We hoeven onszelf niet te onderschatten, we kennen toch een klein beetje van panfluitmuziek. Uiteraard is er de onsterfelijke song “El Condor Pasa” van Simon & Garfunkel, maar we hebben dat muziekgenre zonder overdrijven zeker vijftig keer live zien gespeeld worden. Toen we in de jaren tachtig als broekventen rondliepen in de Bruul, de winkelstraat van Mechelen, stond er zonder overdrijven op elke hoek van die straat een groep Zuid-Amerikaanse muzikanten met allerlei gitaren en panfluiten het beste van zichzelf te geven. Moeder de vrouw gaf ons een cent om in de hoed te werpen, maar we kochten nooit een cassette van de band. Maar je kon naar eender welke markt in eender welk boerengat trekken, steeds zag je er die gasten staan met hun wollen mutsen en hun kleurige poncho’s. We noemden die mannen (nooit vrouwen!) altijd ‘de Bolivianen’, alsof er maar een land was waar de Inca’s vroeger een reusachtig rijk hadden. En opeens waren die mannen uit het straatbeeld verdwenen, para siempre. Enfin, genoeg gepalaverd. Hermanos Gutiérrez zijn de gebroeders Alejandro Gutiérrez en Estevan Gutiérrez, twee Zwitsers met roots in Ecuador. Hun nieuwe plaat is een ode aan dat land waar hun wortels liggen en ze werd geproduceerd door Easy Eye Sound, het label van Dan Auerbach van The Black Keys. De titel: Los Ojos Del Cóndor en dat is zo veel als ‘de ogen van de condor’.
We gaan direct heel eerlijk zijn. Als dit Zuid-Amerikaanse folkgenre je niet bevalt, ga je aan deze lp niet zo heel veel hebben. Nu, wij raden deze lp voor het volle pond aan omdat het ook eens iets totaal nieuw kan zijn in je eigen catalogus. Om in de sfeer van het hooggebergte van de Andes te komen, raden we graag nog de clip aan van “Twist In My Sobriety” van Tanita Tikaram. De video capteert magistraal de bewoners van het hooggelegen gebied waar menig Europeaan eerst hoogteziek moet worden voor de reis kan aangevat worden. De broers beginnen met “Canto Andino” en dat is direct de beste blauwdruk voor het genre met enerzijds die constante slaggitaar en anderzijds dat gepingel van de tweede gitaar. Wat een magistrale clip ook! En wanneer we iets meer dan een minuut in het lied zitten, komt die kenmerkende zweverige sound erbij en we zien nu al reusachtige condors cirkelen boven onze hoofden. Ze planeren met hun reusachtige vleugels, ontnemen ons het zonlicht en zoeven geruisloos boven onze stijf bevroren hoofden.
Het is een rustig muziekgenre met dat kalme gitaarspel en het mooie is dat de broers die, laat ons zeggen Zuid-Amerikaanse westernmuziek, mooi combineren met surfmuziek en hier en daar wat country en americana. Verwacht je dus zeker niet aan een plaat met enkel Andesmuziek, maar een verbreding van de muziekstijl. Dat is al mooi te horen op een nummer zoals “Alma Mia” dat op de achtergrond wat country-elementen meekrijgt. Het is allemaal instrumentaal en we weten al van de vroegere platen dat het duo meer dan begenadigde gitaristen zijn, maar hier drijft dat ongelooflijke talent als een uitbreidende vlek olie uit. De sound is echt grandioos en gloedvol en we worden er bijna volledig zen van. Op “Ciudad Inca” krijgen we daar nog eens die fijne percussie bij en het duo houdt de nummers vrij kort tot maximum drie minuten wat een heel goede zet is omdat het op zich heel monotoon is. Let op, dat is helemaal niet hetzelfde als eentonig! Dit is helemaal geen saaie, geestdodende muziek, integendeel!
Op “La Danza Del Viento” wanen we ons het meest terug in die winkelstraten in het grauwe België die eerste dertig seconden, luister gewoon eens en je zal het begrijpen. De Hermanos zetten er nadien iets bij dat lijkt op een subtiele, coole blueslick en op de achtergrond horen we een orgel dat het lied nog veel meer body geeft. En dat ritme in enkele maten: tak, takketakke, tak. Nogmaals, er gaan mensen afhaken en daar hebben we zeker begrip voor, dit genre is niet voor iedereen weggelegd, maar de broers maken er naar onze mening echt heel straffe composities mee. Op “Tren Macho” horen we eerder het geluid van Mexicaanse mariachi’s wat voor ons verduidelijkt dat de broers niet alleen naar Ecuador hebben gekeken als inspiratie, maar hun grenzen letterlijk hebben verlegd naar muziek van hun broeders uit Centraal-Amerika, of ook wel Latijns-Amerika.
Op de plaat staan tien liedjes en die duren allemaal samen net iets meer dan een halfuurtje. Nu, dat is zeker voldoende voor ons. We zitten in een bepaalde sfeer en we vertoeven er heel graag, maar veel langer hoeft het zeker niet te duren. We bedoelen dat zeker niet gemeen, maar we moeten toegeven dat we het helemaal niet gewoon zijn om naar dit soort muziek te luisteren. Het is echt heel fijn om de ogen te sluiten en de liedjes als een warme deken over ons gedrapeerd te voelen, maar we gaan dadelijk terug naar de dagdagelijkse realiteit moeten. Maar dat is helemaal oké. Op “Los Andes” gaat het tempo nog wat de lucht in en dat komt net op tijd. De subtiele tamboerijn en die prachtige gitaarakkoorden doen al het werk en we slapen bijna in, puur omdat we zo ontspannen zijn nu.
Hermanos Gutiérrez levert heel mooi werk af en Easy Eye Sound van Auerbach bewijst alweer dat ze de juiste muzikanten huisvesting geeft. Het is volksmuziek van de beste soort, maar je moet het een kans durven geven. Er zijn bepaalde momenten waarop je deze muziek kan opleggen en dat is niet bijvoorbeeld wanneer je aan het koken bent terwijl er jengelende kleuters aan je been hangen. Neen, iedereen slaapt thuis en je legt je te rusten op de zetel met een kussen onder je hoofd. Je wikkelt je in een dekentje en zet de koptelefoon niet te luid. Dit is perfect voor deze muziek om je in alle rust te overvallen. Ja, we gaan deze plaat nog regelmatig opleggen en terugdenken aan die steeds vriendelijk glimlachende ‘Bolivianen’ die voor wat Belgische franken de hele wereld waren overgestoken in een stalen vliegtuig. Van condor naar duif. De lama en de alpaca werden achtergelaten voor hond en kat. De muziek is er voor altijd en deze mooie plaat hoort daar alleszins bij!
Op de website van de band zie je dat er twee optredens in Amsterdam vastliggen, een optreden in Brussel en nog een in Antwerpen. De band is héél populair in de Lage Landen want alle shows zijn hier al uitverkocht. De grens over dus naar de buurlanden eventueel? Of hopen dat ze misschien ergens in een winkelstraat hun opwachting maken?
Ontdek “Canto Andino”, ons favoriete nummer van Los Ojos Del Condor, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
