© Bob Jeusette
Sommige bands verdwijnen na een succesvolle periode stilletjes naar de achtergrond. Ghinzu koos voor een ander pad. De Brusselse rockgroep maakte dit jaar een langverwachte terugkeer met W.O.W.A en bewees daarmee dat ze nog lang niet klaar is om enkel als een nostalgische naam door het leven te gaan. Het concert had eigenlijk al op 5 juni moeten gebeuren, maar door een motorongeval waarbij frontman John Stargasm betrokken raakte, dwong de band om het uitverkochte concert uit te stellen. Enkele weken later was het dan eindelijk zover. Zonder voorprogramma kreeg de band alle tijd om nieuw werk naast de geliefde klassiekers te plaatsen en te tonen dat ze, ook na al die jaren, het nog steeds hebben.
Vanaf het moment dat de eerste noot werd gespeeld, trok het podium meteen de aandacht. Een breed horizontaal scherm vulde de volledige achterkant van het podium en kleurde voortdurend mee met de sfeer van de muziek. Blauwe en roze tinten, geïnspireerd door het nieuwe album, wisselden af met felrode tinten en donkere beelden, geïnspireerd door ouder werk, waarin sterren en abstracte vormen opdoken. Het mooie aan dat concept was dat de visuals nooit de bovenhand namen. Integendeel, ze plaatsten de band vaak bewust in de schaduw, waardoor je automatisch aandachtiger naar de instrumentatie begon te luisteren. Wanneer John Stargasm meer op de voorgrond trad met zijn zang, werden de beelden subtieler en kwamen de bandleden duidelijker in beeld. Het voelde als een doordacht samenspel tussen licht en muziek dat de volledige avond bleef werken.
Ook muzikaal bewees Ghinzu dat het nog altijd op hoog niveau speelt. Vanaf “When Other World Await” en “Cold love” werd duidelijk hoe sterk de band op elkaar ingespeeld is. De gitaren, synths, keys, bas en drums vloeide voortdurend door elkaar zonder dat één instrument de aandacht opeiste. Alles had zijn plaats en dat maakte het geluid tegelijk groots en gecontroleerd. “Out of Control” klonk krachtig, terwijl “Snow White” opnieuw liet horen hoe goed Ghinzu spanning kan opbouwen. De diepe stem van John Stargasm gaf sommige nummers zelfs een sensuele ondertoon, waarna de gitaren en toetsen langzaam richting een stevige rockexplosie werkten. Alleen wanneer hij de hoogste noten opzocht, liet zijn stem hem af en toe wat in de steek. Dat waren echter uitzonderingen, want gedurende het grootste deel van de avond klonk hij zoals op de plaat en bleef vooral de emotionele lading van zijn stem zoals bij “Apologies” hangen.
Vanaf ” Dragster Wave” leek de band nog een versnelling hoger te schakelen. Het nummer kreeg alle tijd om zich rustig op te bouwen en groeide via verschillende instrumentale passages uit tot een indrukwekkende climax waarin stevige gitaren en keys elkaar voortdurend vonden. Het publiek voelde die spanningsboog perfect aan, begon spontaan mee te klappen en neuriede de melodieën mee. Daarna volgden “Blow” en “21st Century Crooners”, twee klassiekers die de energie alleen maar verder opdreven. Veel woorden had John niet nodig. Na elk nummer viel er even een stilte, waarna de band gewoon opnieuw krachtig speelde. De muziek vertelde het verhaal en woorden waren gewoon overbodig.
Het hoogtepunt volgde niet veel later. Bij “Do You Read Me?” veranderde de Ancienne Belgique in één groot koor. Overal werd luid meegezongen, mensen begonnen steeds harder te springen en uiteindelijk ontstond ook de eerste moshpit van de avond. Je voelde hoe de opgebouwde energie eindelijk volledig loskwam. Ook de nummers die daarop volgden, bleven stevig doorduwen, met lange aanlopen waarin de gitaren, synths en drums laag na laag extra intensiteit toevoegden tot de zaal opnieuw ontplofte. Tijdens het voorlaatste nummer zorgde Ghinzu nog voor een verrassend beeld. John Stargasm klom boven op zijn keyboard, terwijl Greg Remy al crowdsurfend door het publiek een stevige gitaarsolo speelde. Ondertussen waagden ook verschillende fans zich aan een tocht over de mensenzee. De band leek dat alleen maar aan te moedigen, ook al keek de security daar zichtbaar iets minder blij naar.
Na al die intensiteit koos Ghinzu verrassend genoeg voor een veel ingetogener einde. “Forever” sloot de avond af met een warme samenzang tussen John Stargasm en Jean Waterlot. Het voelde bijna alsof de band bewust een stap terugzette om het publiek rustig weer op de grond te laten landen. Misschien kwam het einde daardoor iets onverwacht. John Stargasm had de hele avond nauwelijks grote speeches nodig. Zijn uitstraling, zelfvertrouwen en manier van bewegen spraken voor zich en ook de rest van de band speelde met een vanzelfsprekendheid die alleen ontstaat na jaren bevriend te zijn en samen op een podium te staan. Op een paar minder overtuigende hoge noten na viel er amper iets negatiefs op te merken. Ghinzu bracht geen nostalgieshow die uitsluitend op oude successen dreef, maar een concert waarin oud en nieuw materiaal elkaar versterkten. Het was een herinnering aan waarom deze band ooit tot de absolute Belgische top behoorde en een bewijs dat ze daar vandaag nog altijd thuishoort.
Ghinzu speelt 19 juli op Dour Festival en 29 oktober in Vorst Nationaal.
