Big Thief @ Vorst Nationaal: Klein gespeeld, groots gevoeld

Big Thief is een band die van muzikaliteit zijn sterkte maakt en zo ook alleen maar een groter publiek probeert te bereiken. Nadat de band in 2017 voor het eerst in ons land speelde in de Witloof Bar heeft de groep nagenoeg iedere trap genomen om nu, in 2026 in Vorst Nationaal te belanden. Een evolutie die voor dat soort bands niet altijd vanzelfsprekend is. Een volledige Vorst uitverkopen is dus nog net iets te moeilijk, maar zelfs in een grotere context kan Big Thief nog steeds charmeren alsof ze in de kleinste Brusselse zalen staan. En dat deden ze ook bij de voorstelling van zesde plaat Double Infinity in Vorst Nationaal. Het werd een bij momenten emotionele show voor de groep, maar wel eentje waarbij alle aanwezigen voldaan huiswaarts keerden.

De Ghanese Ata Kak mocht het publiek warm maken voor Big Thief en dat kon je best letterlijk nemen. De man brengt namelijk een heel dansbare sound naar voor waarbij hij highlife, hiphop en funk in een blender gooit. Dat Adrianne Lenker hem persoonlijk kwam aankondigen, toonde ook meteen hoe nauw de band is tussen hoofdact en support. Eens Ata Kak dan aan zijn set begon, kreeg je zin om aan het dansen te slaan. Vooral toen hij zelf zijn beste dansmoves bovenhaalde en zijn benen liet swingen. Hoe langer de set duurde, hoe meer je ook zag dat de zaal begon mee te doen. De repetitieve sound werkte dan ook aanstekelijk en hoe meer hij onverstaanbare woorden bleef roepen, hoe meer je werd opgehypet. Een apart voorprogramma, maar wel eentje die bleef hangen.

Net zoals Adrianne deed bij de support, kwam ook Ata Kak Big Thief aankondigen, maar dan als hoofdact. Het wederzijds respect was nog maar eens voelbaar en al meteen werd Vorst Nationaal door die spontaniteit een heel intieme zaal. Die zachtheid bevond zich ook in het begin van de set waarbij Big Thief vooral heel zacht en klein bleef. Het was pas vanaf derde nummer “Change” dat er iets meer energie in de set kroop. Vooral dan op het einde van die song waarbij de gitaren even uit de bocht gingen en er voor het eerste gerockt werd. Gitarist Buck Meek viel niet op, maar bracht bij ieder nummer met de hulp van subtiel gitaarwerk de show altijd naar een hoger niveau.

De opbouw was dus duidelijk bij Big Thief en die mocht er ook zijn in een set die net geen twee uur duurde. Toch ligt een setlist bij Big Thief nooit echt op voorhand vast, maar wordt er op het podium toch wel eens overlegd over wat er nu gespeeld zou worden. Dat zorgt ervoor dat je als toeschouwer altijd verrast wordt. Zo kregen we best weinig nummers uit nieuwe plaat Double Infinity en werd er geput uit de diverse discografie die de band ondertussen al rijk is. Op “Shoulders” kon Lenker haar vocale capaciteiten naar voor brengen en ook “Not” is meer dan een klassieker geworden in het arsenaal van de band. De song zorgt altijd voor een episch gevoel van verbondenheid door de hoeveelheid tekst dat Lenker na elkaar opsomt, maar ook door de dreigende opbouw. Het was een eerste hoogtepunt in een set die alleen maar beter zou worden.

“Real Love” was zo nog eentje waarbij oldschool werd gerockt, we een noisy stukje kregen en er op het eind zelfs een gitaarsolo uitkwam die zo van Neil Young kon zijn geweest. Daarna liet Lenker bij “Mary” haar gitaar even los en kon ze zich als frontvrouw bewijzen door lustig rond te trippelen op het podium. Ze speelde zelfs een klein beetje met volume door verder en dichter van de microfoon te zingen om zo het publiek volledig stil te krijgen. De zaal zou daarna zowaar nog stiller worden toen werd verteld over Tucker Zimmerman. De man woonde in België en Big Thief had zijn carrière een tweede leven gegeven tot het plots een heel dramatisch einde kreeg. Big Thief kwam voor het eerst sinds dat overlijden terug in ons land en moesten dat vieren. We kregen twee van zijn uitstekende songs in een Big Thief-jasje. De rasperige Tucker Zimmerman-stem gaat Lenker nooit krijgen, maar het was wel een mooi eerbetoon aan een unieke artiest.

Lenker wist ons vervolgens te vertellen dat ze niet zomaar wilde rocken voor het publiek en dus nog even wat intimiteit zou behouden. Dat gebeurde aan de hand van “Real House”, een nummer van haar solocarrière. Met de band erbij, kon het wel zo als een Big Thief-liedje door en het mondde ook mooi uit in het rockende “Christmas Day”. Daar kon Buck Meek nog eens laten zien wat voor goeie gitarist hij wel niet is. Het virale “Vampire Empire” liet daarna het publiek toch wat losser komen en er werd zelfs een bescheiden dansje bovengehaald om daar vervolgens met “Spud Infinity” gewoon op verder te gaan. En jawel, zelfs Adrianne Lenker bleek niet perfect toen ze even volledig de draad kwijt was en de tekst vergat. Het werd wel speels opgelost door de band even te melodie te laten spelen om vervolgens toch op de tekst te komen.

De groove bleef behouden en zo was het laatste halfuur van de set er eentje waarbij herkenbaarheid de klok sloeg. Het enthousiasme bij het publiek was groots en ook de manier waarop Big Thief hun nummers live toch naar een andere dimensie kan brengen, viel telkens opnieuw op. Dat “Paul” er plots bijkwam, was een mooie ingeving van het moment en afsluiter “Simulation Swarm” gaf nog een extra laagje herkenbaarheid aan de set. Toch was dat natuurlijk niet het einde, want de band kwam nog terug voor “Incomprehensible”. De band sloot de song zelfs af met een bescheiden meezingmomentje, zouden ze dan toch dié stadionband zijn?

Uiteindelijk had Big Thief gedaan waarvoor iedereen kwam en dat was een meer dan uitstekende show spelen. De band doet niet aan compromissen en ook qua decor was het allemaal heel sober, een beetje te sober voor de grote zaal die werd voorzien. Toch slaagt de band erin om die huiskamersfeer perfect om te zetten in deze context waardoor het muzikaal uitstekend klonk en we ons ook bijna twee uur lang totaal niet verveelden. Het is natuurlijk iets als je band vol zit met getalenteerde muzikanten, maar bij Big Thief is dat nooit pretentieus of overdreven. Nee ze verwennen het publiek met uitstekende songs, een leuke opbouw en af en toe een streepje herkenbaarheid. Of ze ooit nog groter worden? De limiet lijkt bereikt, maar stagneren op dit niveau is meer dan voldoende om eigenheid te behouden.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!