Kensington @ Trix: Zwemmen met zwembandjes

Het mag inmiddels geen geheim meer zijn dat Kensington aan een comeback bezig is. De groep kwam uit een jarenlange hiatus en is sindsdien bezig om zich terug te knokken naar de top van de Nederlandse poprockscene. Met nieuwe zanger Jason Dowd aan het roer en een nieuwe plaat in het vooruitzicht is dat traject dan ook in volle vaart, met een hoop shows bij onze Noorderburen als gevolg. Ook in ons landje kwam de band afgelopen zomer voor een festivalletje langs, maar een echte clubshow, daar ontbrak het nog aan. Tot gisteren avond dan, want toen zakte de band af richting een uitverkochte Trix om te tonen waar het met al die nieuwigheden vandaag de dag staat.

Met Kensington dus in de Trix, OneRepublic in de Lotto en de dames van K3 in de AFAS Dome was het behoorlijk druk te noemen in Antwerpen. Zo druk zelfs dat we twintig minuten moesten aanschuiven om überhaupt de parking op te geraken. Helaas daardoor Bwana volledig gemist, maar bij onze binnenkomst net na half negen zat de sfeer in de zaal al meer dan goed. Naar alle waarschijnlijkheid was het voorprogramma dus een schot in de roos, al kon het natuurlijk ook zo zijn dat de sfeer kwam door de aanwezige Kensington-fans die eindelijk hun band weer in actie konden zien. Het was immers al een tijd geleden dat de groep in België een clubshow deed en daardoor stond de gehele pauze de uitverkochte zaal aardig vol popelende mensen klaar voor wat komen zou.

Even na negen uur was het dan ook zo ver. De heren verschenen samen met hun nieuwe leider Jason Dowd op het podium en al snel vulden de klanken van klassiekers als “Streets” en “Riddles” de zaal. Persoonlijk hadden we de oudere nummers nog niet live gehoord met de nieuwe zanger, maar al snel bleek dat Dowd de stijl van Eloi Youssef prima aankon. Hier en daar bracht hij zijn eigen touch en daardoor klonken de nummers net iets gladder dan het origineel, maar maar zonder dat het ten koste ging van de herkenbaarheid. De songs bleven overeind en werden door het publiek moeiteloos meegezongen, wat meteen aangaf dat Kensington met Dowd aan het roer ook bij ons snel zijn draai had gevonden.

Kensington is natuurlijk volop bezig met de aanloop naar First Rodeo dat op 28 november verschijnt. Al snel kregen we daardoor een First Rodeo-drietrapsraket in onze mik in de vorm van “Little by little”, “Safe Haven” en het nog onuitgebrachte “Call you home”. Logisch binnen de context van zo’n clubshow, maar live konden we helaas niet volledig onder de indruk raken van de groep. Natuurlijk, alles werd met kunde gebracht, maar doordat het drietal nummers een stuk minder energiek zijn als de eerder gebrachte klassiekers zakte het tempo behoorlijk weg. Als gevolg voelde het allemaal maar wat vlak aan en speelde de band zijn songs zonder ook maar echt te verrassen.

Helaas was dat ook de grote gemene deler van de avond, want na een half uur begon de set steeds meer op zichzelf te lijken. Nummers vloeiden probleemloos in elkaar over en de aanwezige fans hadden het duidelijk naar hun zijn, maar echte spanningsbogen of momenten die de boel openbraken bleven uit. “Uncharted” en “Sorry”, normaal gezien toch wel twee regelrechte klappers, passeerde helaas zonder al te veel extra schwung en staken daardoor niet uit zoals ze normaal wel doen. Ook “Bridges”, die dit maal opvallend laat en pas bij het toegift werd gebracht, kon het niet echt openbreken en bevestigde vooral het gevoel dat Kensington deze avond te veel op veilig speelde. Het klonk allemaal solide, maar tegelijkertijd zat het gezekerd aan alle mogelijke kanten.

Als laatste troef bracht de band hun comebacksingle “A Moment”. Op plaat zijn we aardig fan van de het nummer en gelukkig klonk het live ook uiterst aardig. Het bracht net dat beetje power waar we al een heel concert naar snakte, al kwam het als afsluiter redelijk aan de late kant. Het diende als pleister op de wonde, maar helaas was de wond groter dan de pleister kon bedekken.

Kensington kwam naar de Trix met hoge verwachtingen, maar echt waarmaken kon de band het gisterenavond niet. Het leek te zwemmen met een hoeveelheid zwembandjes dat beweging mogelijk maakte, maar elke sprong in het diepe consequent vermeed. Het resultaat was dan ook een optreden dat niemand voor het hoofd stootte, maar ook zelden de polsslag deed verhogen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!