Film Fest Gent gaat pas donderdag van start, maar VIDEODROOM, het muzikale liefdeskind van kunstencentrum VIERNULVIER met Film Fest Gent, begon al net iets eerder. Het vaste recept van VIDEODROOM is steevast hetzelfde: een (al dan niet vergeten) cultfilm wordt voorzien van een nieuwe soundtrack die live wordt uitgevoerd. Alabaster DePlume nam zo vorige week Time of the Heathen voor zijn rekening. Zaterdag werd de soundtrack van klassieker The Evil Dead nieuw leven ingeblazen door BL!NDMAN. Helaas konden wij er niet bij zijn, maar bij de rest van het VIDEODROOM-programma wel zo veel mogelijk. Te beginnen met de laatste voorproever voor het officiële startschot: The Last Movie.
Een zekere context is nodig om dit werk te kunnen plaatsen. Na het onverwachte succes van Easy Rider kreeg Dennis Hopper vrijspel en een pak geld voor een nieuwe film. Hij trok met een groot Hollywoodgezelschap naar Peru, ver weg van Hollywood en dichtbij zijn grote inspiratiebron: cocaïne. Echter vergat Hopper enkele scènes te filmen en werden de opnames enorm berucht. The Last Movie flopte en werd voor lange tijd Hoppers laatste film.
The Last Movie is misschien wel zo’n typische VIDEODROOM-koortsdroom: een film met een spectaculaire ontstaansgeschiedenis, een chaotische clusterfuck van een eindproduct en moeilijk te volgen montage. Gelukkig worden dit soort films dan vaak bijgestaan door minstens even hectische muzikale interventies. Helaas was dat bij The Last Movie niet echt het geval.
Alex Zhang Hungtai is een tamelijk onbekende multi-instrumentalist die eigenzinnige drone, ambient, noise, free jazz en allerhande improvisatiemuziek combineert. De muziek die hij voor de soundtrack meenam was echter schaars. Wanneer hij wel speelde, was dat niet altijd even duidelijk. De film heeft namelijk heel veel muziek van zichzelf, en staat vol luidruchtige, drukke scènes. Alex Zhang Hungtai speelde met vooraf opgenomen materiaal, waarover hij minimale lagen toevoegde. Toch kunnen we slechts een paar momenten aanduiden waarop effectief werd gespeeld: desolate gitaarpassages over prachtige beelden van de Peruviaanse bergen, een soort trompetdreun en prachtige Nicolas Jaar-achtige vocalen tijdens de aftiteling. Verder lag hij ook nog zo’n half uur op zijn rug naar de film te kijken.
Deze VIDEODROOM-ervaring was een beetje teleurstellend. De publieksreactie bevestigde ons gevoel. Na de show (en soms zelfs tijdens) verdween het publiek snel en de merchtafel bleef gevuld. Het had simpelweg veel meer kunnen zijn, hoewel het ergens toch heel mooi is dat nét deze eigenwijze film zo’n teleurstellende vertoning kende. Toch, gezien de film gaat over destructieve (koloniale) krachten had alles toch wat intenser, duisterder of zelfs freakier mogen zijn.
