LANDMVRKS @ Ancienne Belgique (AB): Hors categorie

Over enkele jaren zullen we het nog hebben over de indrukwekkende twaalf maanden die LANDMVRKS in 2025 heeft gekend. Met het ijzersterke album The Darkest Place I’ve Ever Been maakte het de puzzel na tien jaar zwoegen compleet en manifesteerde het zich tot een van de opwindendste metalcorebands van zijn generatie. De band uit Marseille heeft om die puzzel te kunnen leggen een zeer lange weg afgelegd en behoorlijk wat bloed, zweet en tranen opgeofferd om überhaupt te staan waar ze nu staat. Op Graspop waren de Fransen afgelopen zomer nog een van de onbetwiste hoogtepunten van het weekend. Niet onlogisch dus dat niet veel later alle tickets voor hun show in de Ancienne Belgique de deur uit waren. Na een Europese festivalzomer en een veroveringstocht door de Verenigde Staten, maakt LANDMVRKS de cirkel in de laatste maand van het jaar compleet met nog een rondje door de Europese zalen. In Brussel toonde de band zich professioneel, hongerig en vooral ‘hors categorie’ in zijn kunnen.

Het was nog bijzonder vroeg, en dat had zijn weerslag op de set van Split Chain. Veel volk stond er namelijk niet in de Ancienne Belgique toen het om half zeven de avond voor geopend verklaarde. De Britten hebben nochtans wel van zich laten horen met een zeer verdienstelijk debuutalbum, motionblur. Live kwam die cocktail tussen shoegaze, nu metal en emo niet helemaal over. Muzikaal speelden ze nog best solide, alleen kon Bert Martinez-Cowles met zijn vocals niet echt scoren. Zijn screams waren nog best te pruimen en gaven de nummers een goede ruigheid, waar ze nood aan hadden. Wanneer hij het iets melodieuzer probeerde, verloor Split Chain echter zijn spankracht en klonken de nummers te wispelturig. Op plaat treedt de band met nummers als “Subside” en “greyintheblue” in de voetsporen van Deftones, maar live moet ze nog een paar tandjes bijsteken om aan de status van die andere groep te geraken.

Als je Pain of Truth aan het werk ziet, zou je denken dat de band uit de jaren negentig komt, maar niets is minder waar. De groep werd in 2020 in de schaduw van New York City opgericht en haalt klaarblijkelijk de mosterd bij de grondleggers van de Amerikaanse hardcorescene. Dat doen de mannen overigens op best overtuigende wijze, want met een gedegen ‘Fuck You’-mentaliteit deden ze een halfuur lang volledig hun ding. Als hardste band van de line-up hadden ze kunnen kiezen voor een meer toegankelijke set, maar toch deed Pain of Truth dat net niet. De band past zich nu eenmaal niet aan aan de omstandigheden: de omstandigheden passen zich aan aan de band. Tegen zo veel hardcore-geweld kon niet iedereen, al was er wel een kleine pit waar er een handvol moedigen toch voor leven in de brouwerij probeerden zorgen. Frontman Michael Smith gooide tijdens “Pain of Truth” zijn micro in het publiek en liet een fan de teksten meebrullen, maar ook de gitarist bleek niet veel later een fulminante vocalist. Pain of Truth was onversneden US hardcore van de zuiverste soort en gaf de avond in een klein halfuur een brute injectie.

Underoath is net zoals Pain of Truth speciaal voor deze tour ingevlogen vanuit de Verenigde Staten en heeft met bijna dertig jaar ervaring een behoorlijke staat van dienst. Op zich zou je zelfs kunnen stellen dat de band bijna te groot is om als warmlopertje voor een andere groep te fungeren, maar Underoath schikte zich zonder te morren naar zijn rol en speelde met veel gedrevenheid. Ook vocalist en kernlid Dallas Taylor had behoorlijk veel goesting in zijn terugkeer naar België, alleen leek zijn stem nogal aangetast door de jetlag. Vooral in het begin zong hij krom en scheef, en kon hij van geluk spreken dat drummer Aaron Gillespie met zijn cleane zang het schip recht hield. Het publiek stond best warm voor Underoath en kende ook behoorlijk wat nummers, maar leek de energie nog een beetje te willen doseren voor de rest van de avond. Pas tegen het einde schoten ze collectief wakker op vraag van Dallas Taylor om het makkelijk meezingbare refrein van het nieuwe nummer “Generation No Surrender” luidop mee te zingen. Een knaller van formaat was dat nummer niet en toch bracht het wat sfeer in de keet. Ook het laatste nummer “Writings on the Wall” bood voldoende reden om een feestje te bouwen en dat werd – op voorzichtige wijze – ook gedaan. Underoath kwam, deed zijn job en bleef ondanks veel goede wil geen onverdeeld succes.

De stap naar de grotere zalen betekent voor LANDMVRKS ook meer budget om de show naar een hoger niveau te tillen. Het maakte zich meteen merkbaar in het grote doek dat voor het podium hing en dat bij de eerste escalerende tonen van titeltrack “The Darkest Place I’ve Ever Been” naar beneden zoefde. De Fransen waanden zich al even een stadionband in Ancienne Belgique, maar wij kunnen dergelijke elementen nog best appreciëren. Het is meestal een goed teken voor de rest van het concert; eentje waar goed over is nagedacht en waar de volgorde van de nummers van voor tot achter steek houdt. “Creature” – direct nog zo eentje van The Darkest Place I’ve Ever Been – zorgde voor nog wat extra tumult in de zaal en was vooral een rake schop onder je gat om mee in de de dans te springen. Stemtechnisch liet Florent Salfati niets aanbranden en hij toonde zich heer en meester in de uithalen. Het zou niet bij die ene keer blijven dat hij ons met zijn stemkunsten omver zou blazen. Voor “Death” had hij overigens even goed zijn micro kunnen opbergen, want het publiek zong het nummer toch zo goed als volledig mee.

Heel vaak krijgen metalcorebands die commerciële succes behalen het verwijt dat ze hun ziel hebben verkocht aan de duivel, maar bij LANDMVRKS hoor je die stemmingmakerij voorlopig toch iets minder. De Fransen tonen live dan ook nog steeds dat ze verschroeiend hard kunnen uithalen. Gisteren dienden “A Line in the Dust” en “Sulfur” die mokerslagen toe. Bij die laatste ging de zee open en voor je het wist werd je meegezogen in twee op elkaar botsende tsunami’s. Credits ook aan die geniale gitaarriffs van Nicolas Exposito en Paul Cordebard die als een dreigend zwaard boven ons hoofd hingen en ons meermaals ridderlijk op de knieën dwong. Veel onderbrekingen liet het vijftal niet toe en zelfs dan werden die letterlijk en figuurlijk op best creatieve manier opgevuld. Op de tonen van “Sombre 16” nam Salfati de graffiti-spuitbussen in de hand en maakte hij op korte tijd een klein kunstwerkje. Wie een blijvende herinnering aan de show wou overhouden, kon dit snel gefabriceerde werkje overigens na de show op de kop tikken voor een kleine 150 euro. Het leven op tour is nu eenmaal duur!

LANDMVRKS ging rechtlijnig door en hield de snelheid in de set door het publiek ook exact dat te geven waar het naar verlangde; extatische songs die live met nog meer bombast en energie werden gebracht. “Say No Word” en “La Valse Du Temps” deelden nieuwe tikken uit en wie nog niet uitgeteld op het canvas lag, was op zijn minst toch al een beetje duizelig gespeeld. Vooral die laatste was een een voltreffer waarbij de band als eenheid echt wel een serieus bombastisch einde neerpootte. Het was bovendien best boeiend, gezien hoe geconcentreerd de band speelde, maar tegelijk ook genoot en van de ruimte op het podium gebruik maakte. Vaak beginnen gelijkaardige bands de automatische piloot te activeren zonder dat ze het beseffen, maar dat zit gelukkig nog niet in het functiepakket van de Fransmannen. “Lost in a Wave” hadden we overigens als een van de laatste nummers verwacht, al deelde de band die gedachtengang duidelijk niet. Het nummer zorgde na een dik uur voor extra trillingen in en rond de Anspachlaan en werd door iedereen meegebruld.

Aan een bisronde doen ze in Marseille niet, al vond de band wel een manier om kort voor het einde even de coulissen in te duiken. Kévin D’Agostino mocht in de nasleep van “Rainfall” zijn drums bewerken en nam voor zijn solomoment best zijn tijd. Het slagwerkintermezzo had voor ons niet per se gehoeven en was misschien het enige minpuntje aan de set, al snappen we wel wat het idee erachter was. Van de min naar de plus in een handvol seconden; een zeer gelaagde versie van “Blood Red” maakte het mogelijk. Als een van de standout singles van het nieuwe album was het ook gisteren een rollercoaster die je meenam in de gevoelswereld van LANDMVRKS. De snaren waren inmiddels al gloeiend heet van al die flitsende bewerkingen en tijd om af te koelen kregen ze vooralsnog niet. “Requiem” – een van die nummers die bij elke livebeurt beter en indrukwekkender wordt – zorgde voor een verse stroom aan crowdsurfers. De security kreeg heel het optreden lang behoorlijk wat werk te verduren gehad en zal ongetwijfeld (en als enige in de AB) opgelucht hebben ademgehaald dat het optreden er na “Self-Made Black Hole” er op zat.

LANDMVRKS was – om het in een Franse term uit te drukken – ‘hors categorie’ in de Ancienne Belgique. De cohesie tussen publiek en band leverde een energiek feestje op dat zowel tijdens de nieuwe alsook tijdens de oude nummers voor ontketende taferelen zorgde. Muzikaal werd er een bijzonder hoog niveau gehaald en speelde de band even scherp als strak, wat voor een overweldigende bombast zorgde. Bovendien bevestigde Florent Salfati het feit dat hij toch wel een van de beste stemmen in het huidige circuit heeft en live het helemaal waar kan maken. Zolang LANDMVRKS dit niveau kan kunnen blijven brengen, zal het nog heel wat meer mensen gelukkig maken met zijn muziek. Je moet het maar doen. Of zoals de Fransen het zouden zeggen: ‘Il faut le faire’.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

The Darkest Place I’ve Ever Been
Creature
Death
Blistering
A Line in the Dust
Visage
Sulfur
Sombre 16
Say No Word
Scars
Suffocate
La Valse Du Temps
Lost in a Wave
Rainfall
Blood Red
Requiem
Self-Made Black Hole