Het pad des levens kan soms raar lopen, zelfs op de meest onvoorspelbare en verschrikkelijke manier denkbaar. Jente Pironet ging in 2023 verschillende keren van de hemel naar de hel en terug. Zijn muzikale project Portland stond aan de vooravond van een volgend muzikaal hoofdstuk, maar net voor de release van tweede plaat Departures verliet (muzikale) wederhelft Sarah Pepels de band. We moeten daarin niet rond de pot draaien: ja, dat was een aderlating. Maar ‘de enige weg is vooruit’, luidde de slagzin van Pironet. En zo ging Portland verder in een ietwat andere vorm, maar wel mét succes. Tot er in de nasleep van Rock Werchter opnieuw een mannetje met een hamer stond te wachten op de frontman: de oneerlijkste ziekte die de hedendaagse maatschappij kent, had een plekje gevonden in zijn lichaam.
Voor het grote publiek bleef de mindset van de zanger vooral hetzelfde: de enige weg is vooruit. Maar in de praktijk (en achter de schermen) was dat allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Iedereen gaat anders om met zulke omstandigheden en we kunnen ons eerlijkheidshalve ook vooral niet inbeelden wat het is om de dood in de ogen te kijken, laat staan wat de mentale en persoonlijke gevolgen daarvan zijn. We moeten daarentegen ook eerlijk durven zijn en toegeven dat het op een gegeven moment écht niet goed zat in het hoofd van Pironet. Maar zoals dat dan gaat met artiesten, is de muziek het ideale toevluchtsoord. Krijg het maar eens op papier, al die ervaringen tussen de hoop op leven en de angst voor het eindige. Portland probeerde het, in de vorm van Champain.
Om te beginnen al een spitsvondig gevonden titel, want waar champagne de ongeschreven regel heeft gelinkt te worden aan feest, zit er in deze vorm ook ‘pijn’ in verstopt. En dat vat het concept van dit derde Portland-album ergens meteen ook alweer helemaal samen; het is een soort viering van het leven, van de hoop – sprankelend, en vooral snediger en levendiger dan ooit. Meer dan vroeger is Portland op Champain eerder een band dan een project van één (of twee) artiesten. Dat voel je al na luttele seconden, als “Time Is Now” vrij groots en, binnen Portland-grenzen, nogal bombastisch begint te pompen. Pironet legt de nodige melancholie in het geheel met zijn stem, maar de enige gedachte die zich meteen in je hoofd nestelt is die van de hoop: ‘Spijtig, maar we moeten erdoor. We leven nu en we maken er het beste van. De time is now’.
De keerzijde van die medaille houdt zich al meteen daarna schuil, want in de rush van het leven kan je heel snel opgebrand raken. “Lay Me Down” ligt muzikaal in een iets melancholischer verlengde van zijn voorganger, maar toont aan de hand van zijn schurende gitaar aan dat ergens te hard in opgaan ook niet goed is. Champain kan pas dan echt vertrekken – alsof die eerste twee nummers een soort introductie tot het grotere plaatje moesten vormen om het echt te snappen. En wat er dan gebeurt is eigenlijk iets dat zo subtiel in de plaat verwerkt zit dat je het eigenlijk nooit echt doorhebt. Door het dromerige dat Portland zich doorheen de jaren eigen heeft gemaakt, voel je de zwaarte nooit… zwaar binnenkomen.
De titeltrack ligt in het verlengde van Pironets relatiebreuk, maar voelt in z’n geheel vooral aan als voortkabbelend genieten van de melancholie, inclusief een vrij schattig einde. Dat er op Champain nummers staan die ontstaan zijn in de allerdiepste dalen, zou je als je er niet op let, zelfs niet door hebben. “It’s Always (Ages Ago)” voelt aan alsof de lente en de herfst elkaar ergens in het midden tegenkomen, terwijl “Exactly What I Need” de combinatie vormt van een roes en een euforisch besef. Niet mis te begrijpen overigens dat laatste, want verloren in zichzelf en omstandigheden zocht Pironet naar eigen zeggen naar manieren om te ontsnappen uit de werkelijkheid. En dat bracht hem uiteindelijk terug naar zichzelf.
Want ergens is Champain ook vooral dat, de manier waarop de frontman omging met zichzelf. Het antwoord daarop lag ironisch genoeg binnen… zichzelf. Want daar vond hij klaarblijkelijk de hoop en de moed om door te blijven gaan. In “Point of View” klimt de man onder het toeziend oog van een glinsterende gitaar uit het dal, om op “Forever” Bob Dylan-gewijs al zijn frustraties van zich af te rammelen. Geen ademruimte om te overdenken, enkel plaats voor de betere uptempo indiefolk uit de jaren nul. Tegen het einde van de plaat is de enige weg effectief weer die vooruit, al moet Pironet wel nog één keer (definitief?) achteromkijken. “Until I Find Some Bigger Fears” maakt de cirkel daardoor ook wel mooi rond, want ergens heeft de man de dood daarin al omarmd – op welke manier je dat ook wil interpreteren. Het leven is niet meer dan wachten op iets nog ergers, maar wordt het nog erger als je al vrede hebt met het einde?
Nogmaals, we kunnen ons er niets bij inbeelden, leven met het idee dat het einde om de hoek loert. Laat staan dat we in die omstandigheden de veerkracht zouden vinden om een vorm van hoop te vinden en die ook te accepteren. Dat het met andere woorden allesbehalve makkelijk is geweest voor Jente Pironet en zijn Portland, is een understatement. Dat hij dat alles in de plaat die Champain is geworden onder woorden kon brengen en delen met de wereld, is iets waar je objectief enkel en alleen maar respect voor kan hebben. Dit is dus wederom meer geworden dan ‘de derde plaat in de discografie van Portland’ – het werd veel meer een verhaal dat de band kwijt moest; een verwerkingsproces ondergedompeld in een vernieuwd bad vol herkenbare ingrediënten. En dat voelt sprankelend. Sprankelend van hoop. En zoals het cliché dan toch zegt: dat doet altijd leven.
Portland staat op 9 december in de Ancienne Belgique.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Time Is Now”, ons favoriete nummer van Champain, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
