Bob Vylan @ Ancienne Belgique (AB Box): Verzet voor altijd

Wie deze zomer een beetje de muziekactualiteit volgde, weet ongetwijfeld dat de Britten van Bob Vylan zich in juli in het oog van een heftige mediastorm bevonden. Tijdens een razend optreden op Glastonbury riep zanger Bobby : ‘Death, death to the IDF’, het Israëlische defensieleger, en zo raakten de twee hun visum voor hun Amerikaanse tour kwijt. Later diezelfde zomer stonden ze ook op de programmatie van Rock Herk, en ook hier riepen er stemmen om het optreden te annuleren. Gelukkig stond de organisatie van Rock Herk sterk in haar schoenen en zag het festival er geen gram in om de set te laten doorgaan. Wat we alleszins kunnen stellen is dat de band op z’n minst controversieel is, omdat ze zich op een staalharde manier uitspreekt tegenover genocide. Die boodschap valt dan ook niet los te zien van de muziek, want je hoeft geen genie te zijn om de militante teksten te ontleden. Discriminatie, seksisme, racisme en alles wat daarbij komt kijken, wordt door middel van harde bars, pompende drums en scheurende riffs met de grond gelijk gemaakt door het duo. En laat dat nu net zijn waar wij onze duimen en vingers van aflikken.

Voor de Britten aan de beurt waren, was het de beurt aan het half Belgische, half Franse ZLDR. Het rapduo, dat roots heeft in West-Vlaanderen, werd ondersteund door dikke bassen en beats van dj/producer Lennert Declercq. Het tweetal rapte in een mix van Franse, West-Vlaamse en Brusselse klanken, waardoor het geheel erg uniek klonk. De groep maakte al snel duidelijk dat ze er vooral op uit was om snel ambiance te brengen. Zo deden de leden hun best om de rustige AB Box om te dopen tot een sfeertent en betrokken ze het publiek op allerlei verschillende manieren. We werden uitgenodigd mee te schreeuwen, ‘ZL-DR’ te roepen en op z’n Dimitri Vegas & Like Mike van links naar rechts te springen. We kregen ook enkele nieuwe nummers van de groep, die wist aan te kondigen dat ze in maart haar debuutalbum uitbrengt. Wie erbij wil zijn voor de releaseshow, is in diezelfde maand welkom in het Wilde Westen te Kortrijk.

Na een half uurtje wachten was het dan eindelijk tijd voor Bobby en Bobbie Vylan. Ze werden aangekondigd door een hypeman die het publiek al aardig opgefokt kreeg. ‘It’s motherfucking Bob Vylan’, schreeuwde hij vooraleer de heren het podium betraden onder luid applaus. Zoals gewoonlijk werd er geopend met een potje begeleid stretchen. Enkele minuten lang scheurden er extreem smerige stoneresque riffs door de speakers, terwijl zanger Bobby aan het stretchen ging. Al snel volgde hitje “We Live Here” waarop de man ook aan het crowdsurfen ging. Gedragen door de snedige riffs en het uitzinnige publiek trotseerde hij de zaal. Toen erna “GDP” gespeeld werd met een stukje “New Noise” van Refused, opende er voor de eerste keer een enorme moshpit. Wie niet klaar was om te springen, moest eraan geloven of ging beter aan de zijkant staan. De pogo ging door tijdens het uiterst meezingbare “Makes Me Violent” en zou eigenlijk niet meer stoppen tenzij Bobby aan het speechen ging.

Over van alles en nog wat stond de zanger te (s)preken, wat niemand ook mag verbazen aangezien de band politiek activisme in haar kern meedraagt. Zo ging het verschillende keren over het controversiële ‘death, death to the IDF’-moment op Glastonbury. De band verdedigde haar positie door te zeggen dat er niks controversieels is aan opkomen voor een onderdrukt volk. De twee vonden dat ‘als je dit controversieel vindt, er iets mis is aan je wereldbeeld’. Eigenlijk willen ze niks liever dan ‘love and peace’ en soms is er daar verzet voor nodig, meenden ze. ‘Verzet is actie en actie is niet hetzelfde als terrorisme’, sloten ze af. Voordat ze de volgende nummers konden aanvangen, kregen ze enkele T-shirts toegesmeten, die ze natuurlijk besloten aan te doen – op die van Bobby lazen we iets over Intifada. Terwijl de outfitwissel aan de gang was, besloot het publiek, dat akkoord leek te gaan met de argumenten van de band, dan maar luidkeels ‘death, death to the IDF’ en ‘free, free Palestine’ te roepen.

Het vervolg van de set werd getekend door nog veel uiterst meezingbare nummers die allemaal lekker hard van jetje gaven door de strakke drums, harde bars en lekker scheurende gitaren. Het klinkt ongetwijfeld afgezaagd dat we dit opnieuw aanhalen, maar we blijven het jammer vinden dat de gitaren niet live gespeeld werden. Gelukkig werd dit gebrek meer dan goedgemaakt door de intensiteit van het concert. Al kon de band zeker ook enkele nummers meer spelen, want Bobby ging wel erg veel aan het speechen. Zo stelde hij zijn band ook nog voor als de ‘tracksuit terrorists’, de ‘BBC bandits’, de ‘Fred Perry maffia’, ‘the most important band in Britain and now in Belgium’ enzovoort. Entertainend en komisch waren de intermezzo’s dus zeker, en ze brachten ook een welgekomen rustmoment van de slopende sfeer. Het ging er zo hard aan toe, dat we het zweet overal in dikke parels zagen opduiken. Afgesloten werd er met het snoeiharde trio “Wicked & Bad”, “I Heard You Want Your Country Back” en “Hunger Games”. Wie wilde, kon dus nog een laatste keer de pit in en zo verzet bieden tegen de nakende werkdag op woensdag.

We concluderen na het bewogen optreden dat de band nog steeds de controverse niet schuwt, alhoewel ze volgens zichzelf helemaal niet zo controversieel is. Denk ervan wat je wil, maar dat het duo een feestje wist te bouwen, staat als een paal boven water. De volgelopen AB Box stond tijdens de razende nummers geen moment stil. We werden enkel rust gegund als Bobby aan het speechen ging. Dan had het publiek oor voor alles wat het tweetal te zeggen had, al hadden we zelf graag een nummer of twee extra gezien in plaats van de talloze speeches. Pas op, we weten ze gerust wel te appreciëren en vinden het goed dat de band zijn positie over allerlei onderwerpen verduidelijkt, maar aan de andere kant horen we ze nog net liever een beetje meer muziek maken.

Setlist:

Down
We Live Here
GDP
Makes Me Violent
GYAG (Get Yourself A Gun)
Dream Big
He’s A Man
Take That
Sick Sad World
Ring The Alarm
He Sold Guns
Wicked & Bad
I Heard You Want Your Country Back
Hunger Games