot iets groots. Toen toonde Jengman pas zijn echte potentieel, want zijn stem kan moeiteloos de hoogte in en hij straalt duidelijke podiumgoesting uit door voortdurend contact te zoeken met het publiek. Meer van dat laatste — grootser en gedurfder — en dan kan het echt blijven hangen.

Olga

Voor een geheel andere sfeersetting zorgde Olga, die darkpop bracht in zijn meest duistere en intrigerende vorm. Ze is moeilijk in een hokje te plaatsen: soms zingt ze, vaak werkt ze met spoken word, maar wel altijd met stemvervorming en dreunende beats. Het meest opvallende was ongetwijfeld haar setup. Olga speelde en zong vanuit een grote koelkast, met een camera binnenin die haar beklemmende performance live op het scherm projecteerde. Die keuze versterkte het sinistere karakter dat ze uitstraalt, die langzaam onder je huid kroop en soms bijna ongemakkelijk aanvoelde. Met donkere baslijnen die je fysiek voelde en rauwe, confronterende momenten trok ze het publiek mee in een experimentele wereld, waar sfeer belangrijker was dan duidelijke songstructuren. De grens tussen nummers waren bewust vervaagd, waardoor de focus volledig op haar présence kwam te liggen. Dit was geen optreden voor iedereen, maar wie zich liet meeslepen, kreeg een intense en gedurfde ervaring die zeker een indruk naliet.

Mixed Waste

Om opnieuw van genre te wisselen was er Mixed Waste, die de zaal vanaf de eerste seconde zonder pardon meesleurde. De vijf jonge muzikanten lieten het tempo geen moment zakken en weten duidelijk wat ze doen. Mixed Waste brengt pure, ongefilterde rockenergie dat vooral gedragen wordt door een frontman met overdonderende podiumgoesting en een drummer die alles strak vooruitduwt. De zang is ruw en schreeuwerig, maar precies juist voor dit soort set. Met af en toe grunge vibes, simpele maar effectieve gitaarriffs, een pulserende bas en zelfs subtiele keys ontstond een knallend, rommelig geheel. De zanger beperkte zich niet tot het podium, maar dook ook de zaal in en zette zo moeiteloos de eerste moshpit in gang. Vooral de chemie tussen zanger en drummer sprong eruit, al hield de rest van de band het geheel stevig overeind. Afsluiten deed hij al crowdsurfend, alsof er nog niet genoeg chaos was geweest. Mixed Waste bevestigde zich zo als een rauwe, energieke act met duidelijk veel potentieel.

Kwaku Benson x W9nted

Halverwege de avond lieten Kwaku Benson x W9nted duidelijke groei zien ten opzichte van hun vorige passage in de voorronde. Deze keer werden ze door een dj versterkt die de beats live mixte in plaats van alles van een laptop te laten lopen. Met hun aantrekkelijke afrobeats kregen ze de zaal opvallend snel mee, afwisselend met meezingmomenten en eenvoudige call-and-response die zichtbaar plezier brachten. Dat enthousiasme werkte, want voor de tweede keer die avond kwam de hele ruimte in beweging. Muzikaal bleef het echter wisselvallig: klank en zang konden niet altijd overtuigen. Ook miste de set samenhang, waardoor het soms meer aanvoelde als een losse karaoke ervaring dan een volwaardige show. Toch spatte het plezier er zo hard vanaf dat je moeilijk niet meeging in de vibe. Als intermezzo werkte het prima, al bleef het gevoel hangen dat deze plek ook door een sterkere act had ingevuld kunnen worden.

C I M E

In de tweede helft maakte C I M E (Comfort Is My Enemy) meteen indruk met een krachtige opening waarin hij zonder instrumentatie begon te rappen. Een gedurfde start die de aandacht van de zaal onmiddellijk vastgreep. Van daaruit ontvouwde zich een sterke set waarin punk en rap samensmolten met een levende instrumentatie die voortdurend van kleur veranderde. Funky gitaren, rockinvloeden en ritmische accenten ondersteunden zijn rap perfect en zorgden ervoor dat elk nummer bleef verrassen, soms zelfs binnen één track. Zijn stem is scherp en overtuigend, de teksten zijn relevant zonder belerend te worden. Ook tijdens een rustiger moment halverwege bleef de flow intact. De band speelde strak en zelfverzekerd, wat het geheel extra draagkracht gaf. Handen gingen de lucht in en het publiek liet zich meevoeren. C I M E zijn show vloog voorbij en liet een blijvende indruk na als een geëngageerde en muzikaal sterke hiphopervaring die smaakt naar meer.

Aghogho

Aghogho bracht dan weer als voorlaatste een set die vanaf de eerste seconde meeslepend en onweerstaanbaar dansbaar was. Caroh Abutohs warme, diepe stem schakelde moeiteloos tussen laag en hoog. Backvocals voegden een extra laag toe, terwijl groovy baslijnen en duidelijke Nigeriaanse invloeden door de hele instrumentatie vloeide en je automatisch in beweging zette. Ook de saxofoon sprong eruit en zorgde samen met de strakke ritmes voor een energieke flow waarin stilstaan geen optie was. Jammer genoeg hing er hier en daar geroezemoes in de zaal, wat oneerlijk aanvoelde voor een act met zoveel energie en muzikaliteit. Toch liet Aghogho horen dat ze precies weet wat ze doet. De vocals waren sterk, de instrumentale solo’s waren van hoog niveau en de set vloog gewoon voorbij. Aghogho liet dus zien dat ze een verfrissend geluid brengt dat je niet vaak hoort in ons kleine landje en doet uitkijken naar wat nog komt.

Amaea Rae

Als afsluiter bewees Amaea Rae opnieuw waarom ze in de voorrondes al zoveel indruk maakte. Samen met haar ervaren band bouwde ze elk nummer zorgvuldig op naar iets groots, zonder ooit geforceerd te klinken. Haar stem is ronduit indrukwekkend: even krachtig als kwetsbaar. Ze beweegt moeiteloos mee met een geluid die rock, funk en soul samenbrengt en ze laat zich dus niet in een hokje duwen. Amaea Rae eigende zich het podium volledig toe en maakte niet alleen met haar zang, maar ook met haar performance diepe indruk. Zelfs technische tegenslagen, zoals een haperende gitaar en een versterker die het begaf, brachten haar niet van de kaart. Ze bleef kalm en professioneel doorspelen, wat haar vakmanschap alleen maar benadrukte. Met het afsluitende “If All the Words Would Disappear” kreeg ze de zaal muisstil. Ongeacht de uiteindelijke uitslag is dit duidelijk een artiest om te onthouden, want ze is klaar voor grotere podia en een breder publiek. Amaea Rae was een sterke en mooie afsluiter die je van begin tot einde aan haar lippen deed hangen.

Aan alle verhalen moeten een einde komen en dat is hier nu ook het geval. Terwijl de jury de drie laureaten kozen, hebben wij ook eens nagedacht over onze top drie en daar kwam het volgende uit:

3. C I M E
2. Aghogho
1. Amaea Rae

De beslissing bleek allesbehalve eenvoudig te zijn voor de jury. Wat oorspronkelijk een kwartier zou duren, mondde uit in een wachttijd van drie kwartier. Uiteindelijk maakte ze voor de vierde editie van Sound Track een opvallend gevarieerde keuze met Olga, Aghogho en Mixed Waste als Antwerpse laureaten. Laatst vernoemde ging daarbij ook met de publieksprijs naar huis. Voor deze drie ligt nu dus een boeiend traject in het vooruitzicht, al mag ook het parcours van de andere artiesten niet onderschat worden. Zij gaven stuk voor stuk het beste van zichzelf en zorgden voor de ontdekking van enkele parels. Volgende week volgen de finales in West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen en Brussel nog, meer informatie daarover is te vinden op de website.