Suikerrock 2026 (Festivaldag 2): Zoet en hartig

De festivalzomer draait op volle toeren en dat betekent dat ook in de zoetste stad van het land opnieuw een weekend vol livemuziek op het programma staat. Op de terreinen van de Tiense Suikerraffinaderij is het namelijk weer tijd voor Suikerrock. We moeten eerlijk toegeven dat wie op zoek is naar muzikale ontdekkingen hier niet helemaal aan het juiste adres is. Hoofdnamen Editors en The Kooks stonden de voorbije weken nog op onder meer de Lokerse Feesten en ook heel wat andere bands op de affiche lijken deze zomer zowat onder elke Vlaamse kerktoren te passeren. Dat kon de pret echter niet bederven want al vroeg op de dag stroomden vele enthousiaste festivalgangers de weide op, klaar voor opnieuw een feestelijke festivaldag.

Lézard @ Main Stage

Lézard heeft er een bijzonder druk jaar opzitten. In februari verscheen debuutalbum Que se passe-t-il en ook het toeren gaat aan volle snelheid. Deze zomer was de band onder andere te zien op Cactus Festival, Dour en Lokerse Feesten. Gisteren was het echter tijd om een feestje te bouwen op Suikerrock. Vanaf de parking kwamen de funky, opzwepende wawabassen ons tegemoet. De zon was van de partij, het was lekker warm en dankzij de speelse muziek van Lézard hing er meteen een zomerse sfeer. Hier en daar klonk een korte valse noot, maar het deerde weinig. Er was nog niet al te veel volk, maar wie er was, stond onder andere voorzichtig te bouncen tijdens het energieke “Manifastique”. Zangeres Myrthe Marnef had bijzonder veel mimiek en deed haar best om de sfeer op peil te houden. Huppelend zocht ze alle hoeken van het podium op en maakte ze de show interessanter. Het hitje “Rock & Roll (Don’t Let the Rock Roll U)” kwam naar het einde toe en bracht nog meer energie met zich mee. “Nothing at All” als hekkensluiter bracht vervolgens een vleugje drama, waarbij de zangeres met een gepijnigd gezicht vol dramatiek over het podium rolde.

Lézard gaat nog even door aan hetzelfde tempo en speelt nog op Funky Town (29/8) en Leffingeleuren (12/8). In het najaar trekt ze met een eigen tour door België. Alle shows vind je hier terug.

Portland @ Main Stage

Na Lézard was het de beurt aan Jente Pironet en zijn band om Tienen verder op te warmen. Een atmosferische, dromerige soundscape zoog het volk richting Main Stage, al stond het publiek er aanvankelijk nog wat statisch bij. “Killer’s Mind”, al meteen het tweede nummer, zorgde voor het eerste voorzichtige meegeklap en hier en daar zong iemand mee. Het was zo klaar als een klontje dat Portland alles uit de kast zou moeten halen, want het Tiense publiek was ondanks de zon nog niet helemaal opgewarmd. Een knuffelmomentje tijdens “Lucky Clover” leek het publiek evenmin los te weken en het eerste deel van de set ging wat aan de aanwezigen voorbij. Aan Pironet lag het nochtans niet: hij ging er volledig voor en bespeelde regelmatig intens en vol passie zijn gitaar. Rond de helft van de set ging het tempo de hoogte in en mochten drums en bas wat meer meedoen. Pironet sprong, draaide zichzelf in onmogelijke bochten en kronkelde zelfs over de vloer zonder zijn gitaarspel te onderbreken. “Pouring Rain” werd ingeleid met een grapje over het weer en een atmosferische start, waarna voorzichtig een klein meezingmomentje ontstond. Het was een goed opgebouwde set, de band was duidelijk goed op elkaar ingespeeld en zelfs een klein technisch probleem werd vakkundig opgelost. Op het laatste nummer, “Until I Find Some Bigger Fears”, werd er meegewiegd en gingen de armen uiteindelijk toch de lucht in. Pironet legde zijn gitaar aan de kant om het publiek nog een laatste keer op te zwepen en ging uiteindelijk uitgeteld op de grond liggen.

Voor Portland zit de festivalzomer erop. De band speelt echter een reeks aan shows in het najaar. Alle info hierover vind je hier.

only tears @ The Cube

Om de ontdekkende festivalganger toch niet helemaal op zijn honger te laten zitten, toverde Suikerrock met only tears een muzikale primeur uit haar toverhoed. Jeroen Ernest Geboers en Lei Van Gestel evolueerden van een huisstudioproject naar een volwaardige donkere indiepopband en speelden gisteren hun allereerste liveoptreden. Slechts drie nummers op Spotify en toch een set van veertig minuten: ‘Wat gaat dat worden?’, vroegen we ons af. Bij de release van hun eerste singles werd de vergelijking met The Haunted Youth al meerdere malen gemaakt, al was die gisteren niet meteen zichtbaar. Er hing aanvankelijk eerder een punkrockvibe in de lucht. Er waren een pak minder aanwezigen dan bij voorganger Portland, maar deze waren wel minstens tien keer zo enthousiast. Met twee gitaren, drums, bas en keys kregen we een klassieke opstelling voorgeschoteld. Bij “disaster” en “silence” kwam de Haunted Youth-vibe er wel door en kregen we de beloofde indie-shoegaze en dromerige synths. De band koos daarbij eerder voor rechttoe-rechtaan powerriffs dan voor gepingel op de gitaar. De drums stonden echter als een huis en ook de zang was zeer degelijk. Tijdens “know u” kon een enkeling het volledige nummer meebrullen. Er is nog wat werk aan de opbouw van de set, de bindteksten en het spelplezier om het geheel interessanter te maken, maar van een valse start was zeker geen sprake. We zijn alvast benieuwd wat ze in de toekomst nog meer in petto hebben.

only tears grijpt de koe meteen bij de horens en plande reeds een hele reeks aan liveoptredens in. Alle info omtrent plaatsen en data vind je hier.

De Jeugd van Tegenwoordig @ Main Stage

De Jeugd van Tegenwoordig bestaat twintig jaar (ondertussen eigenlijk eenentwintig), en dat zullen we geweten hebben. Gekke boys Willie Wartaal, Vjeze Fur, Faberyayo en Bas Bron verkochten met hun verjaardagsshow de Lotto Arena en de Ziggo Dome verschillende keren uit. Verder waren ze deze zomer eerder te zien op onder andere Copa DOK en Lokerse Feesten, maar gisteren was het dus tijd om ook Tienen in de fik te zetten.

De Jeugd van Tegenwoordig startte met een vette soundscape van Bas Bron en vloog met “20 Zomers” meteen in de set. Zelf liepen de drie heren naar goede gewoonte op hun gemak over het podium en wanneer ze het publiek opriepen met ‘Ik zie geen handen’, gingen die tijdens “Get Spanish” al snel de lucht in. Jammer genoeg stond de geluidsmix niet altijd helemaal goed afgesteld, waardoor vooral de beats en bassen niet volledig doorkwamen. Er was duidelijk een verdeeld publiek: het ene deel wist perfect wat het zou krijgen en ging ervoor, terwijl de andere helft wat bedenkelijk stond te kijken en duidelijk niet helemaal begreep wat hier gebeurde. Willie Wartaal had dat uiteraard ook gezien en pestte het publiek af en toe met opmerkingen als ‘Meneer, bent u boos?’, ‘Waarom heeft U hièr een boek bij?’, en ‘Waarom zitten jullie op jullie gsm?’. Bij “Gemist” werd stevig gebounced en gingen de handen hoog, terwijl “Watskeburt?!” uit volle borst werd meegezongen. Het tempo ging nog verder omhoog met “Gekke Boys” en tijdens “Moshpit” deed Fur zelfs een stuntelige poging tot crowdsurfen. Bij “Manon” gingen de handen zelfs tot achteraan omhoog, net als bij publiekslieveling “Sterrenstof”, dat eveneens luidkeels werd meegezongen. Op het laatste nummer, “De Formule”, werd nog eens lekker gek gedaan (‘Helemaal! Want een beetje gek, dat bestaat niet.’). Fuck it up, Suikerrock.

Wie zelf de 20 zomers van de De Jeugd wil meevieren kan op zaterdag 15 augustus naar Waarschoot (Rijvers Festival) afzakken.

ISE @ The Cube

Sinds ISE in 2024 De Nieuwe Lichting op haar naam schreef, gaat het hard voor de prille twintiger Ise Smeets. Met passages op onder meer Pukkelpop, Best Kept Secret en Sziget bouwde ze in sneltempo een stevige live-reputatie op, waarna deze zomer ook Rock Werchter aan dat indrukwekkende lijstje werd toegevoegd. Verder dit jaar verscheen bovendien haar debuutplaat Suitcase Child. Van gas terugnemen is echter allerminst sprake. Zo stond ISE voorbije woensdag nog op de Lokerse Feesten, eergisteren op Dranouter en gisteren op Ronquières Festival, alvorens dezelfde dag naar Suikerrock af te zakken.

De stem van ISE is bijzonder indrukwekkend en ze speelde haar set in Tienen vol overgave. Heldere steelstring-gitaarklanken klonken krachtig, rauw en vol emotie, terwijl de zon langzaam naar de einder zakte. Ise werd omringd door vier muzikanten die de show extra kracht bijzetten. Een muzikaal, licht melancholisch intermezzo bracht rust en ging perfect over in het prachtige “Goodbye Letter”, dat enthousiast werd onthaald door het publiek. Tijdens het emotionele “Suitcase Child” trad ISE helemaal op de voorgrond en deed dat opnieuw vol passie en toewijding. Het publiek luisterde zeer aandachtig en genoot met volle teugen terwijl het Tiense reuzenrad ondertussen langzaam oplichtte in romantische kleuren tegen de verkleurende lucht (alle smartphones boven!). De spontane, sympathieke praatjes met het publiek maakten het geheel alleen maar aangenamer. Het akoestische “Lonely Days” klonk breekbaar, maar tegelijk krachtig, terwijl afsluiter “Remember?” het geheel afmaakte. ISE kan met een goed gevoel nagenieten en tevreden terugkijken op deze puike show.

ISE is deze zomer nog te zien op Maanrock (29 augustus), Crammerock (4 september) en in De Roma (1 oktober).

The Kooks @ Main Stage

Niet enkel De Jeugd van Tegenwoordig heeft een porseleinen jubileum te vieren. Ook de Britten van The Kooks. In 2006, twintig jaar geleden dus, verscheen hun debuutalbum Inside In/Inside Out, waarmee ze deze zomer door Europa reizen. Alle reden tot feesten dus. Na Lokerse Feesten was gisteren Tienen aan de beurt.

Aan het begin werd er nog veel gepraat in het publiek, maar bij de hits werd door velen wel uitbundig geklapt en meegezongen. Zo ook bij “She Moves In Her Own Way”, dat redelijk vroeg in de set kwam. Frontman Luke Pritchard zocht regelmatig interactie op en haalde herinneringen op over 20 jaar The Kooks. Uiteraard kregen we niet enkel nummers van die eerste plaat, maar ook songs als “Stormy Weather” en het recente “Never Know”. Een emotioneel moment werd ingebouwd met het aan zijn overleden vader opgedragen “See Me Now”, waarvoor de lichtjes in het publiek werden bovengehaald. Het geluid zat zeker snor en de band was duidelijk goed op elkaar ingespeeld. De sound van de gitaren en bas was uitermate geperfectioneerd. Impressionant was hoe de pianist zonder te verpinken van piano naar gitaarsolo switchte. Ook Pritchard zelf toonde dat hij een aardig stukje gitaar kon spelen en liet het instrument stevig scheuren. Vooral tijdens de hits konden The Kooks op veel enthousiasme rekenen, met onder meer “Junk of the Heart (Happy)”, “Ooh La” en uiteraard afsluiter “Naïve”. De krullenbollen van The Kooks zetten een degelijke show neer op Suikerrock, maar soms ontbrak tijdens de eerste helft net dat tikkeltje energie en enthousiasme. Tijdens de tweede helft werd het optreden echter naar een hoger niveau getild.

Vandaag (9 augustus) is The Kooks aan het werk te zien op Festival Dranouter.

Editors @ Main Stage

Tom Smith zocht met zijn solocarrière opnieuw de eenvoud op en bracht in 2025 het album There Is Nothing In The Dark That Isn’t There In The Light uit, waarmee hij deze festivalzomer ook op Rock Werchter stond. Gelukkig betekent dat niet dat zijn werk met het ondertussen legendarische Editors op een lager pitje staat. Samen met de band speelde hij de voorbije maanden al op Pinkpop, Cactusfestival en eergisteren nog op de Lokerse Feesten. Eind oktober verschijnt een nieuw album, Surface, Echo & Sound, waarvan gisteren onder andere “The Rush” de revue passeerde.

Beginnen deed Editors echter met “The Racing Rats”, meteen zonder nonsens ingezet. Het was duidelijk dat een groot deel van het publiek speciaal voor Editors naar het festival was afgezakt. Er werd meer gedrumd, de teksten werden meteen meegekweeld, en de handen gingen enthousiast de lucht in. De show voelde aan als een kruising tussen droom en werkelijkheid. Dat werd mede ondersteund door de wat vermoeide en uitgewaaide look van Tom Smith, na al die shows, maar vooral door het post-apocalyptische decor en het roodgloeiende licht dat deed denken aan een uitgebarsten vulkaan, afgewisseld met het koude blauwgrijze dat dan weer het einde van de wereld leek te voorspellen. Smith zong de hele set vol overgave, alsof zijn leven ervan afhing, en dat was niet anders tijdens “A Ton of Love”. Drummer Ed Lay sloeg er stevig op los en ook het percussiewerk viel op, bijvoorbeeld tijdens “Sugar”. Gitarist Justin Lockey zocht bij zijn solo’s steevast de ventilatorwind op om zijn iconische bles (die hier speciaal voor geknipt leek) heroïsch in de bries te laten waaien. Net als op de Lokerse Feesten nam hij tussen het gitaarspelen door de tijd om wat kiekjes te nemen. De rauwe, scherpe instrumentale klanken contrasteerden perfect met de stem van Smith en samen vormden ze een bijzonder geheel. Editors kan putten uit een sterk en rijk repertoire. Uiteraard kwamen hieruit “An End Has a Start” en “Smokers Outside the Hospital Doors” aan bod en werden deze als zoete broodjes geslikt door het publiek. Twintig minuten voor het einde van de set werd verdween Editors plots in de coulissen, om een beetje later met “No Sound But the Wind” aan de closing act te beginnen met een teder moment, meegedragen door het publiek. ‘Suikerrock, are you still there?’. Dat waren we zeker. Afsluiter “Papillon” zorgde voor een kleine aardverschuiving en bracht de kers op de taart. We zagen goede dingen in Tienen, maar de show van Editors stak er duidelijk met kop en schouders bovenuit.

Op 19 februari komen de Britten langs bij AFAS Dome.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!