De Britse zangeres Sophie Ellis-Bextor bracht vandaag met Perimenopop haar achtste album uit. Toch steunt haar imago nog altijd vooral op haar grootste hit uit 2001. Dankzij de film Saltburn kreeg het nummer “Murder On The Dancefloor” dan ook een hevige revival. Vorig jaar bracht de zangeres ons nog een wervelende passage in De Roma. Voordat ze eind deze maand de AB komt inpalmen, brengt ze ons nu nog de nodige nieuwe muziek.
Perimenopop is een woordspeling op perimenopauze en natuurlijk pop. Volgens Ellis-Bextor verwijst dit naar waar ze staat in het leven, dankbaar dat ze op deze leeftijd nog volop popmuziek maakt. De zangeres denkt dan ook dat het de jeugd niet uitmaakt hoe oud popsterren zijn, zolang ze goeie muziek maken. Dat is dan ook gewoon het geval bij Ellis-Bextor. De vooropgestuurde single”Freedom Of The Night” vormde een waar discospektakel, een etalagestuk voor haar kenmerkende stijl. Deze lijn trekt ze op het album verder door.
Het album is geworden wat het moest zijn, een popplaat. Toch biedt de eightiesdisco van Ellis-Bextor nog altijd een meerwaarde. Van begin tot einde sleept de zangeres je mee met zwoele beats en grootse melodieën. Opener “Relentless Love” zet in dat opzicht direct de toon. Met een sensuele stem à la Kylie Minogue en Jessie Ware, brengt Ellis-Bextor de gemoederen in beweging.
Perimenopop bevat veel aanstekelijke deuntjes. Toch krijgen we soms het gevoel dat deze bedoeling te hard wordt doorgeduwd. De achtergrondstem op “Vertigo” en de hook op “Dolce Vita” slaan de bal mis. Qua aanstekelijkheid kunnen ze nog altijd tellen, maar het ligt er hier te dik op. “Glamorous” daarentegen kan ons met het leuke, typische discoritme in het refrein juist wel bekoren en vormt zo een hoogtepunt.
Met een klassevolle stem als die van Ellis-Bextor kan ze moeilijk de mist in gaan. Ze dient als leidraad tijdens de lichte variatie in stijl, waarbij ook muzikaal voor klasse wordt gezorgd. De violen op “Heart Sing” wekken een intiemere sfeer op, terwijl de gitaarsolo op “Glamorous” de heerlijke uitbundigheid van het genre toont. De zangeres zorgt voor tegelijkertijd samenhang en afwisseling door zich op disco te focussen, maar het genre niet als een keurslijf aan te trekken. “Don’t Know What You’ve Got Until It’s Gone” sluit de boel dan ook emotioneel en sterk af.
Sophie Ellis-Bextor bewijst op Perimenopop dat er geen leeftijd staat op het maken van goede popmuziek – iets wat anderen voor haar uiteraard ook al hebben gedemonstreerd. Ze staat sterk in haar genre, dat ze zelf met disco heeft doordrongen. Toch moeten we de dingen benoemen zoals ze zijn: de zangeres brengt uitsluitend wat we van haar verwachten. Daar is niks mis mee, maar vernieuwing werkt het niet in de hand. Ellis-Bextor brengt gewoon een sterk traditioneel popalbum, niet meer en zeker niet minder. Soms mag het gewoon zo simpel zijn.
De Britse staat op 29 september in de AB.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Glamorous”, ons favoriete nummer van Perimenopop in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
