© CPU – Jan Van Hecke
Het weekend begon nog zo mooi. Met een strakblauwe lucht, lekker zonnetje erbij en Sam Fender in het vooruitzicht hadden we niks te klagen. Hoe anders was dat op de laatste dag, waarbij diezelfde strakblauwe lucht werd ingeruild voor donkere wolken, datzelfde zonnetje moest plaats maken voor fikse buien en diezelfde Sam Fender niet kon afkomen door medische problemen. Gelukkig was er tijdens Down The Rabbit Hole zelfs in de regen nog genoeg ander moois te ontdekken en werd met Nothing But Thieves een act van formaat ingevlogen om op het einde van de dag toch nog voor een veilige landing te zorgen.
Ichiko Aoba @ Fuzzy Lop
Terwijl Japanese Breakfast later op de dag speelde, begonnen we de zondag met een echt Japans ontbijt. Ichiko Aoba kwam namelijk helemaal vanaf het land van de rijzende zon en en bracht vanuit daar haar sprookjesachtige folk mee naar de Fuzzy Lop. Wel moeten we bekennen dat we pas redelijk laat achterin de rij aansloten en enkel de laatste twintig minuten zagen, maar in die twintig minuten betoverde ze ons wel volledig. Echt volledig stil was het niet in de donkere tent waardoor de werking van haar muziek nooit honderd procent tot haar recht kwam, maar zelfs met geroezemoes op de achtergrond wist Aoba een bijzondere sfeer op te roepen. Fijn wakker worden dit.
Hang Youth @ Teddy Widder
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Op supersonische snelheid vlogen we van Japan terug naar Nederland, want Hang Youth mocht een stevig partijtje roepen in de Teddy Widder. Met nummers als “BOM”, “MALLOOT” en “SHELL IS EEN PRIMA BEDRIJF (ALS IK DE WEBSITE MAG GELOVEN)” vloog de band er meteen goed in, waarbij amateur-oncoloog Abel van Gijlswijk meteen het voortouw pakte om alles en iedereen wakker te schreeuwen. Wel leek de Teddy Widder net een maatje te groot voor de heren uit Amsterdam. Waar hun furieuze punk normaal het best tot zijn recht komt in overvol, zwetend hok ergens in een kelder van een kraakpand, ging in de ruime Teddy Widder net wat punch verloren en kwam de activistische sound zo nu en dan niet over zoals het moest overkomen.
Toch kreeg het de stampvolle tent volledig mee en kreeg van Gijlswijk het zelfs voor elkaar om op de tonen van “Belastingdienst” de kolossale tent uit te crowdsurfen. Het mocht dan wel niet hun meest snijdende show ooit zijn, toch maakte Hang Youth er een aardig feestje van. En dat is een laatste festivaldag misschien wel het beste medicijn tegen de laatste festivaldag. En dat is op een laatste dag misschien wel het beste medicijn tegen de uitputtingsslag van drie dagen festivallen.
Hermanos Gutiérrez @ Hotot
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
Ook Hermanos Gutiérrez had eigenlijk een te groot veld voor zich. De gebroeders uit Zwitserland brengen doorgaans iedereen toeschouwer in volle extase, maar dat gevoel kreeg het aan de Hotot heel moeilijk overgedragen. Waar het aan lag, konden we maar moeilijk bepalen, want muzikaal viel er weinig op aan te merken. De twee wisten hun gitaar met hoogstaande klasse te bedienen en haalden dingen uit hun instrument die we nog niemand zagen doen dit weekend. Misschien lag het aan het grote, lege podium – de twee hadden immers aan iedere zijde een kleine twintig meter ruimte – of was het regen en de grote schuilende mensenmassa aan de andere kant van het veld de grote boeman die de magie deed verdampen. Wat het ook was, de betovering die Hermanos Gutiérrez normaal moeiteloos oproept, bleef grotendeels uit. Toch wist het op het einde, tijdens de laatste fantastische gitaarriff, een stevig applaus in ontvangst te nemen. Iets dat meer dan terecht was, vakmanschap verdient immers erkenning, ook als de omstandigheden niet helemaal meezitten.
Snackbar @ Holding
Het mag inmiddels geen geheim meer zijn dat we ons hart verloren hebben aan de Holding. De piepkleine tent in kerkvorm ligt heerlijk verscholen tussen de bomen en fungeert als een perfect toevluchtsoord op het drukke terrein, al hoeven we er niet op te rekenen dat we er tot rust komen. Het intieme podium is namelijk het strijdtoneel voor de rauwste en hardste bands van het festival en zo mocht ook Snackbar er zijn opwachting maken. Alles werd er met een rotvaart in anderhalve minuut doorgeramd, met Fleur van Heezik als vrouwelijke brulboei die haar stem tot hoog in de nok van de tent joeg. Haar hogere schreeuwpartijen sneden scherp door het gitaargeweld heen en gaven de punksound een heel scherp, randje, terwijl ze als een echte entertainer zowel op als naast het podium iedereen in het publiek op scherp zette. Ze dook het publiek in, beet zich vast in haar microfoon en stookte het vuurtje in het kleine tentje genadeloos op. Het was kort, furieus en allesbehalve subtiel, maar wel o zo lekker.
Japanese Breakfast @ Teddy Widder
© CPU – Joost Van Hoey (archief)
We stonden bij de gate voor een lastige keuze: trekken we richting het Britse land en gaan we Geordie Greep meepikken of houden we het bij het Amerikaanse Japanese Breakfast? Na wat piekeren ging onze neus toch richting de Teddy Widder, waar Michelle Zauner en co klaarstonden voor een muzikaal uitstapje vol dromerige melancholie. Meer mensen hadden dat idee, want het was serieus dringen geblazen om een goed plekje te bemachtigen in de volle tent. Dat symboliseert ook meteen de grote groei die de groep heeft doorgemaakt. Met succesalbum Jubilee in de achterzak, een track voor een Hollywoodfilm in de andere zak en een fikse fanbase in het kielzog, bleek Japanese Breakfast helemaal klaar voor het grotere werk.
Dat grotere werk kwam gisteren dan ook in een set die tegelijkertijd heel groots, maar ook heel breekbaar aanvoelde. Japanese Breakfast toonde zich van haar meest kwetsbare kant, en deed dat met zoveel beheersing en gevoel dat de hele tent moeiteloos mee werd gezogen in haar dromerige universum. Met intieme parels als “Boyish” en “Posing in Bondage” werd de gevoelige onderlaag van het repertoire volledig uitgespeeld, terwijl Zauner ons met haar stem liet balanceren tussen hemel en aarde. Kippenvel kregen we tijdens “Kokomo, IN”, wanneer haar stem bijna tastbaar doorheen onze trommelvliezen gleed en daarmee al onze haren overeind zette. Muzikaal zat het eveneens zeer goed ineen, waarbij het leek of iedere noot met een passer was uitgetekend en het werd tot in de fijnste puntje verzorgd. Wij zijn fan!
Bloc Party @ Hotot
© CPU – Peter Verstraeten (archief)
‘Wat is daar aan de hand achter de geluidstent?’, klonk het na enkele nummers uit de mond van frontman Kele Okereke. Ook ons viel het op dat gedurende de gehele show van Bloc Party zich achter het hutje van het geluid een uitbundig feestje werd gevierd, maar echt ongelijk gaven we de mensenmessa geen enkele seconde. Op het podium van de Hotot bracht de Britse band namelijk een waar feestje der gitaren, met klassiekers als “Banquet”, “Helicopter” en “Flux” die moeiteloos doorheen de speakers knalden. Het geluid zat snor en dat zorgde ook meteen voor een geweldig goede sfeer in het publiek, want de benen gingen al snel los en de refreinen werden uit volle borst meegebruld. Wij deden lustig eraan mee en schreeuwden onze stembanden de vernieling in, terwijl we meegingen in de gekte achter die geluidstent. Wat een party!
Viagra Boys @ Teddy Widder
© CPU – Marvin Anthony (archief)
Over een party gesproken, Viagra Boys! Zweden hadden we dit weekend nog niet op ons bestemmingslijstje staan, maar daar bracht deze band aan het begin van de avond stevig verandering in. Het duurde wel even voor we er geraakt waren, want het terrein van Down The Rabbit Hole is groot en de weg van de Hotot naar de Teddy Widder is door de gigantische volksverhuizing best lang. Waar we al het hele weekend wereldreizen en vliegtuigen als metaforen gebruiken om het verslag wat op te vrolijken, hadden we hier eigenlijk een echte vliegmachine nodig, want de groep was al bijna op de helft toen we de tent vooraan bereikten.
Gelukkig hadden de Zweden toen al het gaspedaal stevig ingedrukt en kwamen we aan terwijl de band op volle toeren draaide. Even shirtloos als altijd brulde Sebastian Murphy frontman zijn teksten de tent in en gooide hij danspassen eruit waar zelfs Shania Gooris jaloers op was. Rond hem denderde de band standvastig voort en de riffs vlogen ons om de oren, wat resulteerde in een van de stevigste moshpits van het gehele weekend. Wat we zagen was een chaotisch spektakel, waarbij “Sports” en “Research Chemicals” het dak er vakkundig vanaf bliezen. Een halve set gezien, toch volledig overtuigd, dat lukken er niet veel.
Maria Iskariot @ Holding
© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Vooruit, nog een keer naar onze geliefde Holding. We vielen gelukkig met onze neus in de boter, want als een van de laatste bands stond Maria Iskariot in de tent geprogrammeerd en hoewel we die groep al minimaal achtentachtig keer hebben gezien, blijven we telkens opnieuw onder de indruk. Ook gisteren was de band sterk, waarbij de powervrouwen weer eens de boel flink op stelten zetten en ervoor zorgden dat het zweet van de tentwanden afdroop. Ondanks dat de groep een van de weinige internationale acts was die op het podium verscheen, kon het zeker rekenen op een uitzinnig publiek dat geen ondertiteling nodig had om te begrijpen wat het deed. Het gloednieuwe “Waaromdaarom” werkte als een rode lap op een moshende stier en “Dat Vind Ik Lekker” werd collectief meegebruld alsof het een nationale leus was, waardoor de Holding nog één laatste keer liet zien waarom het een plekje in ons hart had gekregen. Wat gaan we deze tent missen!
Nothing But Thieves @ Hotot
© CPU – Jan Van Hecke (archief)
We waren het vorig jaar al heel snel unaniem over eens: Nothing But Thieves mocht best de tweede dag van Pinkpop 2024 afsluiten. Toch wist de groep nog nooit het allerhoogste plekje in de timetable te veroveren. Althans, tot gisteren dan. Sam Fender lag ziek op bed met flink wat problemen aan zijn stembanden, iets dat uiteraard niet heel handig is voor een zanger, waardoor de leden van Nothing But Thieves op het allerlaatste moment naar voren werden geschoven als vervanger en dus ook als headliner. En geloof ons, we hadden het vorig jaar echt goed gezien.
Nothing But Thieves was namelijk heer en meester op de Hotot. Met “Welcome to the DCC” als opener werden we welkom geheten in een set die, ondanks het korte voorbereidingswerk, verrassend strak en overtuigend overkwam. Dat was zeker ook te danken aan de stem van Conor Mason. Eigenlijk is Nothing But Thieves momenteel op een langdurige pauze, maar daar was bij Mason amper iets van te merken. Met een ogenschijnlijk gemak en een imposant vocaal bereik pakte hij namelijk al snel heel het veld in. Zijn uithalen kwamen loepzuiver door en zelfs bij de hardere stukken bleef hij moeiteloos overeind. Dit is een headliner volgens het boekje en dat was grotendeels Mason zijn verdienste.
Nergens op de dag was het zo druk als bij Nothing But Thieves. De Hotot leek uit haar voegen te barsten en zelfs tot bij de etenstentjes op het uiteinde van het veld stonden mensen mee te zingen met de grootste hits. Dat kon het ook blijven doen, want de Britten brachten de ene hit na de andere ten gehore. “Is Everybody Going Crazy?”, “Sorry”, “Amsterdam”, … het volledige arsenaal werd opengetrokken voor deze speciale show. De meezingmomenten volgden elkaar in sneltempo op en de groep had iedereen in zijn greep, maar nergens speelde de band op de automatische piloot. Integendeel zelfs: Nothing But Thieves speelde met honger, scherpte en vuur in de ogen.
Niks is “Impossible” zolang je er maar in gelooft. Met “Overcome” sloot de band het optreden groots af en zette daarmee een punt achter een set die van begin tot eind indruk maakte. Het was een glansrijke headlinershow waarin alles tot in de puntjes was uitgedacht en Nothing But Thieves kroonde zichzelf ermee tot de koning van Down The Rabbit Hole. En dat terwijl het een kleine achtenveertig uur geleden nog eens niet kwam.
En daarmee zat Down The Rabbit Hole er voor ons weer op. Waar het gros van de mensen nog de nacht zou gaan indansen bij de verschillende dj-stages, besloten wij om nog één keer het vliegtuig te pakken. Maar niet voordat we nog een keer achterom keken en concludeerden dat het festival nu al een van de hoogtepunten van deze zomer was. Op naar huis, maar hopelijk tot volgend jaar!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
