© CPU – Nathan Dobbelaere
Dertig jaar geleden dook er in Londen een band op die dwars inging tegen alles wat Britpop toen voorschreef. Enter Placebo. Waar het genre vooral nostalgisch en jongensachtig deed, kwamen Brian Molko en Stefan Olsdal met eyeliner, androgynie en teksten over biseksualiteit, verslaving en zelfdestructie. Voor een hele generatie jongeren die nergens in pasten, was dat het eerste dat wel klopte. Placebo is sindsdien nooit echt van die houding geweken. In juni verscheen Placebo RE:CREATED, een volledige heropname van hun titelloze debuut vanaf de originele mastertapes, en intussen zijn ze aan een jubileumtour bezig die volledig in het teken staat van hun eerste twee albums, Placebo (1996) en Without You I’m Nothing (1998). Aan de vooravond van de tour laten ze hun nieuwste single “HELEN KELLER” los.
Die titel is geen toevalstreffer. Wie goed luistert, hoort er een melodie in die jarenlang in de kast lag: “H.K. Farewell”, het verstopte instrumentale slotstuk van datzelfde debuut, waarvan de initialen al die tijd onverklaard bleven. Tot nu. Over dat kale pianomotiefje gieten ze nu een flinke laag Placebo-saus. Het nummer start met een strakke baspartij van Olsdal, geflankeerd door spelende kinderen, waarop de striemende gitaren het nummer volledig laten openbarsten. Molko opent vervolgens de debatten met zijn kenmerkende hypnotiserende stem. Wat hij zingt is één lange smeekbede om vertrouwen, al levert hij er telkens zelf de redenen bij om het niet te geven. Ze komt het hardst binnen in het volle refrein, waar de gitaren meteen weer op absolute sterkte staan. Rond de derde minuut valt alles stil op één gitaar na, tot de drums invallen en Molko dat ‘I wish it never ends’ nog één keer alleen laat staan. Dan barst het refrein er weer overheen, waarop het lied uitdooft met de pianomelodie van “H.K. Farewell”. Blijft de vraag waarom het nummer dan “HELEN KELLER” heet. Molko noemt haar een van zijn favoriete historische figuren, en wie weet dat de doofblinde schrijfster ook socialiste en pacifiste was, begrijpt meteen waarom. Ook dit is vintage Placebo: een tikkel eigenwijs, een tikkel zelfdestructief en dertig jaar later nog altijd even overtuigend.
Voorlopig is er geen nieuw album aangekondigd. Wie de heren aan het werk wil zien, kan dit in de AFAS Dome op 1 november.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
