Film Fest Gent en zijn droomdate met Kunstencentrum VIERNULVIER, VIDEODROOM 2025, is afgelopen. Tien dagen lang werden vergeten cultfilms, dit jaar met een ondertoon van horror, voorzien van nieuwe soundtracks. Het festival wordt sinds twee jaar geleden afgesloten zonder filmvertoning, maar wel met een radicale herinterpretatie van een zeer iconische soundtrack. Twee jaar geleden namen Tsar B en Dijf Sanders Twin Peaks onder handen. Vorig jaar brachtten Youniss en Porcelain id een ode aan Purple Rain. Dit jaar kreeg Loverman de eer om een soundtrack naar zijn hand te zetten.
Zelfs mensen die de film nooit zagen, kennen de soundtrack van Trainspotting wel; een collectie van het beste van Iggy Pop, Blur, Primal Scream, Lou Reed en natuurlijk Underworld. Een handvol van deze nummers werd door James de Graef, aka Loverman herwerkt. Toen we toekwamen, zagen we tot onze verbazing een podium vol instrumenten staan. Stiekem verwachtten we slechts pianoballades en niet het gigantische spektakel dat Loverman meenam. Zo stond er een toilet op podium, dat tijdens de show beschilderd werd.
Openen deed hij echter wel met een klassiekere pianoballade. “Perfect Day” was hoe we Loverman het best kennen: speels, theatraal, maar enorm mooi. Nadien werd het wat abstracter. Hij bestreek een marimba met strijkstokken, stak dit door een looping station, en voegde herhalende noten toe, tot we plots “Born Slippy (Nuxx)” herkenden. Deze versie was bijzonder teder en echt heel mooi, en liet hij toch weer uitmonden in dramatische piano. Loverman had een micro op zijn voorhoofd bevestigd. Hij sloeg op zijn eigen hoofd, wat als klankkast diende en gebruikte dit als beat voor een ander nummer van Underworld, “Dark and Long – Dark Train”.
Toen “Mile End” van Pulp werd ingezet verscheen er plots een band achter hem, bestaande uit een slecht klinkend drumstel en een gitarist met strijkstok. Alles werd toch nog net wat meer heerlijk dramatisch. Plots kwam er gezang vanuit de zaal en werd er een oproep gedaan om mee op het podium te komen. De hele zaal moest en zou meezingen. Wat volgde was “Temptation” van Heaven 17, waarbij het publiek op podium en het publiek in de zaal het tegen elkaar opnamen.
Afsluiten, terwijl nog veel mensen bij op het podium zaten, deed Loverman met “Nightclubbing” (Iggy Pop). Hij had iemand bij op tuba en iemand op trombone, twee mensen die niet echt veel ervaring met hun instrument leken te hebben. Bovendien liet hij iemand willekeurig, zonder enige ervaring met het instrument, een marimbasolo doen. Dit vatte alles goed samen. De set was stuntelig en ambitieus. Dingen werden overgelaten aan het moment. Daardoor kon altijd alles fout gaan, een risico waar Loverman kracht uit put. Soms duurden de vreemde songafbraakwerken wat lang, maar boeiend was het voortdurend.
Na Loverman bleef Kunstencentrum VIERNULVIER nog volledig in Trainspottingthema. Zo sloot, naar jaarlijkse traditie, het GHOST-collectief VIDEODROOM echt af. Figuranten spraken Schots, er was een silent disco waarbij je eerst door een toilet moest kruipen en de muziek was jaren ’90 clubmuziek. Het was het ideale slotfeest van een fantastisch festival. Tot volgend jaar!
