Massive Attack @ Vorst Nationaal: Kwaliteit op automatische piloot

Afgelopen jaar moest Massive Attack hun concert op Gent Jazz aflassen, maar de band keerde gisterenavond in stijl terug naar België met een passage langs een uitverkocht Vorst Nationaal. Ondanks dat er ons dit jaar een nieuwe plaat werd beloofd was daar nog niets van te merken. 3D, Daddy G en metgezellen vielen terug op oud materiaal, waarbij de setlist heel sterk overeen kwam met die van twee jaar terug op de Lokerse Feesten. Grote verrassingen waren er dus niet, maar bekende nummers des te meer. Die werden strak gespeeld en veelal aangevuld met sterke en politiek geladen visuals.

Vooraleer Massive Attack aan de beurt was werd de zaal warm gemaakt door 47Soul. De Palestijns- Jordaanse groep brengt ‘shamstep’, een mix tussen muziek afkomstig uit de Levant en een vorm van dubstep. De muziek gaat doorgaans gepaard met een volksdans, maar het Belgische publiek had die (nog) niet onder de knie. Dat nam niet weg dat het duo de zaal niet wist te boeien met hun elektronische muziek. De groep liet daarnaast niet alleen in hun liedjesteksten politieke boodschappen doorschijnen, maar hadden het ook in hun bindteksten over wereldproblemen. Na een half uurtje hield 47Soul het voor bekeken, wat eigenlijk dubbele gevoelens opriep. Hier, met een vrij statisch publiek, kwam de muziek soms wat eentonig over, maar hadden we met gelijkgezinden dit optreden voorgeschoteld gekregen op een festival als Best Kept Secret of Couleur Café, dan hadden we ongetwijfeld staan dansen en mocht het gerust wat langer duren. 47Soul liet in ieder geval in Vorst Nationaal zien waar ze voor staan, maar het publiek had niet al te veel zin daarin mee te gaan.

Na een inleidende video over een aap in een wetenschappelijk experiment, beelden van aanslagen en een stukje uit Gigi D’Agostino’s “In My Mind” werd er met “Risingson” meteen een klassieker ingezet. Het publiek reageerde bij de eerste tonen al enthousiast en de toon werd gezet. Het extra gitaarrifje op het einde vormde al een kersje op de taart en meteen erna kregen we de eerste twee gastzangers te zien. Elisabeth Fraser bracht “Black Milk” met gemak tot een goed einde en Horace Andy bracht “Girl I Love You”. Ondanks dat dat niet een van de bekendste nummers is, kwam het live wel extra hard binnen. Het was duidelijk dat de band wist waarmee ze bezig was, en dat het publiek daar meer van wou.

Naast eigen materiaal bracht Massive Attack ook een aantal covers, waaronder een oude Koreaanse protestsong, een stevig nummer van Ultravox en zelfs “Levels” van Avicii. Deze braken alle op hun eigen manier met de rest van het concert, waarbij dat meer dan eens eigenlijk niet nodig was. Het gebrek aan een reactie op “Levels” toonde dan ook aan dat het publiek niet stond te wachten op die wereldhit. De cover van Tim Buckley werd dan weer prachtig gebracht door Elisabeth Fraser, die met haar engelenstem de zaal stil kreeg. De beelden die ermee gepaard gingen toonden oorlogstaferelen uit onder meer Iran en Palestina, en grepen ons bij de keel waardoor we nog stiller werden.

Massive Attack wist uiteraard ook uit te pakken met eigen materiaal, zelfs als dat minder gekend was. “Take It There” was een van de minder gekende nummers en de samenwerking met Tricky werd op een sterke manier gebracht. De beelden van kinderen die in weer en wind in Congolese mijnen werken deden het geheel sterker binnenkomen en ook het dromerige eerste deel van “Future Proof” deed de stevige climax ervan extra hard aanvoelen. Massive Attack zocht op verschillende manieren uitersten op, soms binnen hetzelfde nummer, waarvan “Angel” uiteraard nog een sterk voorbeeld is. De klassieker kon vanaf haar eerste klanken op enthousiasme rekenen, en terecht.

Het duurde lang vooraleer Deborah Miller haar gezicht liet zien, maar het was het wachten waard. “Safe From Harm” ontpopte zich tot een van de hoogtepunten, niet alleen dankzij de heerlijke baslijn en verrassend stevige outro, maar ook door de visuals. We kregen een hoop cijfers voorgeschoteld over de situatie in Palestina, de ene nog schrijnender dan de andere. Wederom kwam het allemaal eventjes hard binnen, waarna “Unfinished Sympathy” lekker dansbaar aanvoelde. Het leek wel een pophitje dat alle inhoud van de voorgaande songs moest doen vergeten. Massive Attack leek alles nog snel eens samen te vatten in “Group Four” vooraleer de groep afsloot met “Teardrop”, waarbij een engeltje op de tong plaste.

Massive Attack bracht zonder aarzeling het ene na het andere nummer en deed dat vol vertrouwen. Praatjes tussendoor waren niet echt nodig, want de muziek en beelden spraken veelal voor zichzelf. Verschillende keren grepen ze ons bij de keel of wist die combinatie van muziek en beeld de zaal stil te maken. Vorst Nationaal luisterde en keek vol aandacht, met keer op keer een meer dan respectvol applaus. Er heerste geen uitbundige of opvallende sfeer, maar dat paste ook niet bij was Massive Attack bracht. De covers vielen vaak nogal uit de boot, maar waren langs de andere kant zo ongeveer het enige verrassende dat de groep te bieden had. Het kan ook haast niet anders als je al ruim vijftien jaar geen langspeler meer uitbracht, en ja, we wachten vol ongeduld op nieuwe muziek, maar tot die tijd genieten we maar al te graag van de oude songs.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

In My Mind (Gigi D’Agostino cover)
Risingson
Black Milk
Girl I Love You
Regret of the Times (Seo Taiji and Boys cover)
Hymn of the Big Wheel
Take It There
Future Proof
Song to the Siren (Tim Buckley cover)
Inertia Creeps
ROckwrok (Ultravox cover)
Angel
Safe From Harm
Unfinished Sympathy
Levels (Avicii cover)
Group Four / In My Mind
Teardrop