Het was op negen dagen na exact een jaar geleden dat Engelbert Humperdinck in de Koningin Elisabethzaal stond. Ondertussen mocht de Britse zanger al negenentachtig kaarsjes uitblazen, maar zelfs voor de negenentachtigste keer een verjaardagstaart kan zijn honger naar optreden niet stillen. En zo geschiedde dat Humperdinck op een regenachtige maandagavond wederom zijn weg naar Antwerpen vond, al betekende dat zelfs gezien de toch wel korte tijd tussen zijn Antwerpse passages geen reprise van zijn vorige concert. We hadden het hem zeker vergeven mocht hij dat in de Antwerpse Stadsschouwburg wel gedaan hebben – sommige acts brengen al veertig jaar dezelfde set – maar zelfs in de herfst van zijn carrière zwicht Humperdinck niet voor gemakzucht.
We begonnen er om acht uur stipt aan en dat mocht dan ook met de nodige grandeur. De band zette in het donker een instrumentaaltje in, waarbij de gitaar helaas volledig verdween onder de pompende basdrum, maar dat stoorde het warme onthaal dat Humperdinck kreeg niet. Plots opgedoken van achter een doek waarop zijn initialen stonden, bracht hij een fraaie versie van “This Is My Song”. De microfoon bleef telkens ver weg van zijn gezicht, wat dus ook betekende dat er zeker en vast nog kracht op zijn stem zat. Dat betekende nog niet dat hij altijd toonvast en correct zong, maar voor iemand die zelfs in België al tweeëntwintig jaar de pensioenleeftijd gepasseerd is, was het wel nog steeds gewoon goed.
Ook zijn gevoel voor humor maakte die weinige foute noten makkelijk vergeefbaar. Na “Am I That Easy To Forget” beantwoordde hij de vraag zelf met ‘I hope not’, om vervolgens ook nog zijn beste Elvis-imitatie boven te halen. Met trillende benen toonde hij tot groot jolijt van het publiek hoe hij enkele minuten voordien in de backstageruimte stond. Datzelfde Belgische publiek bedankte hij ook voor de liefde die ze destijds voor “Dommage, Dommage” hadden getoond, waardoor het nog voor zijn grote doorbraak een eerste grote hit werd.
Nu het dan toch over hits ging, besloot Humperdinck dan ook maar om een van zijn allergrootste te spelen, namelijk “A Man Without Love”. Wederom deed hij dat voortreffelijk, maar wie een nog betere versie wou horen zet best gewoon thuis zijn plaat op. Humperdinck zelf beseft natuurlijk ook wel dat dingen niet meer zo vlot gaan als pakweg zestig jaar geleden. Terwijl hij met zijn voet op een speaker stond, zong hij gelijktijdig over hoe zijn rug zich in een staat van agonie bevindt.
Niet alleen Humperdinck’s rug vertoont mankementjes, maar ook het geluid liet het enkele keren afweten. Zo hadden we wat storende galm en feedback tijdens “After The Lovin'”, dat voor de rest wel aardig was, met name de knappe backing vocals van de meegereisde zangeres en keyboardiste. Humperdinck moet het er zelfs warm van gekregen hebben, want hij besloot om zich met het nodige showmanschap zich van jasje, strik en de bovenste knopen van zijn hemd te ontdoen. Dat dat hem in zijn twintigerjaren gillende vrouwelijke fans opleverde, hoeven we eigenlijk niet te zeggen, maar dat het in de jaren twintig nog steeds datzelfde effect heeft, mag zonder meer knap en opvallend genoemd worden.
Het daaropvolgende “Spanish Eyes” had zonder meer moeten verderbouwen op die opmerkelijke triomf, maar Humperdincks stem bleef in het begin even nagenoeg onhoorbaar, al bleef het wel een geweldig nummer. Ook “Quando Quando Quando” is zo’n lied en daarvoor haalde de zanger zowaar zelfs zijn beste danspassen van onder het stof. Nadat zijn backingzangeres hem had verteld dat ze niet kan dansen, vertelde hij het publiek dat hij het leerde door lang te moeten wachten toen hij als kind binnen een groot gezin, wou gaan plassen. Het werd nog een tikkeltje leuker toen we er ook nog een heerlijke over the top-gitaarsolo bijkregen.
We hadden het er al over dat Humperdinck niet op zijn lauweren wil rusten en dat bleek nog maar eens toen hij het Antwerpse publiek mededeelde dat hij een album heeft opgenomen met eightiesklassiekers, dat op Cleopatra Records zal verschijnen. Hij bracht vervolgens een korte doorsnede van die plaat, met onder andere “If You Don’t Know Me By Now”, dat een bepaale Willie Nelson gehalte had gekregen. Na The Cars’ “Drive” en Journey’s “Faithfully”, ging het cowboygehalte weer de lucht in en dat mocht deze keer wel erg opvallen. We hadden nog nooit iemand een westernversie van “You’re The First, The Last, My Everything” horen doen, maar we kunnen je wel verzekeren dat de cowboyhoed die Humperdinck daarvoor aantrok van essentiële waarde was.
Met de ballad “How I Love You” waren we aan misschien wel de beste zangprestatie van de Brit beland, al werd die helaas mateloos verstoord door enkele schreeuwende fans, die enkele keren met hun onverstaanbare kreten zelfs boven Humperdinck uitkwamen. De zanger liet zijn band dan maar om de beurt soleren op “Old Time Rock And Roll” en dat deed iedere muzikant met verve. “Don’t Let The Old Man In” was dan weer het laatste uitstapje naar country, terwijl het aangrijpendste nummer ongetwijfeld de ballad was die hij voor zijn enkele jaren geleden overleden vrouw heeft geschreven.
Humperdinck had nog wat hits overgehouden voor het einde, waarin niet alleen een ferme medley passeerde, maar ook de evergreen “The Last Waltz”, die toch altijd verdomd mooi zal blijven. Na “Release Me (And Let Me Love Again)” verdween hij even kort van het podium, gevolgd door een staande ovatie en zijn jammende band. Zoals het de grote zangers uit zijn tijd betaamt gooide hij een gebruikt zweetdoek het publiek in, gevolgd door nog een heel deel doeken en handen aan de fans op de eerste rij. Dat hij dat deed met een rode Versace-kamerjas maakte het wel tot een ongelooflijk komisch zicht.
Wie bij Engelbert Humperdinck had verwacht dat hij nog als vijftig jaar geleden zou klinken, was niet aan het juiste adres bij de Antwerpse Stadsschouwburg. Wie een fijne en nostalgische avond met een muziekicoon en zijn hits wou doorbrengen, was dat gelukkig wel. Met een voortreffelijke band, frisse setlist en nieuw materiaal, had Humperdinck in Antwerpen alles wat hij nodig had om er een meer dan gedenkwaardige avond van te maken.
