We beginnen de dag met een belangrijke vraag: waarom is CMAT niet al jarenlang een wereldster? Een country-artiest die extreemrechts niet hoog in het vaandel draagt, wiens liveshows minstens zo entertainend als goed zijn… Soit, om het in haar eigen woorden te zeggen: ze zet de ‘cunt’ in country. Ciara Mary-Alice Thompson is objectief gezien gewoon een speciaal geval. Ze neemt zichzelf niet echt serieus, maar de wereld rondom zichzelf daarom des te meer. Ondersteund door de Very Sexy CMAT Band probeert ze die wereld al een vijftal jaar duidelijk te maken hoe graag ze een cowboy wil zijn, hoe graag ze gewoon plezier wilt hebben en – leren we vandaag – hoe graag ze gewoon geaccepteerd wil worden als de persoon die ze is. CMAT een fenomeen noemen is daarentegen iets dat pas sinds de recentste maanden echt geldt. Zoals gezegd zijn we bij Dansende Beren al een stuk langer fan, maar het is eigenlijk pas sinds “Take A Sexy Picture Of Me” dat het grote publiek ook redelijk mee begint te geraken. Zo is TikTok toch nog goed voor iets.
Maar goed, CMAT is dus al een half decennium een soort cult die wat introductie nodig heeft voor je ze helemaal snapt. Zelf verklaarde Thompson recent dat al haar fans ofwel Iers ofwel lesbisch zijn, om dus maar te zeggen dat iedereen er met open armen wordt ontvangen. Maar ook eentje die je eigenlijk gewoon moet ervaren. Daarom meteen ook een tweede vraag: waar was iedereen toen ze twee weken geleden op Pukkelpop stond? De Ierse tekende zomaar even present voor een van de beste concerten van het weekend, net zoals op Primavera Sound en Glastonbury eerder deze zomer overigens, waar ze referentiesets neerzette. YouTube is gelukkig nog altijd gratis en voor niets beschikbaar voor iedereen, en het toeval wil dat die concerten daar gewoon integraal op te vinden zijn. Mocht je dus nog altijd niet goed begrijpen wie of wat CMAT is, klik dan zeker eens op de links alvorens je verder leest!
Gekeken? Goed. Gelinedancet? Nog beter. Dan weet je nu dus ook dat die shows allemaal al in het teken stonden van EURO-COUNTRY, het derde album dat vanaf nu best wel wat stof kan doen opwaaien. Om te beginnen is er al de op het eerste zicht spuuglelijke albumcover, die veel meer te bieden heeft dan je zou denken. CMAT verwerkte namelijk de hele etymologie achter haar plaat in een foto. Gebaseerd op La Vérité sortant du puits armée de son martinet pour châtier l’humanité van Jean-Léon Gérôme legt ze de geheimen die diep op de bodem van haar eigen fontein lagen op tafel, omringd door taferelen die allemaal terugkeren in de muziek. De ‘Sexy Photos’-fotobooth is bijvoorbeeld een knipoog naar “Take A Sexy Picture Of Me“. Op zich een plezant en tof lied, waar je (inclusief TikTok-dansje) je gewoon op kan amuseren, maar achter dat façade schuilt veel meer. Thompson kreeg vorig jaar namelijk zo expliciet te maken met bodyshaming, dat ze de comments van haar set op BBC Big Weekend moest uitzetten. Het wakkerde terug die onzekerheid aan waar de Ierse klaarblijkelijk al heel haar leven mee worstelt: wat kan ik nog doen om er zo uit te zien dat iedereen me eindelijk leuk vindt?
Intussen heeft CMAT geleerd dat de wereld gewoon vol zit met rotte appels, wat haar meteen ook inspireerde om EURO-COUNTRY te maken. De combinatie van verdriet en verlies en het idee dat er een enorm gebrek aan samenhang en community (lees: polarisatie) is op onze planeet, projecteerde ze deels op zichzelf en haar thuisland, wat een onverwachts diep album opleverde. In de titeltrack levert dat bijvoorbeeld een metafoor op van hoe zowel zijzelf als Ierland zichzelf zijn kwijtgeraakt gaandeweg. Begeleid door dramatische strijkers, een slidegitaar en een vleugje – hoe kan het ook anders? – country vertelt ze hoe ze zich afzonderde van alles, omdat ze zo hard zocht naar een manier om zichzelf te kunnen zijn. Wie in alinea twee luisterde en haar concerten van afgelopen zomer bekeek, zal begrijpen waarom dat des te pijnlijker aanvoelt. CMAT is namelijk zo’n artieste waar je meteen respect voor krijgt, net omdat ze zo écht aanvoelt op het podium en er geen afstand is tussen podium en publiek.
Thompson heeft zichzelf gaandeweg uiteindelijk ook wel gewoon gevonden en het voelt net daarom zo bevrijd aan, maar het heeft dus wel wat voeten in de aarde gehad. Soms wat dieper dan anders. “Running/Planning” dealt bijvoorbeeld met het idee dat je pad al op voorhand is uitgetekend en hoe je verdrinkt in het idee dat je moet volgen om genoeg te zijn, terwijl “Coronation St.” voortstuwt op het idee dat je leven uitzichtloos is en zelfmedelijden uiteindelijk de enige optie is. Het ding is dat CMAT die lijn niet doortrekt op muzikaal vlak en er dus telkens een coole sound aan vastplakt. Die eerste breekt open in overweldigende chaos, die tweede schept het beeld van een gezellige paardrijrit in de outback. Het echte zwaartepunt van EURO-COUNTRY komt echter uit relatief onverwachte hoek in de vorm van “Lord, Let That Tesla Crash”. Alleen op basis van de titel kan er misschien al een glimlach van af, maar de waarheid is wederom veel donkerder, daar het gaat over de dood van een man waarmee ze een relatie had die niet mocht zijn. Het is echter allemaal iets moeilijker dan dat, daar ze hem niet per se mist, maar het idee dat er nu iemand anders (met een Tesla) in zijn appartment woont haar diep raakt. Een beetje de ‘I don’t want your body, but I hate to think about you with somebody else’, maar dan op z’n CMATs.
Maar zoals gezegd zijn er naast de zware verhalen ook wat luchtigere ideetjes terug te vinden in deze derde langspeler. Zo was er echt wel plaats voor Jack naast Rose op die houten deur toen de Titanic zonk, en had je daar ongetwijfeld wel eens een discussie over met een van je beste vrienden (“Iceberg”), is er zeer waarschijnlijk ook wel een bekende Vlaming die jij zonder enige gegronde reden niet kunt uitstaan (“The Jamie Oliver Petrol Station“) en zal ook jij op een bepaald moment in je leven een volwassen man die op zich niets fout doet laten huilen (“When A Good Man Cries”). Het zijn ook die op papier doordeweekse thema’s waarin het imago van Thompson iets beter tot uiting komt, waardoor er ook gewoon enorm plezante en simpelweg steengoede nummers uit voortvloeien. En laat het net die combinatie van diep en dom zijn die van EURO-COUNTRY zo’n goede plaat maakt.
Eigenlijk doet CMAT met EURO-COUNTRY enkel en alleen maar wat een veel te klein deel van de bevolking al wist: bevestigen wat voor ’n coole artieste ze is. Met haar derde plaat heeft ze dan ook simpelweg voor elk wat wils. Voor het grote publiek zijn er de aanstekelijke, plezante songs met herkenbare thematieken, terwijl die voor de meerwaardezoeker niet alleen ook goed in elkaar steken, maar ook aangevuld worden met wat moeilijkere en diepgaandere songs. Op het podium zal de Ierse het ongetwijfeld vooral bij die eerste categorie houden, met occasioneel eentje uit de tweede groep, maar ook dat zal haar enkel en alleen maar een groter publiek opleveren. Ciara Mary-Alice Thompson blijft met andere woorden ook met deze plaat dicht bij zichzelf, maar verbreedt op verschillende manieren haar horizonten.
Op muzikaal vlak is dit geen pure country meer, op persoonlijk vlak gaat ze dieper dan ooit. De zangeres gaf zelf al aan dat dit het album was dat ze, meer dan bij de andere, zelf nodig had om het te maken, om dichter bij zichzelf te komen. Dat ze het daarbij ook gebruikt als een soort therapie om de prachtige artieste te kunnen zijn die ze vandaag de dag is, levert haar alleen maar meer respect op. Laten we bij deze dus hopen dat we binnen een jaartje niet terug aan een review moeten beginnen met de vraag waar iedereen was toen CMAT in een Werchterse tent een van de sets van het weekend neerzette. En dat dit opnieuw een stap is in de richting van het idee dat de zangeres een wereldster in wording is. De sterren lijken in elk geval weer wat juister te staan voor een echt grote doorbraak bij het grote publiek.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “The Jamie Oliver Petrol Station”, ons favoriete nummer van EURO-COUNTRY, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
