© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Je hebt zo van die artiesten waar je je afvraagt waar dat grut in de stem vandaan komt. Marcus King oogt en is nog steeds beduidend jong, maar heeft een stem die zodanig doorleeft klinkt dat je zou vermoeden dat hij al gestaag richting de zestig lentes gaat. Het is ook die stem die hem jaren geleden heeft kunnen lanceren, naast zijn uiterst sterke gitaarkunsten uiteraard. Artiesten als Chris Stapleton, Gary Clark Jr. en Greta Van Fleet nodigden hem uit op tour, maar het meest indruk maken kan de Amerikaan met het lange rosse haar vooral als hij meer dan een uur de tijd krijgt om onversneden Southern Rock te brengen. Gisteren bood zich die gelegenheid aan in de Ancienne Belgique, die deze zomer eenmalig nog eens haar deuren open gooide tijdens de welverdiende zomerpauze.
Het oorspronkelijke voorprogramma kon de verplichtingen gisteren niet nakomen en zo sprong Emma Hessels in de bres. De artieste kent het huis redelijk goed, want met haar gitaar speelde ze al eerder in de Brusselse concertzaal. Met haar breekbare en intieme nummers lag ze misschien niet helemaal in lijn met de ruigere klanken van Marcus King, maar het publiek bood wel een luisterend oor en was zichtbaar gecharmeerd door haar fijne aanpak. De Sound Track-laureaat had met “Will Do” en het fragiele eerbetoon genaamd “Aretha” ook gewoon sterke nummers in haar repertoire zitten en kon met ongedwongen bindteksten een glimlach op ieders gezicht toveren. Debuutsingle “Insular” bewaarde ze voor het einde en dat was een goeden zet om nog een laatste visitekaartje af te geven aan het publiek. Als rustgevende prelude voor een rockende avond was dit een welgekomen onderonsje.
Om kwart voor negen kwamen Marcus King en diens band op op het toepasselijke The J. Geils Band’s “(Ain’t Nothin’ But A) House Party”. In feeststemming zouden we een hele avond dan wel niet komen, maar voor een tripje naar het zuiden van de Verenigde Staten hadden we ons wel goed voorzien. “The Well” gaf ons een eerste mogelijkheid om op te stappen op de stoomtrein die ons een kleine tien minuten door de bloedhete prairie bracht. Marcus King had weinig tijd nodig om op temperatuur te komen en schudde met veel gevoel de eerste solo’s uit zijn mouw. Voor het volgende stukje wisselde de Amerikaan het vervoersmiddel en sprong hij voor “Rock My World (Little Country Girl)” op een paard. Al galopperend ging de reis verder aan een aardig tempo en toch nam King uitgebreid de tijd om zijn nummers te laten groeien. Met “Hero” waren we amper drie songs, maar wel een kleine twintig minuten ver.
Het gezelschap vertoeft al enige tijd op tour en dat hoorde je ook. Van de hammondorgelspeler tot de basgitarist; iedereen was perfect op elkaar ingespeeld en volgde de handsignalen van hun bandleider Marcus King. Om het tevens toch een beetje spannend te houden werd de setlist ietwat overhoop gegooid en werd plaats gemaakt voor een hele hoop nieuwe nummers. Het aanbod was zodanig vers dat we op den duur zelfs even de tel kwijt begonnen te raken aan welk hoeveelste onuitgebrachte nummer we zaten. In grote lijnen pasten nummers als “On & On” en “Heartlands” wel gewoon in het concert en toonden ze dat Marcus King zijn vertrouwde stijl nog lang geen vaarwel heeft gezegd. Aan interactie waagde de Amerikaan zich overigens niet al te vaak, al bood zich tijdens “Carolina Honey” wel een uitstekende mogelijkheid aan om het publiek mee te laten zingen met de ‘pa pa paaa’s’.
Je kan natuurlijk niet de hele avond solo’s uit je vingers blijven schudden en daarom verkoos het gezelschap op het podium om richting de buik van het optreden de elektrische gitaren in te wisselen voor een akoestisch exemplaar. “Delilah” zorgde aanvankelijk voor een warme gloed, al werd voor het laatste stukje toch weer van gitaar gewisseld. Ons hoorde je niet klagen, want net met de elektrische variant is Marcus King op zijn stinkende best. Als een van de hoogtepunten noteerden we tevens een stomende Gabe Lee-cover. “Honky Tonk Hell” was een virtuoos aaneenschakeling van sterke gitaarstukken en deed meer dan eens het publiek met open mond genieten. Tegen een paar extra minuten Honky Tonk hadden we dan ook geen nee gezegd.
Maar de tijd werd nauwlettend in de gaten gehouden, want de curfew van half elf kwam steeds dichterbij en Marcus King wou nog wat troeven op tafel gooien. De hartstocht van een “Rita Is Gone” bracht ons weer met beide voeten op de grond, terwijl “Homesick” een herkenbaar gevoel opriep. Met “Here Today” kregen we nog een fonkelnieuw nummer te horen, maar daarna doken we kortstondig terug naar de tijd waar het gezelschap nog musiceerde onder de naam The Marcus King Band. “Goodbye Carolina” was soulblues op z’n best en kwam live door de overgave op het podium des te harder tot leven. Het moet ook worden gezegd dat Marcus King speelt met heel veel expressie en dat je zijn emoties van zijn gezicht kan aflezen. Meer dan ooit voelde je dat muziek door zijn aders loopt en de bekroning moest dan nog volgen.
Marcus King had geen kroon nodig om gisteren de vorst van Brussel te moeten zijn. Dat lag niet alleen aan het feit dat Koning Filip momenteel met zijn familie geniet van een paar dagen tussenuit, maar vooral aan de manier waarop Marcus King zijn concert beëindigde. Na een veelbelovend “Lie Lie Lie” en liefelijke “Wildflowers & Wine” werd er nog eens een volle vijf minuten onversneden gerockt op het podium. “Ramblin’ Man”, een klassieker uit het oeuvre van The Allman Brothers Band, heeft hij volledig naar eigen hand gezet en er zijn bluesy en soulvolle saus over gegoten. Het was een ronkend slotakkoord om stipt op tijd afscheid te nemen van zijn Belgisch onderonsje. Met zo veel nieuwe nummers in het verschiet kan het alvast niet lang meer duren alvorens Marcus King een nieuw album aankondigt. En dan zal een rondje door Europa uiteraard ook weer in de maak zijn.
Setlist:
The Well
Rock My World (Little Country Girl)
Hero
Beautiful Stranger
Dark Cloud
Carolina Honey
On & On
Heartlands
Delilah
Levis & Goodbyes
8.A.M.
Honky Tonk Hell (Gabe Lee cover)
Too Much Whiskey / Trudy
Save Me
Rita Is Gone / Homesick
Here Today
Goodbye Carolina
Lie Lie Lie
Wildflowers & Wine
Ramblin’ Man (The Allman Brothers Band cover)
