Leffingeleuren 2026 (Festivaldag 1): Volgens het systeem

Vijftig jaar Leffingeleuren! Wat ooit begon als een volksfeest is ondertussen al enkele jaren een van de mooiste parels in het Belgische festivallandschap. De weg daarnaartoe was niet altijd even rechtlijnig, maar sinds het festival in zijn huidige vorm werd gegoten, ligt het ons nog net iets nauwer aan het hart. En niet alleen aan dat van ons, want ook dit jaar is het festival zo goed als uitverkocht (enkel voor zondag zijn er nog een handvol tickets). Een mooie pluim voor de organisatie, zeker omdat ze er ook dit jaar weer in is geslaagd om een spannende en eclectische line-up samen te stellen. Gisteren ging het festival van start met een zweterige BIG WETT, het zuiderse temperament van sistema de entretenimiento en de gezonde evolutie van headliner Squid.

OSAYUKI @ Zaal De Zwerver

Als producer is Chuki Beats alomtegenwoordig door samenwerkingen met Zwangere Guy en Dikke, maar ook op eigen houtje is hij best coole muziek aan het maken. Dat doet hij sinds een dik jaar onder zijn eigen naam OSAYUKI en ter inspiratie grabbelt hij vooral in de muziek die hij zelf luisterde toen hij jong was. Het resultaat is een gitaargedreven sound die doet denken aan artiesten als Deftones en Korn. Als eerste artiest van Leffingeleuren 2026 kreeg hij een opvallend talrijk publiek voor zijn neus, en teleurstellen deed hij niet. De manier waarop hij de nummers bracht overtuigde, en zeker toen hij vooral nieuwe nummers bracht toonde hij de veelzijdigheid van zijn oeuvre. Eindigen deed hij met “goodbye 4 now” en “feel it all!”, waarbij zeker die laatste heel deftig binnenkwam. Cool dat iemand als OSAYUKI op Leffingeleuren mag staan en zichzelf mag voorstellen aan een publiek dat hem iets minder goed kent, maar het pakte mede door de rechtlijnige aanpak goed uit.

Ak’chamel @ Apollo

Het was alsof ze van een andere planeet kwamen in het universum van Mad Max, maar uiteindelijk bleek Ak’chamel gewoon van Texas te zijn. Het drietal had een unieke outfit aan met gewaden waardoor ze recht uit een zandstorm leken te komen. Ze moesten ook even zoeken in de duisternis naar waar ze nu exact muziek moesten maken, want met een groot licht kwam een van de drie bandleden het podium op om al wat mysterieus te doen. Het werd daarna meer een ritueel voor een sekte dan een concert maar net door die repetitieve vibes bleken ze te overtuigen. Het instrumentale nam dus de bovenhand, al werden er toch af en toe screams in het geheel gezwierd waardoor we al snel aan Raketkanon begonnen te denken zonder de synthesizers. En eens je je volledig liet meeslepen in de hypnotische muziek van de band, was je helemaal verkocht en waren de vijftig minuten in de pikdonkere Apollo net te kort.

Doodseskader @ Zaal De Zwerver

Doodseskader was naar Leffingeleuren gekomen om zijn volledige spankracht te tonen, al moest het daarvoor in eerste plaats afrekenen met een paar technische mankementen. Het liep bij drummer Sigfried Burroughs niet zo soepel als gehoopt en een paar stagehands kwamen te hulp om de schade te beperken, wat aanvankelijk nog redelijk goed lukte. Het duo maakte gebruik van een beamer en projecteerde toepasselijk voor elk nummer de passende visual. De technische strubbelingen brachten Tim De Gieter een beetje uit balans, maar Doodseskader heeft genoeg kilometers op de teller om op het passende moment de schouders te rechten. Hun directheid hielp daarbij en werkte de no-nonsense aanpak in de hand. Naar verloop van tijd vond Doodseskader wel zijn weg en toen blonken ze nog het meeste uit. Het laatste nummer was recht voor de raap met pompende beats en een verpulverende baslijn. Mits wat minder technische problemen had de vuist van Doodseskader ons misschien wat vroeger geraakt, maar voor impact zorgden ze desondanks op hun manier.

Doodseskader speelt op vrijdag 11 december zijn laatste Belgische show van het jaar in De Casino in Sint Niklaas.

House Arrest @ Apollo

Het zestal van House Arrest wilde duidelijk nog niet dat de zomer op zijn eind liep en dus hadden ze zo goed als allemaal een meer dan degelijke zonnebril aangemeten. Dat zorgde er meteen voor dat de toon werd gezet, want we wisten snel dat we hier met een zootje ongeregeld te maken zouden hebben. Toch begon hun set relatief traag waardoor de energie werd gespaard voor het tweede deel. In het eerste deel kregen we zo iets meer donkere sounds en deden ze ons bij momenten denken aan Brian Jonestown Massacre. Dat veranderde toen de energie plots een plek begon te vinden en de punkvibes de bovenhand namen. Plots veranderde de tent in een kolkende massa en was de eerste moshpit van het festival een feit. Het werd alleen maar wilder en de zweetgeur nam toe, maar dat hield House Arrest niet tegen om het tempo hoog te houden. Met een referentie naar “A.M. 180” van Grandaddy tussendoor, bleef de band heviger spelen om zo een furieus en strak einde voor te schotelen. Een eerste hoogtepuntje van het festival dus.

Mixed Waste @ Busker Stage

Op de Busker Stage is het aan de Belgische talenten en zo stond er om iets na tienen Mixed Waste op het gezellige openluchtpodium. Evenveel volk als BRONT konden ze niet lokken, maar dat is allesbehalve een graadmeter voor hun kunnen. Als winnaars van Sound Track in Antwerpen mogen ze in de Trix als artiesten in residentie vorm geven aan hun act, al hoeft dat eigenlijk nog maar weinig schaafwerk. De Antwerpse jongelingen stonden er met charisma en terechte allures en solliciteerden voor een plek op de reguliere affiche met een set die hard ging wanneer het kon en kunde toonde wanneer de ruimte er zich voor bood. Het enige wat ze nu nog lijken te missen is een triomfantelijke radiohit, al zal dat wel iets zijn dat naarmate van tijd zal komen. Leffingeleuren daverde even op zijn grondvesten dankzij Mixed Waste!

Squid @ Zaal De Zwerver

Toen Squid voor het eerst in België speelde in 2019, was Leffingeleuren hun eerste stop en het voelde dus een beetje als een ‘full circle’-moment aan dat de band na zeven jaar terugkeerde. Toch is Squid in die tijd uitgegroeid naar een naam waar niet meer omheen te kijken valt en dus konden ze als headliner in de zaal bewijzen waarom dat weer zo was. Met “G.S.K.” kregen we daar al snel het bewijs van, want hoewel de drummer ook de zanger is, brengen de andere vier bandleden, die iets lager aan de grond zitten, ook een goeie meerwaarde. Het experiment neemt met andere woorden een grotere plek in dan vroeger, maar dat neemt niet weg dat ze hun punky songs nog steeds met volle energie spelen. “Paddling” en “The Cleaner” bevatten zo veel energie en het publiek wist dit ook meer dan te appreciëren. Dat ze daarna even gas terug namen om wat meer te experimenteren, konden we wel begrijpen, maar het is niet dat het rustiger werd. Plots ontplofte het muzikaal uit zijn voegen met meer elektronische dansbaarheid. En dan moest “Houseplants” nog komen, waarbij het publiek een moshpit opende en de volledige zaal uit zijn voegen barstte. Het eindigde met “Pamphlets”, maar toen had Squid al lang getoond dat ze een band zijn die live als een huis staan. Met rijke instrumentatie en de nodige explosieve uitspattingen, toonden ze hoe ze in de zeven jaar meer dan gegroeid zijn.

BIG WETT @ Apollo

Na al het gitaargeweld op de eerste dag van Leffingeleuren, was het toch wel speciaal om plots een eenzame dame op het podium te zien staan. En die bracht allesbehalve gitaarmuziek en dat voelde bevrijdend aan. Op haar eentje wist ze een soort van sensuele rave te verwezenlijken waarvan we nog altijd niet goed weten of dit nu gek of geniaal was. Zo zette ze op een bepaald moment een strap-on op om even met het lange worstje te bewegen. Het was even absurd als geniaal, want ook de lyrics van de zangeres winden er geen doekjes om. “69”, “Number 1 Pussy” of “Eat My Ass” zijn allemaal songtitels waar je niet te veel bij kan inbeelden. En dat was exact wat BIG WETT ook wilde verwezenlijken. Ze choqueerde, maar door de songs extreem dansbaar te brengen, kreeg ze iedereen in de tent wel aan het dansen. Zo ontplofte de set echt naar een rave vol dansende mensen. Niemand kende voordien de lyrics, maar zelfs die leken makkelijk mee te zingen zijn na een tijdje. En het feit dat BIG WETT zo goed als niets zelf zong, zagen we na een tijd gewoon door de vingers omdat ze zich zo smeet en de sfeer in de tent meer dan het kookpunt behaalde.

The Moonlandingz @ Zaal De Zwerver

Chaoten, excentriekelingen, puristen; The Moonlanginz hebben hun naam alleszins niet gestolen. Als afsluiter van Zaal De Zwerver kregen ze een vrij grote rol toegedeeld en eerlijk gezegd zat daar weinig volk op te wachten. De supergroep met leden van Fat White Family koos voor de meest absurde weg mogelijk en dat maakte hun optreden allesbehalve gemakkelijk. Ze botsten langs alle kanten en vonden best vaak bot bij een vrij apathisch publiek. Na een energiekanon als BIG WETT viel The Moonlandingz te licht uit, ondanks dat ze wel hun betere werk bovenhaalden. De vonk wou maar niet overslaan met Leffingeleuren en dat werd geïllustreerd door de lage opkomst die overbleef. The Moonlandingz waren te bevreemdend en te weinig bezig met het publiek om echt voet aan de West-Vlaamse maan te kunnen zetten, Een cultband is dus geen garantie voor een cultoptreden.

sistema de entretenimiento @ Apollo

Om de eerste dag van het festival af te sluiten, reserveer je best een bende bonte Spanjaarden en zo geschiedde. Leffingeleuren boekte sistema de entretenimiento uit Barcelona die arcade synth punk brengen. Wat dat exact is, valt moeilijk te omschrijven. Op het podium stonden ze met zijn drietjes en was er een gitarist, een bassist en een toetsenist en dus geen drummer. Alles mocht elektronischer en eigenlijk was de nadruk vooral gelegd op de donkere elektronica. Zo kregen we new wave met een snedige punkvibe waar de jaren zeventig meer dan jaloers op zullen zijn. Het werkte wel, want de tent veranderde binnen de kortste keren in een kolkende massa dat zich volledig smeet en bleef smijten. Mensen die wilden stagediven, gigantische dansende massa’s en vooral heel veel energie waren ons deel. Het legde de band ook geen windeieren, want ze bleven maar spelen, zo hard zelfs dat ze ferm over tijd gingen. Het stoorde niet, al was een halfuurtje wel voldoende aangezien de songs meer dan inwisselbaar waren. Desalniettemin was het extra bisrondetje meer dan welkom om nog een laatste keer alles uit het lijf te smijten om de dag af te sluiten.

Deze recensies werden geschreven door Niels Bruwier en Simon Meyer-Horn.