Gent Jazz (Festivaldag 12): Aan alle festivals komt een einde

Als het ene festival in Gent ten einde loopt, dan begint het andere al. Traditiegewijs valt het einde van Gent Jazz samen met het begin van de Gentse Feesten, dus wie beide ten volle wilt ervaren, moest een keuze maken. Gent Jazz had nog enkele mooie namen in de aanbieding waarbij Kamasi Washington en Benjamin Clementine de grootste waren. Daarnaast had de slotdag ook opvallend veel trio’s in petto, verspreid over de twee podia. Het werd een dag vol jazz, waarbij er ook ruimte was voor invloeden uit andere genres, maar in tegenstelling tot dagen met St. Vincent of Soulwax wist het prachtige festival op de laatste dag wel zijn naam waar te maken.

Elijah Fox Trio @ Main Stage

De laatste dag werd geopend met een eerste trio en dat onder leiding van Elijah Fox, die al samenwerkte met Childish Gambino en toetsenist is bij Yussef Dayes. Samen met een bassist en drummer nam de muzikant ons mee op een reis doorheen zijn muziek, waarbij er vooral instrumentaal materiaal gespeeld werd. “Since You’ve Been Gone”, waarover gegrapt werd dat het geen cover was, was een van de weinige nummers waarop er wel gezongen werd en doorbrak zo de ‘sleur’ van de instrumentale muziek.

Muzikaal verkende Elijah Fox Trio verschillende sferen doordat de leider vlot wisselde tussen een vleugelpiano en twee keyboards, al misten we soms een beetje een eigen persoonlijkheid. De overgangen tussen die sferen werden van in het begin duidelijk toen er begonnen werd met een dromerige soundscape die overging in klassiekere jazz, waarbij de drummer meteen voluit ging. De bassist bracht de andere twee muzikanten mooi samen en Elijah Fox praatte de nummers mooi aan elkaar door bijvoorbeeld te spreken over zijn grootmoeder die in de jaren ’50 in Parijs piano speelde. De Amerikaan sprak ook over de mooie omgeving waarin het festival plaatsvond en Gent liet duidelijk een mooie indruk op hem na, te horen aan de improvisatie die hij speelde gebaseerd op een wandeling enkele uren voor zijn set. De zachte, mooie en ietwat dromerige compositie verklapte dat Elijah Fox in ieder geval niet aan de Vlasmarkt is gepasseerd.

Johan Dupont Trio @ Garden Stage

Johan Dupont Trio haalt zijn inspiratie uit vele genres en dat resulteerde in kleurrijke muziek die op een dynamische manier werd gebracht. Eerder dit jaar bracht de groep haar debuutalbum uit en daaruit werden onder meer “Home” en “La Balançoire Rouge” in de eerste set gespeeld. Ondanks dat het virtuoze pianospel veelal op de voorgrond trad, kwam de zessnarige basgitaar zo nu en dan ook in de schijnwerper te staan om wat extra smaak toe te voegen aan het geheel. De gekruide mix van de instrumenten kwam scherp over, ondanks dat de drie wel op een relaxe en toegankelijke manier speelden. Johan Dupont Trio kwam dus met een leuke set naar voren waarbij de drie muzikanten elk hun stempel op de muziek wist te drukken in een smakelijk geheel.

Adja @ Main Stage

Twee jaar terug stond Adja op de Garden Stage en nu stond ze met haar zevenkoppige band op het hoofdpodium. Ze bracht recentelijk haar debuutplaat uit waarop jazz, soul, r&b en andere genres mooi in elkaar overliepen. De muziek is geïnspireerd door de invloed van kapitalisme, en namen als Erykah Badu en Lauryn Hill. Adja wist in haar muziek alle warmte te capteren en stuurde die zonder aarzelen de tent in waarbij de nummers op een charmante manier aan elkaar werden gepraat. De soms gevoelige muziek werd zonder veel haast gebracht, soms op een gecontroleerde manier en dan weer heel vrij. Adja nam de vrijheid dan om zelf wat los te gaan waarbij ze ofwel wat danste ofwel haar stembanden een versnelling hoger liet gaan. Ondanks dat de muziek niet altijd even goed binnenkwam, bleef het publiek wel respectvol kijken en wist Adja een aantal keer een goede indruk te maken wanneer de band even wat harder doorspeelde. Adja en al haar muzikanten brachten een mooie set die haar talent tentoonstelde, maar hoewel het aangenaam luisteren was, kwam niet alles evengoed binnen.

Benjamin Clementine @ Main Stage

Benjamin Clementine bracht al zijn gekheid en dolle bedoeningen mee naar Gent, maar begon zoals gewoonlijk op een coole, innemende manier. Met drie muzikanten op een wit podium, een lange bontmantel over zijn schouders en een glas sterke drank werd de set met “Nicholas Nepolitano” ingezet. Het innemende figuur mijmerde over het podium waarbij we ons meteen afvroegen of het een typetje was, of dat hij oprecht zo is. Hij maakte in ieder geval wel een indruk en bracht al gauw nog een paar coole nummers. “Toxicaliphobia” werd zo gebracht van achter de piano alsof het een loungebar was met te veel licht, en niet veel later kwam de grote twist van het concert. Plots namen acht extra strijkers en blazers plaats op de grond en zij bliezen (letterlijk en figuurlijk) de muziek uiteraard extra leven in.

De artiest, die trouwens het einde van zijn muzikale carrière al tegemoet gaat, verkocht een hoop show en deed dat alsof hij nooit anders gedaan heeft. Wanneer hij er eventjes een blad met de tekst erop bijnam, wisten we niet goed of het oprecht was of gewoon als showelement, aangezien het nummer uitmondde in een grote chaos waarbij die acht muzikantes over het podium liepen terwijl ze verder speelden. In het oog van de storm stond Benjamin Clementine met zijn rug naar het publiek te spelen alsof hij niet wou dat we naar hem keken. Een eerst meezingmoment viel dan weer op een ludieke manier in het water, omdat we zogezegd niet goed genoeg meezongen en “Condolence” werd dan weer extra lang meegezongen. Nog eens zingen. En nog eens. En dan vertalen naar het Nederlands, dat gebeurde met veel gedoe, maar uiteindelijk lukte het wel. Het duurde iets te lang, zeker als er amper een uurtje tijd op de teller stond, maar het leek voor groot vertier te zorgen bij Clementine. De man is een echte performer in zijn puurste vorm, maar het showelement en typetje neemt het soms net iets te veel over, of drijft het net te ver, waardoor het meer dan eens afbreuk deed aan de muzikale kwaliteit. Met meer tijd op de klok had Benjamin Clementine over een langere opbouw meer echt kunnen inzetten op de muziek, maar al die gekheid bracht hem duidelijk veel speelplezier en dat kunnen we hem toch niet ontnemen?

L’antidote @ Garden Stage

L’antidote is een trio afkomstig uit verschillende uithoeken van de wereld waardoor de jazzmuziek niet volledig westers klinkt en kleurt. Met een piano, cello en percussie creëerden de drie muziek die langzaamaan evolueerde en een zekere funk of groove bevatte, ondanks het soms trage tempo. Niet al te snel konden de schouders wiegen en rollen terwijl de muziek langzaamaan onder de huid kroop. De muziek had zowel iets mysterieus als bezwerend en wanneer die iets sneller werd, dan werd het groovy element meer uitgespeeld. Het zittende publiek liet het dansen aan zich voorbij gaan, en op het einde van elk nummer begaf er zich meer volk naar het hoofdpodium, maar dat liet L’antidote zich niet aan het hart komen. Het trio bracht hun intieme en losse muziek op een mooie manier waarmee die een meer dan gezellig en fijn half uurtje verzorgden met op het einde een mooie climax.

Kamasi Washington @ Main Stage

De laatste headliner van alweer een sterke editie van Gent Jazz was Kamasi Washington. De Amerikaanse saxofonist speelde vroeger in de band van Snoop Dog, maar is inmiddels al enige tijd een zeer grote naam in de jazz wereld. Het muzikaal jazztalent van de virtuoos werd meteen gecombineerd met zijn hiphop achtergrond, dankzij de dj die wat samples voorzag terwijl vijf andere muzikanten zich meer richting jazz begaven. De combinatie van de twee zorgde er voor dat de sfeer meteen goed zat en het duurde niet lang vooraleer de eerste solo van Washington aanbrak. Een goede indruk maakte hij zeker en vast, want het publiek reageerde positief. Ondanks de slotdag niet uitverkocht was ,waren er duidelijk veel fans aanwezig voor de man van het uur.

De artiest van het uur deelde graag de spotlight met zijn band. Het duurde namelijk niet lang vooraleer de eerste van zijn muzikanten een minutenlange solo mocht spelen. De toetsenist ging los, en later kregen ook de contrabassist, drummer, dj en twee andere blazers hun moment en één voor één toonden ze hun talent. Doordat die solo’s telkens best lang duurden verdween Kamasi Washington met momenten echt op de achtergrond en duurde het soms een vijftal minuten vooraleer hij zijn saxofoon terug aan zijn lippen zette. Hier en daar verzorgde hij wat extra pianowerk, maar daarnaast was er nog ruimte voor extra saxofoonwerk.

Een van die muzikanten was overigens de vader van Kamasi en de Amerikaan bracht ook zijn vrouw mee. Samen brachten ze “Love”, waarop zij zong en dat later op een nieuw album zal verschijnen. Haar prachtige stem was om stil van te worden, maar ook Washington wist ons met aandacht te doen luisteren als hij aan het woord was. Een leuk verhaaltje over hoe zijn dochtertje pianoriedeltjes verzint en eentje daarvan in zijn muziek terecht kwam maakte duidelijk hoezeer de Amerikaan een echte familieman was. “Asha the First”, met dat pianoriedeltje in verstopt, was bovendien het lied waarop Vader Washington mocht soleren op de klarinet. Samen met de hiphop invloeden en de daaropvolgende solo van Kamasi zorgde de lange opbouw voor een uiteindelijke climax die tot de hoogtepunten van de dag behoorde.

De set van Kamasi Washington was stevig doch funky op vele momenten. De gelaagde muziek was een ontdekkingstocht van een uur en drie kwartier (vijftien minuten langer dan voorzien) waarbij er naarmate het einde naderde er wat meer bewogen werd in de tent. Dansen gebeurde echter niet, maar daarvoor leek ook iedereen te veel naar het podium te staren. De grote groep muzikanten was fascinerend om te zien en soms zouden we haast vergeten dat het allemaal om één man draaide. Doordat de muzikant zijn muzikanten zo veel momenten gaf om hun ding te doen, verdween hij zelf zodanig op de achtergrond. Het is nobel en charmant om jezelf niet boven je muzikanten te zetten, maar soms wilden we meer Kamasi Washington op het optreden van Kamasi Washington.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2025 lees je hier.