© Mayli Sterkendries
Anderhalf uur: meer had Odymel niet nodig om de Ancienne Belgique meer dan een half jaar op voorhand uit te verkopen. Een duidelijkere bevestiging dat de Brusselse dj en producer in recordtempo de Belgische nightlifescene verovert, zouden we zelf niet kunnen verzinnen. Met zijn bouncy, met trance beïnvloede techno was hij afgelopen zomer overal en dan is de volgende logische stap vaak een eigen show in een middelgrote zaal in eigen land. Het mag dus duidelijk zijn dat Odymel niet lang hoefde te twijfelen over deze volgende mijlpaal, des te meer omdat hij een gloednieuw album ter presentatie meebracht. Aan de vooravond van de release van ENDLESS RECESS en in de laatste maand van het jaar zette de Zwitserse Brusselaar zowaar zijn beste set van het jaar neer, met een sfeer die hoge niveaus bereikte.
Eerlijk toegegeven: we hadden, tot de naam op de site van de AB verscheen, nog nooit gehoord van NØME. De beschrijving ‘een mix van donkere, melancholische melodieën en ritmes om op te headbangen’ hielp dan ook zeer om op voorhand toch een beeld te vormen, en die omschrijving was er boenk op. Gezapig begon het duo aan zijn set, maar evenwijdig met de lichtshow ging het tempo in een rechte lijn omhoog. Onze landgenoten promoveerden de beat steevast tot protagonist en onderwierpen die aan een reeks subtiele elektronica als tegenspeler. Een raak voorprogramma, dat niet veel meer aan het toeval overliet voor Odymel.
Nog voor hij zijn opwachting maakte, waren er al een paar zaken die opvielen. Ten eerste zou het zomaar gekund hebben dat de grote man al wel achter zijn draaitafels stond, maar dan in de massa. De security liet namelijk nog voor de eerste noot klonk een vijftigtal mensen toe die de inner circle vormden. Ze namen rond de draaitafels plaats en sloegen daar verder hun babbeltje, terwijl er boven het publiek in het middenplein negen attributen bengelden; iets wat in de AB toch ook geen dagelijkse kost is. De inspiratie zou zomaar van Voodoo Village 2024 kunnen komen, want net als toen investeerde de showdirector gisterenavond in glazen panelen waarop een dun laagje water rustte.
In een niet zo ver verleden had Odymel de droom om mensen te laten dansen, te laten voelen en alles te laten vergeten. Een missie die vandaag werkelijkheid moest worden, zo vertelde hij ons in de videoboodschap die als intro opereerde. Vastberaden om de held van de avond te worden begon hij nadien om en bij de drie minuten te bouwen richting de eerste drop, door telkens weer een extra laagje toe te voegen en dan weer even af te bouwen. Een intro verdient bij livesets altijd net dat tikkeltje meer aandacht dan de rest van de avond en dat had Odymel duidelijk begrepen. Met een synthgroove die langs alle kanten spetterde als spek in een pan was de apotheose eens zo overweldigend als de drop daar dan was en zo legde hij de lat meteen torenhoog. Het tweede nummer was al van bijna even uitzonderlijke makelij en zo gingen we al tijdens het eerste kwartier bijna geloven dat de Odymel die we afgelopen zomer enkele keren aan het werk zagen soms slechts een schim van zichzelf was.
Uit de hoop mensen die achter hem danste, viste de dj op tijd en stond een collega. Zo kwam Durdenhauer langs om “Love Bullet Pt.2” te brengen, dat zich ontpopte tot de eerste ‘meezinger’. Want jawel boomers, ook elektronische muziek kan je meekwelen. De energievonken die de seconden voor de drop door de AB schoten, waren al even genietbaar als de flitsende drop die erop volgde. Ook Fenrick schoof zichzelf twee keer naar voren, met “WACK MF” en zijn stoppende beat die als signatuur gold. De namen van de collega’s werden een voor een op het scherm getoond en zo kregen alle features op het album een eervolle vermelding.
Zo ook BOY&GIRL, de gerestylede naam van TAGMAG-duo Sven & Clé, dat met “Dancer (x2)” net als Orlane een catchy nummer met een aanstekelijke Franse tekst ineen bokste. Orlane zelf kwam zelfs twee partijtjes zingen. De Brusselse zangeres maakte indruk op een track waarop de bpm een flink stuk omhoog ging – richting de 165 – en die zich niet alleen daardoor onderscheidde van de rest. De zang kwam er dus sterker door en ook de melodie was van een ander type dan wat we al hoorden. In een tweede optreden was wat uit haar koker kwam van bedenkelijkere kwaliteit, maar ondanks de zeldzame glimlachjes onder zijn snor kon Odymel niet anders dan ervan genieten. Coach Harrison zorgde er tenslotte met “Knowledge is a weapon” voor dat de planken waarop Odymels achterban stond nog instortte voor hij “Gucci” inlaadde op zijn ongetwijfeld warm staande CDJ’s.
En net wanneer de werking van Odymels dextrootjes een minuscuul dipje leek in te gaan, eisten de fans even de ludieke spotlights op. De grijze legebekerbakken verloren hun functie en werden vervangen door de negen waterbakken aan het plafond, waar vanuit alle denkbare hoeken van de zaal massaal veel bekers naartoe werden afgevuurd. Een grappig momentje dat voor een hoop ambiance zorgde en een tevreden afvalteam, dat eens wat afwisseling kreeg in zijn job. Alsof dat nog niet genoeg was, werden daarna ook petjes en schoenen lustig het luchtruim in gelanceerd. Het special effect helemaal naar de vaantjes, maar over de esthetiek van het uitzicht was zeker nog wat te zeggen.
Vaak is het een jammer feit dat dj’s die de stap zetten naar een eigen zaalshow niet de moeite doen om iets toe te voegen aan hun dj-set. Ook Odymel maakte in principe die keuze, maar zette zo’n strakke ronde neer dat hij ermee wegkwam. De spanningsboog werd regelmatig strak getrokken en weer losgelaten, maar in een flow die erg spontaan en natuurlijk aanvoelde. Met visuals die ook niet meteen spectaculair te noemen zijn, wist hij alsnog een show neer te zetten die tot een van de betere elektronische behoorde die we dit jaar zagen en dat is aan prestatie op zich.
We hebben de AB namelijk zelden zo zien dansen als gisterenavond. De stoeltjes achteraan stonden er voor de schijn, of laat ons toch zeggen dat we de zittende aanwezigen op twee handen konden tellen. Je kon ook moeilijk anders. Zeker wanneer de sfeer al op een hoogtepunt was en de man des huizes daarbovenop een remix van ascendant vierges “Ce monde où tu n’existes pas” in de mix gooide. Hij vrolijkte de operastem van Mathilde Fernandez op met een typische Odymel-beat, maar verraste nadien met opnieuw een leuke melodie en wat acidgeluidjes. In al die euforie was de Brusselaar op één foutje te betrappen, maar dat loste hij even snel en professioneel weer op. De visuals op de achtergrond symboliseerden zo mooi waar hij voor stond: de bloemetjes buiten zettend, een vis in het water en het zonnetje in huis. Odymel had minder tijd nodig om de AB uit te verkopen dan de tijd die hij er daadwerkelijk speelde en moest de overwinning van zijn “Favourite Game” gewoon nog over de streep trekken. Hoe hij die binnen knikte? Moeiteloos.
ENDLESS RECESS is vanaf vandaag beschikbaar. Odymel nog eens aan het werk zien, kan je op Soenda Indoor op 22 november, Dagcollege Indoor Festival op 20 december en Intercell x Odymel All Night op 20 december.
