© CPU – Nathan Dobbelaere
In haar armen draagt Jade Bird inmiddels drie albums en een paar ep’s, ofwel meer dan genoeg materiaal om een druilerige avond in november van een streepje muziek te voorzien. De Britse stuurde met Who Wants To Talk About Love? onlangs een nieuwe langspeler onze richting uit en daarop bewees de vrolijke zangvogel dat haar mix van folk, americana en een vleugje pop nog steeds zeer fijn in het gehoor ligt. In de gezelligste zaal van de Botanique konden we niet alleen haar jongste materiaal in een live-jasje ontdekken, maar toonde de singer-songwriter ook dat ze steeds beter haar eigen geluid weet te vinden.
Op papier is Maya Lane met haar folkpop geïnspireerd door artiesten als Joni Mitchell en Kacey Musgraves de gedroomde opener voor Jade Bird. Terwijl de zaal met mondjesmaat volloopt, is het aan Lane om de aanwezigen te overtuigen. Dat doet ze slechts gewapend met haar gitaar en stem, meer hoeft dat soms niet te zijn. De aangename liedjes hebben duidelijk wat weg van de ster van de avond, al ware het wel met een gepolijster randje en een zachter karakter. Hoewel het publiek zich nog wat schuchter gedraagt – en daar zal de vele open ruimte ongetwijfeld voor iets tussen zitten – probeert de Britse toch om onze aandacht vast te houden. Dat lukt hoe langer hoe beter, want op muzikaal vlak kunnen we weinig aanmerken op wat Maya Lane ons voorschotelt. Eenmaal ze ook haar plectrum teruggevonden heeft, mag het allemaal wat steviger en dat resulteert bijna meteen in een hoop goedkeurend knikkende hoofden. Voeg daar nog een emotioneel geladen cover van Fleetwood Macs “The Chain” aan toe, en dan kan er eigenlijk nog weinig fout gaan.
© CPU – Nathan Dobbelaere
Om iets over negen doven de lichten van de Rotonde een tweede en laatste maal voor Jade Bird. Wie haar eerder aan het werk zag, deed dat waarschijnlijk omringd door een voltallige band die de songs van extra body voorzag. Vanavond doet de Britse het echter helemaal alleen met haar gitaar. Geen decor om zich achter te verstoppen, maar de nummers in hun meest pure en intieme vorm. “Uh Huh” vormt meteen een sterke opener, want voor we het goed en wel beseffen hebben de meeste aanwezigen hun comfortabele zitplaats ingeruild voor een plekje op de vloer.
Dat de Britse geen band meegebracht heeft voor haar bescheiden reeks shows op het Europese vasteland, geeft haar heel wat vrijheid. Wie de setlist van de show in pakweg Amsterdam naast die van vanavond legt, zal zien dat niet alleen de volgorde compleet omgegooid is, maar ook de selectie nummers al eens durft te wijzigen. Toch is dat niet het enige spontane aan de show, want Bird praat haar liedjes moeiteloos aan elkaar. Het emotionele “Ruins” maakt net door de beperkte instrumentatie een diepe indruk, waarna ze het even later over een existentiële crisis die resulteerde in “What Am I Here For” heeft en alleen al met haar aanstekelijke lach de zaal in haar hand heeft.
© CPU – Nathan Dobbelaere
De avond raast als een sneltrein voorbij terwijl de Britse haar hart op tafel gooit. De ene keer gaat het over de moeilijke band die ze met haar vader heeft, dan weer over haar eerste liefde die meteen afgekeurd werd door het thuisfront. Tussen dat alles blijft Bird moeiteloos overeind staan met haar herkenbare, rauwe stemgeluid dat ongetwijfeld de rode draad doorheen de avond vormt. Zo lijken we ook bijna te vergeten dat we met “Grinning In Your Face” en “I Can’t Make You Love Me” twee covers voorgeschoteld krijgen. Die eerste kent een a capella begin dat meteen indruk maakt en het publiek in beweging brengt. Er wordt lustig meegeklapt en gestampt door de aanwezigen, wat de artieste duidelijk energie geeft om zich nog meer te geven.
Nadat Bird met een lach plots een stukje “Single Ladies” van Beyoncé inzet, vertelt ze over hoe ze wellicht haar eigen noodlot getart heeft door “Cathedral” te schrijven. Het nummer gaat al een paar jaar mee, maar blijkt ook nu nog steeds een van de hoogtepunten van de avond. Een sterke vocale prestatie en het emotionele verhaal weten keer op keer te raken en dat zullen we geweten hebben. Gelukkig voor de aanwezigen mag het naar het einde toe allemaal wat luchtiger. Met “Save Your Tears”, “I Get No Joy” en “Going Gone” schotelt Jade Bird ons een uptempo drieluik voor om de avond mee af te sluiten. Daarmee kreeg het Brusselse publiek een oefening in ritmisch meeklappen, en hier en daar zelfs een refreintje meezingen, al was dat laatste nog ietwat voorzichtig.
In een bescheiden uurtje bracht Jade Bird een beknopte, maar zeer geslaagde samenvatting van haar muzikale oeuvre. Daarmee bewees ze niet alleen dat haar hartstochten een uitmuntende bron van inspiratie zijn, maar ook dat ze met haar stem, gitaar en humor genoeg heeft om een avond te vullen. De afwezigen hadden zoals wel vaker het geval is ongelijk, maar wie er wel was, kan met een warme herinnering aan de intieme avond onder de wol kruipen.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Uh Huh
Nobody
Good At It
Ruins
Who Wants
What Am I Here For
C’est La Vie
Side Effects
Now Is The Time
Grinning In Your Face (Son House cover)
Cathedral
I Can’t Make You Love Me (Bonnie Raitt cover)
Wish You Well
Lottery
Save Your Tears
I Get No Joy
Going Gone
