© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Volgend jaar brengt The Scratch een nagelnieuw album op de markt, maar dat weerhoudt de band er niet van om op voorhand nog even een uitgebreide tour door Europa te doen. De Ieren maken zogenaamde ‘akoestische metal’, en hoe dat klinkt, kan je onder meer horen op hun meest recente single “Pull Like a Dog”. Dat de groep sowieso gemaakt is om op een podium te staan, werd de afgelopen maanden alsmaar meer duidelijk, want nadat ze eerder dit jaar als voorprogramma van Dropkick Murphys de Lotto Arena op stelten mocht zetten, volgden deze zomer ook nog passages op Rock Werchter en Dranouter. Het grote publiek is met andere woorden niet meer veraf en dat merk je ook aan de manier hoe de mannen de uitrol van hun nieuw album Pull Like a Dog aanpakken. Niets wordt aan het toeval overgelaten om The Scratch nadrukkelijker dan ooit op de kaart te zetten.
Al bij al was het al een behoorlijk spannende week voor The Scratch. De band kondigde namelijk de grootse show uit zijn carrière aan, en dat in de tamelijk roemrijke Iveagh Garden – goed voor zo’n 5.000 bezoekers – in Dublin. De tijd dat The Scratch louter en puur in pubs en gezellige zaaltjes speelt in zijn thuisland, begint zich dus stilletjes aan in het verleden te situeren. In Europa vallen er gelukkig wel nog zieltjes te winnen en harten te veroveren. In België groeit het aantal The Scratch-fans desalniettemin ook aan een degelijk tempo en zo was de Kavka Oudaan toch bijna volledig volgelopen. Alle tools om er een (Iers) volksfeestje van te maken waren present en die boodschap hadden zowel de band alsook het publiek vrij snel begrepen. Op de hypnotiserende en spirituele samenzang van opener “Seanchaí” hield iedereen zich om negen uur nog vrij koest, maar het stijgende tempo en de eerste catharsis zorgden bij het laatste refrein dan toch voor verdienstelijke mosh-poging. Vijf minuten ver en Antwerpen had de smaak te makken voor wat nog een rammende 75 minuten zouden worden.
Wat The Scratch als band zo uniek maakt, kon je al vrij vroeg ontwaren. Doordat de mannen op een lijn spelen en dat ook nog eens vrij vooraan op het podium, vormen ze niet alleen een zeer sterk front maar zoeken ze ook onmiskenbaar een connectie met het publiek op. Veel moeite hadden ze gisteren niet om een geamuseerd publiek aan het dansen te krijgen. Op “Excuse” lieten ze het dansen even achterwege en werd en ludiek mee gesprongen, terwijl bij “God Slap” de eerste effectieve moshpit van de avond een feit was. Opvallend genoeg heeft dit Ierse viertal geen eenduidige frontman en kan je gerust stellen dat ze allemaal een even belangrijke en essentiële rol spelen; zowel instrumentaal als zangtechnisch. Ook de bindteksten waren meer een losse interactie onder elkaar en met het publiek. Af en toe kon er ook een kleine anekdote van af en zo leerden we dat “Cheeky Bastard” geïnspireerd was op een vrijgezellenweekend in Brussel. Wie zich dus afvraagt wie enkele jaren geleden de bars in onze hoofdstad op stelten zette… We zullen niet beginnen wijzen met vingers, maar alle pijlen wijzen nu wel naar een gezelschap uit Perrystown.
Uit het aanstaande album Pull Like a Dog kregen we achtereenvolgens drie nummers te horen en die onderstreepten welke muzikale richting de band hiermee inslaat. De titeltrack klonk live lekker pottig en mede door het sterke percussiewerk van Daniel Lang op zijn cajón groeide het nummer uit tot een hoogtepunt van de set. Ook de daaropvolgende “Pullin’ Teeth” en “Gladrags” ramden stevig door en hadden zelfs enkele metalachtige breakdowns die ons hoofd automatisch aan het headbangen kregen. Dat voorspelt veel goeds voor de rest van de plaat! Na al dat rammen zorgde Conor Dockery met wat zachte tonen voor een knap eerbetoon aan zijn overleden vader. De bandleden namen even plaats in de schaduw en hoorden Dockery met veel gevoel en emoties “Joxer Goes to Stuttgart” brengen. Als rustmoment raakte het een gevoelige snaar en maakte het nog maar eens onmiskenbaar duidelijk dat we van de momenten met onze geliefden moeten genieten voor het te laat is.
De sfeer opkrikken deed The Scratch met een andere cover, deze keer uit de pluim de Ierse liedjesmaker Dominic Behan. Het traditionele liedje kreeg van het viertal een flinke herwerking en zorgde voor een stijgend enthousiasme in Kavka Oudaan. De band was helemaal warmgedraaid en klaar voor een finale tour de force. Voor “Blaggard” vroeg en kreeg Daniel Lang een wall of death en die trok het feestje definitief op gang. De strelingen over de gitaren werden al wat intenser en nadat ze het publiek treiterden dat “Old Dog” het laatste nummer van de avond was, knalden ze dankzij “Latchico” regelrecht door de stratosfeer. Er hing elektriciteit in de lucht en het publiek was intussen een uitbundige hoop echte fans geworden die in opperbeste stemming verkeerden. Stagediven, moshpitten en met bier gooien; Ierse pubtoestanden werden de normaalste zaak van de wereld in Antwerpen.
Als maatschappelijke band is The Scratch al een hele tijd bekommerd om het welzijn van de mensen in Gaza. Met een familie hebben ze al een jaar nauw contact en om ze niet volledig aan hun lot over te laten, zamelt de band al een tijdje geld in om deze onfortuinlijke mensen te helpen om hun land terug te kunnen opbouwen en te voorzien van levensnoodzakelijke behoeften. Een knap initiatief van The Scratch waaruit nog maar eens blijkt dat de ruigste rockers ook gewoon een gouden hart hebben en bekommerd zijn met de staat van deze wereld. In ieder geval zorgde net die reality check misschien voor nog gekkere taferelen tijdens laatste nummer “Another Round”. Als meezinger heeft het nummer zich opgeworpen tot de ideale afsluiter en zo zette de band samen met het publiek de zaal helemaal op z’n kop.
The Scratch toonde in Antwerpen hoe je moet rammen op Ierse wijze en wat voor een compacte en intense sound je met akoestische gitaren, een basgitaar en een cajón kan neerzetten. De spelvreugde en het enthousiasme spatte er van af en zorgde er ook mee voor dat heel wat mensen achteraf als nog grotere fans de zaal verlieten. Ook zonder een vers getapte Guinness en klavertjesvier hadden we het gevoel gisteren in een broeierige Ierse pub te zitten. Met Pull Like a Dog staat er voor het komend jaar in ieder geval een spannende nieuwe plaat op ons te wachten en we zijn benieuwd of ze ook in grotere zalen datzelfde authentieke gevoel zullen kunnen neerzetten. Het antwoord volgt ongetwijfeld ergens volgend jaar in een zaal of op een groot festival bij ons in de buurt.
Pull Like a Dog verschijnt op 12 maart.
Setlist:
Seanchaí
Excuse
God Slap
Cheeky Bastard
War of the Buttons
Pull Like a Dog
Pullin’ Teeth
Gladrags
Pull Your Jocks Up
Joxer Goes to Stuttgart (Christy Moore cover)
Que Sera (Doris Day cover)
McAlpines Fusiliers (Dominic Behan cover)
Blaggard
Old Dog
Latchico
Another Round
