Parkway Drive @ Vorst Nationaal: Brutalistische spektakelrit

Parkway Drive mag dit jaar twintig kaarsen uitblazen en dat viert het aan de hand van zijn indrukwekkendste tour tot dusver. Wie de Australische metalcoreband al eens live heeft mogen meemaken, weet dat de troepen rond Winston McCall niet verlegen zijn om een straffe stunt. Van een fakkeltocht door een uitzinnig publiek, vlammenzeeën bij de vleet tot drummer Ben Gordon die een solo ondersteboven doorvoert; als Parkway Drive het podium inneemt, staat er iets te gebeuren. Wat het allemaal nog straffer maakt, is het feit dat de bezetting in al die jaren nooit is gewijzigd en dat het nog steeds dezelfde vriendengroep is die destijds in Byron Bay de band begon. Dat maakt de groep meteen ook een echt unicum in een milieu waar personeelswissels schering en inslag zijn. Voor dit jubileumjaar hebben de mannen misschien net daarom kosten noch moeite gespaard om hun show en productie naar een volgend niveau te brengen. Meer vuur, meer energie, meer stunts! Wie een kaartje kocht, was getuige van een band op het toppunt van zijn kunnen.

Als eerste band van de avond was echter The Amity Affliction aan zet. Vroeg zijn was de boodschap, want reeds om half zeven lieten deze Australiërs hun metalcore door de luidsprekers schallen. De groep heeft natuurlijk wel een naam die menig metalcoreliefhebber bekend in de oren zal klinken, maar heeft ook – om het in bescheiden woorden uit te drukken – allesbehalve een makkelijke periode achter de rug. Na het vertrek van de tot discussie staande Ahren Stringer schrijft The Amity Affliction tegenwoordig onder impuls van het meest ervaren lid Joel Birch een nieuw verhaal. In Vorst klonk dat in elk geval niet zo gek verschillend dan wat we van ze gewoon zijn.

In eerste instantie moest de band nog opboksen tegen een rommelige geluidsbrij waar de stemmen volledig verloren gingen in de mix, maar dat euvel was dan toch snel van de baan. De gitaren waren gretig en luid, en beukten samen met loeiharde drums een dikke veertig minuten tegen ons middenrif. Joel Birch was, ondanks een tot dusver pittige tour, tamelijk goed bij stem en haalde vooral tegen het einde een handvol keren verwoestend uit. De hoofden bengelden al een aantal keer goed mee en zo waren de nekspieren al goed los voor het vervolg.

De vengabus is coming? Om half acht dachten we even op het foute feestje te staan, maar het bleek louter een ludieke grap van Thy Art Is Murder te zijn. Er was namelijk helemaal geen bus, en als die er al stond, was die niet lang overeind blijven staan, want de vijf haalden vrijwel direct de grove middelen boven. Hun aanpak kan je soms onorthodox noemen, maar dat maakte het nog bruter en meedogenlozer. Met ook ruim twintig jaar ervaring kennen de leden de knepen van het vak en weten ze welke knoppen ze moeten induwen om het publiek achter zich te scharen.

Dat begon door het eerst wat uit te dagen en dan gewoon ostentatief een paar circle pits te vragen. Thy Art Is Murder verkeerde in turbomodus en duwde met “Holy War” en “The Purest Strain of Hate” fors door. Gehoorbescherming was geen overbodige luxe, want de orkaan aan breakdowns en rammende kickdrums laste weinig tot geen rustmomenten in. Toegeven, zonder Chris CJ McMahon is de band wat aan charisma verloren, al is Tyler Miller wel aan het groeien sinds hij in 2023 de rangen vervoegde. Een kolkende menigte kreeg Thy Art is Murder net niet voor elkaar, maar er zat wel behoorlijk wat beweging in het inmiddels volgepakte middenplein.

Bij een ronde verjaardag kan het nooit kwaad om de archieven in te duiken en terug te blikken op het parcours dat je samen hebt afgelegd. Op de twee schermen toonde Parkway Drive de mooiste momenten uit zijn carrière, maar daar liet het het ook bij. Stipt op tijd kwamen de mannen als gladiatoren de arena binnen. Je kon het van hun lichamen aflezen dat ze bloeddorstig, gemotiveerd en klaar waren om hun Belgische fans de show van hun leven te geven. Beginnen deden ze met weinig spektakel en volle focus op de muziek. In compacte setting op een vierkant podium brachten ze eerst “Carrion” en “Prey”. De stembanden waren warm, de shirts gingen uit en de pits werden geopend. Via een brug werd gezamenlijk de overgang gemaakt naar het hoofdpodium, dat na de val van het zwarte doek in volle pracht te aanschouwen was.

Het duurde ook niet lang alvorens de eerste vlammen voor smeltende gezichten zorgden tijdens “Glitch”. Opvallend genoeg deed Parkway Drive ook beroep op een viertal dansers/stuntmannen die doorheen het twee uur durende spektakel meermaals hun opwachting maakten. Dergelijke elementen zijn bij soortgelijke bands uit den boze, maar het paste wel binnen het plaatje dat Parkway Drive ons wou voorschotelen. Los van de show draait het bij de Australiërs ook heel hard om de sfeer en om die telkens weer naar een kookpunt te brengen werden de grove middelen ingezet. ‘Get these circle pits going’, dweepte Winston McCall het publiek op voor hun meest recente single “Sacred”. De benzinegeur van de vlammen hing inmiddels in de lucht en voor de bands neus groeide de chaos. Hier en daar liet gitarist Jeff Ling het ook niet na om met een goed getimede solo de ogen en oren naar zich toe te trekken. De mastermind achter de bekendste riffs van de band kreeg heel het publiek aan het meezingen tijdens het epische “Vice Grip”. De band mag dan nog zo hard zijn gegroeid en nog zo veel show hebben; uiteindelijk zat het muzikaal ook gewoon helemaal snor.

Je kon bezwaarlijk stellen dat Parkway Drive soft was gestart, maar het haalde na het eerste derde toch even een van zijn hevigste nummers boven. Een giftig “Boneyard”, inclusief gastbijdrage van Joel Bridge, zorgde voor een spoor van vernielingen, waarna de wonden gelikt moesten worden. Gelukkig boden “Horizons” en “Cemetry Bloom” voor ‘rustpunten’ alvorens met “The Void” weer letterlijk en figuurlijk oorverdovend te knallen. Winston McCall had intussen een andere outfit aangedaan en was goed gewapend tegen de regen en net het toeval wou dat tijdens “Wishing Wells” de hemelsluizen opengingen doordat het via special effects effectief begon te regenen. Cool moment. Wat zo niet nog cooler was, was de manier waarop ze debuutalbum Killing With a Smile in de kijker plaatsten met een mashup van de hardste stukken. Het publiek smulde en ging samen met de band stevig te keer.

We waren het uur al ruim gepasseerd en de hoogtepunten waren al niet meer op twee handen bij te houden. Normaliter komt na heel wat pieken ook eens een dal, al was dat bij Parkway Drive gisteren niet echt het geval. “Dark Days” werd door een heleboel mensen gebruikt om even aan de bar te gaan bijtanken, maar vanaf “Idols and Anchors” ging het weer maximaal vooruit. McCall plaatste zich daarvoor in het midden van de zaal en liet zich als een ‘rondpunt’ omsingelen. Het is een geliefde passage in hun liveshows geworden die op deze tour vanzelfsprekend niet kon ontbreken. Ook de strijkers – bestaande uit twee violisten en een celliste – vierden hun wederkeer op deze tour tijdens “Chronos” en “Darker Still”. Het symfonische aspect steeg, maar toch boette Parkway Drive niet aan kracht in. Tijdens het eerstgenoemde nummer ging gitarist Ling nog in een episch duel met de celliste, terwijl op het intiemere “Darker Still” die andere snarenman Luke Kilpatrick de akoestische gitaar bij de hand nam en samen met McCall voor een zee van lichtjes zorgde.

Er gebeurde tijdens het concert zo veel dat we zelfs niet alles kunnen vermelden in dit artikel, wat ook veel zegt over hoe strak en geniaal deze twee uur in elkaar waren gebokst. Het energieke “Bottom Feeder” zorgde voor een hevig springende meute en was het uitgelezen moment om wat vuurwerk af te steken. De reguliere set eindigde zo op een opzwepend en veelzijdig hoogtepunt, maar toch hielden ze de strafste stunt voor de bisronde.

“Crushed” is al jaar en dag een vaste waarde in de setlist en staat gedurende liveshows garant voor een vuurinferno dat zijn gelijke niet kent. Het nummer werd ingeleid door een drumsolo van Ben Gordon, die inclusief drumset meermaals overkop ging en toch elke cimbaal en drumvel met technische precisie bij elkaar mepte. Indrukwekkend werd indrukwekkender toen McCall op de brug plaatsnam en het laatste stukje van het nummer zwevend over het publiek bracht. Onder hem spuwde de brug tegelijk vuur en dat zorgde bijgevolg voor taferelen die zelfs Parkway Drive-liefhebbers nog niet gewoon zijn. Pyromanie in het kwadraat. Maar eindigen wou het vijftal toch gewoon zonder veel show en met connectie. “Wild Eyes”, dé meezinger uit de discografie, ontketende een laatste zangronde en was ook zonder vuurwerk, straffe stunt of dergelijke een passend slotstuk van deze rit.

Parkway Drive leverde in Vorst Nationaal niet meer of minder dan de indrukwekkendste metalshow van het jaar af. Van een verbluffende productie met heel wat oogstrelende special effects, een ontketende sfeer op het middenplein, een ijzersterke setlist waar nieuwe en oude fans de duimen en vingers konden bij aflikken tot een stel geweldige muzikanten op de top van hun kunnen; wat we gisteren zagen en meemaakten was een concert dat alle verbeeldingen tartte. De spektakel- en entertainmentwaarde was van een zo bijster hoog niveau dat dit een optreden was dat niet alleen Parkway Drive-fans nog een tijdje zullen meedragen. De lat die ze nu hebben gelegd zullen ze wellicht niet meer kunnen overtreffen, al weet je bij de gekken van Parkway Drive natuurlijk nooit.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Carrion
Prey
Glitch
Sacred
Vice Grip
Boneyards
Horizons
Cemetery Bloom
The Void
Wishing Wells
Gimme a D / Anasasis (Xenophhontis) / Mutiny / It’s Hard to Speak Without a Tongue / Smoke ‘Em If Ya Got ‘Em / Romance Is Dead
Dark Days
Idols and Anchors
Chronos
Darker Still
Bottom Feeder

Crushed
Wild Eyes