© Jody Beyne
Na passages op Europese podia en supportshows hier en daar, was het gisteren tijd voor een meer directe confrontatie: Our Promise in Kavka Zappa. Geen grote festivalweides of afstand tussen band en publiek, maar een compacte zaal waar alles net dat tikkeltje harder binnenkomt. De Duitse metalcoreband bouwde de voorbije jaren gestaag aan hun naam met stevige singles en energieke shows, en leek klaar om ook hier een stap verder te zetten. Gisteren werd het dus interessant om te zien hoe hun sound overeind bleef in zo’n intieme setting, waar elke breakdown en elke uithaal recht in de zaal landde.
Het eerste voorprogramma hebben velen – onszelf inbegrepen – gemist, maar tegen dat Throatcut zich klaarmaakte, liep de zaal gezellig vol. De sfeer bleef aanvankelijk gezapig: een half knikkend hoofd hier, een geeuw daar. Pas rond het derde nummer kwam er wat leven in de brouwerij met een kleine moshpit en aarzelende circle pit. Met “Shattered Glass” kreeg de eerste rij het eindelijk te pakken en werd er enthousiast geheadbangd, al bleek de loodzware sound voor een deel van het publiek net iets te intens. Voor wie erin mee was, kwam het binnen als een mokerslag; de rest keek het liever aan met een drankje in de hand. Ze eindigden sterk met nieuw werk en lieten vooral vooraan een opgewarmde pit achter, terwijl de energie verder in de zaal wat bleef hangen tussen interesse en afstand.
© Jody Beyne
De ‘Backstreet Boys van de metalcore’ werden voorafgegaan door “Everybody” van Backstreet Boys die door de speakers knalde nog voor ze opkwamen – een knipoog die meteen de sfeer zet nog voor er één noot gespeeld was. Our Promise had nog geen halve minuut nodig om de eerste moshpit op gang te trekken en plots leek de eerder gezapige sfeer volledig verdwenen. Bij het tweede nummer zakte zanger Raphael Andronic, die voor de gezongen strofes zorgde, vocaal hier en daar een tikkeltje in – niet alles klonk even strak – maar de screams zaten wél goed en sneden moeiteloos door de zaal.
Na die eerste explosie kwam de set echt op gang met “Bitter”, waar het publiek volledig mee was: springen, headbangen en meegaan op de golf van energie die door de zaal rolde. Wat vooral opviel, was hoe hard de band zich smeet. Vanaf de eerste minuut spatte het enthousiasme ervan af: brede glimlachen, zichtbare goesting en een band die duidelijk genoot van elke seconde. Die energie werkte aanstekelijk en vertaalde zich rechtstreeks naar de zaal. Wanneer “Evoke” zijn breakdown inzette, kreeg de moshpit – waar eerder al om gevraagd werd – eindelijk echt vorm en intensiteit. De screams sneden door de mix en gaven de set net genoeg ruwheid om hem te laten blijven werken. Het publiek voelde waar de band naartoe wilde en volgde gewillig, al bleek niet elk experiment even succesvol. Een meezingmoment later in de set leek bijvoorbeeld het tegenovergestelde effect te hebben: waar de band mikte op verbondenheid, zakte de energie kort weg terwijl sommigen even richting bar verdwenen. Toch lieten ze zich daar niet door uit het lood slaan.
© Jody Beyne
De volgende oproep was voor de crowdsurfers, al bleef het bij één enkele poging die snel weer verdween in het publiek. Wat wél massaal op gang kwam, waren de gsm’s die de lucht in gingen. De band speelde daar slim op in en nam gretig toestellen aan om beelden te maken – alsof een moment pas echt bestaat wanneer het op een scherm heeft gestaan.
Gelukkig bewezen nummers als “Stay Away” dat ze muzikaal meer dan genoeg in huis hebben om de zaal opnieuw volledig mee te krijgen. De vocals waren tegen dan volledig opgewarmd, en bij “I’m Losing You” zat alles plots perfect op zijn plaats. Een opvallend moment kwam er wanneer screamo-zanger Viktor Schulz zonder aankondiging van het podium verdween en in het publiek opdook, waardoor de grens tussen band en zaal volledig wegviel.
© Jody Beyne
Richting het einde schakelden ze nog een versnelling hoger. Met “Lost Without You”, “Hijack” en “Panic Waves” bouwen ze aan een finale waarin alles samenkwam: zware breakdowns, meezingbare refreinen en een publiek dat tot het laatste moment meeging. Zelfs een niet uitverkochte zaal werkte zich nog naar voren om alles eruit te halen.
De band sloot af zoals ze waren begonnen: met een brede glimlach, plectrums die de zaal in vlogen en handjes die nog snel werden geschud. Geen grootse finale buiten de muziek zelf, maar wel eentje die bleef hangen. Een set waarmee Our Promise dus hun belofte inloste. ‘We want everyone to go home with the biggest smile’, wist Andronic ons te vertellen. Als het van ons afhangt, zijn ze daar zeker en vast in geslaagd.
Our Promise verschijnt voorlopig niet op onze belgische festivals.
Setlist:
The Worst
Souvenirs
Bitter
Maybe
Evoke
Renegades
Satisfaction
Stay Away
Losing You
Hijack
Where Do I Go
Static
Decode
Fiftyfive
Panic Waves
