© CPU – Stijn Verbruggen (archief)
In het rijtje sterren uit de discopop kan de Britse Sophie Ellis-Bextor natuurlijk niet ontbreken. Al sinds rond de eeuwwisseling staat de zangeres paraat. Toch associeert het algemene publiek haar nog altijd vooral met haar hit “Murder On The Dancefloor” uit 2001. Deze kreeg dan dankzij de film Saltburn vorig jaar nog een hevige revival en toegang tot een nieuw publiek. Gisteren stond Ellis-Bextor dan in de AB voor haar nieuwe plaat Perimenopop. De plaat draait om het gegeven dat de zangeres, met haar midden veertig, nog altijd actief is in de popmuziek. Dat vonden wij dan ook een succes en keken daarom uit naar haar show.
Terwijl de zaal nog relatief leeg oogde mocht de Zwitsers-Italiaanse zangeres Veronica Fusaro de spits afbijten. Alleen met een akoestische gitaar wandelde ze het podium op. Vanaf de eerste akkoorden bouwde ze aan de hand van een loopsysteem lagen van gitaar en vocale klanken waarop ze haar innemende stem legde. Door haar toegankelijke en aanstekelijke, maar ook relaxte en akoestische pop was het wel meer dan mogelijk om al vanaf het eerste nummer klap- en meezingmomenten in te lassen. Het al aanwezige publiek deed dan ook zijn best om het enorme enthousiasme van de zangeres te evenaren. Voor “Slot Machine” legde ze nog even uit hoe haar loopstation werkt en vertelde ze humoristisch dat ze zou proberen geen fouten te maken in de set. Fusaro kon op haar eentje niet direct de uitbundigheid van de muziek van Ellis-Bextor brengen. Begrijp ons niet verkeerd: het talent van Fusaro ging ons niet zomaar aan de neus voorbij, het was vooral het verschil in genres dat ons opviel. Toch merkten we op dat de zangeres zelfzeker op een podium staat en deze energie straalde dan ook goed door op het publiek om zo de avond goed te starten.
Om 20:45 kon die voorgenoemde uitbundigheid waar het publiek voor kwam dan losbarsten. Met een flashy intro op het scherm, die al lichtjes tipte naar Ellis-Bextors monsterhit, kwam de band op podium om deze te versterken. Tijdens album- en showopener “Relentless Love” en ook Cher-cover “Take Me Home” bewees de zangeres zich direct vocaal met haar hoge, maar standvastige stem. Daarnaast gaf de gitarist bij deze tweede ook nog een knappe solo om de toon te zetten. Ellis-Bextor vertelde in een van de talrijke tussenstukjes dat ze blij was om weer in België te zijn en had voor de gelegenheid enkele feitjes opgezocht. Zo ontdekte ze bijvoorbeeld dat haar favoriete chocolaatje, de praline, zijn oorsprong hier vond. Net als de muziek werden dus ook haar tussenstukjes luchtig gehouden om zo een positieve sfeer op te bouwen.
De oplettende fans in de zaal hadden door dat, in tegenstelling tot de vorige tour, de Britse dit keer geen rad mee had om een liedje uit de hoed te toveren. In de vakjes op het scherm, die verwezen naar de cover van Perimenopop, werden nu namelijk liedjes geprojecteerd. Aan de hand van een knop in de vorm van een discobal liet de zangeres dan een willekeurig liedje oplichten, dat daarna gespeeld werd. Gisterenavond kon het ruigere “Catch You” dit plaatsje mooi vullen dankzij z’n stevige gitaren. Na een vroege outfitwissel naar een glinsterend pakje op “Hearing In Colour”, drukte Ellis-Bextor dan nog maar eens op haar knop, met als resultaat het relaxte “Stay On Me”. Dit keer ging het namelijk tussen de nummers van de laatste plaat, waarbij de zangeres grappig genoeg een schrijffout opmerkte bij titel “Diamond in the Dark”.
Waar de eerste helft van de show al kwaliteitsvol was, bleef alles erg op het gemak aanvoelen. Vanaf de meezingintro op “Get Over You” liet niet alleen het publiek zich van een energiekere kant zien, maar ook de zangeres en haar muzikanten. De disco werd nog dansbaarder en kwam dankzij een hogere snelheid en enthousiastere sfeer nog harder binnen. Die snelheid werd geholpen door een aanstekelijke medley rondom vooral “Groovejet”, maar ook met ABBA’s “Gimme! Gimme! Gimme!”. Ook op “Freedom Of The Night” had de zangeres de aandacht van het publiek, dat gezamenlijk lintjes bovenhaalde om mee te zwaaien. Die aandacht liet Ellis-Bextor dan ook niet meer los door onder andere vocaal sterke en muzikaal aanstekelijke covers van Donna Summer en Alcazar. Bij de laatste van de twee overlaadde het publiek haar dan ook met een waanzinnig applaus.
Wat misschien beter had kunnen fungeren als hoogtepunt van de avond gooide de Britse als laatste nummer voor de bisronde al in de strijd. “Murder On The Dancefloor” zorgt al jaren voor extase en dat was gisteren niet anders. Hoewel het voelde alsof de show kon gedaan zijn, liet Ellis-Bextor haar publiek niet gaan zonder waardige encore. “Bittersweet” werd mooi gebracht, maar had wellicht beter geraakt in het midden van de show. Toch moeten we respect tonen voor de zangeres dat ze durft een bisronde te bouwen zonder haar grootste hit. Wie dacht dat het daarna bij het verlaten van het podium gedaan was, had het wederom fout. Vanaf het balkon bracht Ellis-Bextor nog een akoestische versie van “Don’t Know What You’ve Got ‘Til it’s Gone” zonder micro. Opnieuw een eerder gedurfde zet waarmee de Britse nog meer het respect van ons en de muisstille zaal verdiende, voordat die overging in een luidruchtig en laatste applaus.
Sophie Ellis-Bextor vroeg zich af of ze nog paraat is om popmuziek te maken. Het antwoord is volmondig ‘ja’. Met een wervelende show zette de Britse gisteren de AB op zijn kop. Hoewel de show al sterk begon, bleef deze alsmaar stijgen in kwaliteit en energiegehalte. Met misschien een kleinere uitzondering omtrent de wel nog altijd formidabele encore. Dat de AB niet uitverkocht was, was aan het enthousiasme van de zangeres en het publiek allesbehalve te merken.
Setlist:
Relentless Love
Take Me Home (Cher cover)
Dolce Vita
Hypnotised
Catch You
Time
Hearing In Colour
Ready For Your Love
Stay On Me
Get Over You
Lady (Hear Me Out) / Groovejet (If This Ain’t Love) / Can’t Fight This Feeling / Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)
Freedom Of The Night
I Feel Love (Donna Summer cover)
Not Giving Up On Love
Layers
Crying At The Discotheque (Alcazar cover)
Heartbreak (Make Me A Dancer)
Murder On The Dancefloor
Bittersweet
Don’t Know What You’ve Got ‘Til It’s Gone
