De Amerikaanse zangeres Maggie Lindemann kan switchen van genre als geen ander. Initieel begon ze haar carrière als popzangeres met “Pretty Girl”. Dit veranderde met de ep Paranoia, die de alternatieve rock- tot zelfs lichte metalinvloeden opzocht. Nu is er haar tweede langspeler in de vorm van i feel everything. Hiervoor kondigde Lindemann meteen ook een nieuwe tour aan, waardoor ze in april na drie jaar opnieuw nederdaalt in La Madeleine.
Met de nieuwe plaat kan opnieuw van een genreswitch gesproken worden. Hoewel het album zich niet definieert in één genre, verzacht de aanpak van Lindemann op een manier. In plaats van harde metalgitaren legde de zangeres op leadsingle “one of the ones” bijvoorbeeld de focus op elektronische drums. Ook andere singles “spine” en “2022” waren uptempo en energievol, maar zonder dat edgy rockrandje.
Met opener “fang” zoekt Lindemann ergens zelfs de hyperpop op, wat haar zachte stem misschien wel beter afgaat. Toch was die stem ook een sterkte naast de hevigere instrumentatie van voordien. Ook “Lost Cause” past met zijn lichte trapbeat in dit rijtje. De Amerikaanse teert dan ook meer dan ooit op de aanstekelijkheid, wat gewoon een goeie luisterervaring in de hand werkt. Waar ze soms muzikaal minder sterk overkomt dan vroeger, kan Lindemann nog altijd lyrisch overtuigen door haar onzekerheden en frustraties te uiten. Er is dus plaats voor emotie op zowel de energieke als rustigere nummers. Die tweede soort kan Lindemann dan ook op de juiste manier overbrengen met haar zang op bijvoorbeeld “mourning” en “i don’t belong here”.
Doordat het album gevuld is met zestien relatief korte nummers, zit je al bij de volgende voordat je de vorige helemaal gevat had. Wel laat Lindemann je met de afwisseling tussen energie en emotie vanaf het begin niet meer los. “split” vormt dan ook een mooie combinatie van beide gevoelens. Doordat alles zo snel op elkaar volgt, liggen de hoogtepunten er minder dik op, maar worden de mindere nummers ook minder een probleem. Ook neemt het dus enkele luisterbeurten om je helemaal onder te dompelen in de wereld van i feel everything. Hoewel het even wennen blijkt, zorgt Lindemann dus ook voor gelaagdheid in haar carrière.
De samenwerking met metalband The Warning brengt ons dan wat terug naar de sferen van de vorige albums. Toch zit er enigszins iets zachtaardigs in. Net als de twee andere samenwerkingen, vinden we deze nog altijd heel geslaagd door de dynamiek die Lindemann kan aangaan met andere artiesten. Zo brengt “2022” met Julia Wolf een emotionele opgewektheid en zit de hook op “it’s still you” met Max Fry gewoon goed in elkaar. Titeltrack “i feel everything” geeft ons dan nog een goede rockinvloed en typische Lindemann-song om mee af te sluiten.
i feel everything zet ons voor een moeilijk dilemma. We willen de muziek niet onnodig vergelijken met het vorige werk van bijvoorbeeld Headsplit en Paranoia, maar deze blijven natuurlijk in ons achterhoofd. Los hiervan zet Lindemann heel mooie alternatieve pop neer, maar door de hoeveelheid nummers blinkt ze nooit enorm uit. Toch zien we de kwaliteit en de inzet. We snappen dan door de rollercoaster aan stijlen en emoties ook het idee dat Lindemann haar fans alles wil doen laten voelen.
Maggie Lindemann staat op 30 april in La Madeleine
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “split”, ons favoriete nummer van i feel everything, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
