Jera On Air 2025 (Festivaldag 3): Schipperen tussen de oude garde en de jonge veulens

Op dag drie liep de temperatuur weer aardig op, zowel letterlijk als figuurlijk. We hadden ogen en oren te kort om alles te zien en te horen. Met zijn vijf podia barst Jera On Air dan ook stilaan uit zijn voegen. Een snelle blik op de affiche leerde ons dat we weer konden kiezen uit punk, hardcore, metalcore, ska en Turnstile. Wij distilleerden er de beste acts uit.

De rekening van de derde dag openden we bij State Power, dat al vroeg op de dag het terrein wakker schudde met een kudde aan hardcoreklanken. Met Final Hour als nieuwste wapenfeit opende het de Buzzard meteen furieus, fel en boordevol agressie. ‘State Power, Final Hour’, toch wel de universele lokgroep van de band, weerklonk meerdere malen in het publiek en toen deze tegen het einde dan ook werd ingezet, ontplofte de blauwe tent in een combinatie van vreugde en agressie. Die combinatie was ook bij VUKOVI aanwezig, al kwam die vreugde vooral van het podium. De groep mocht op zijn beurt de Eagle openen, maar die stond wel slechts voor een kwart gevuld. Voor de Schotten was dat echter geen reden om minder gas te geven, want met frontvrouw Janine op hyperdrive gaf het kwartet een show die de leegte moeiteloos opvulde. Bij Bad Nerves een uurtje later was het weer raak in de Eagle. De groep had een koffer vol verse punkrock mee, waarin de energieke riffs en catchy hooks nooit ver weg lagen. In een sneltreinvaart ging ze door haar set en zo verslapte die nooit. De rekening was open, nu was het enkel nog een kwestie van aanvullen.

De volgenden op ons boodschappenlijstje waren bands van bij ons, want met oud-‘Grote Beer van Morgen’ Dad Magic en Maria Iskariot stonden er twee landgenoten op de planning die elk op hun beurt de Sparrow kapot maakten. De eerste van de twee deed dat meteen met volle vaart vooruit, want Dad Magic raasde als een losgeslagen stormram doorheen zijn set. Met “Bad Soup” en “Ego” als strijdkreten, en een flinke dosis aan energie was het flink zweten geblazen. Maar ook bij Maria Iskariot verloren we vocht op plekken waarvan we het bestaan niet wisten. Met rake teksten maakten het viertal korte metten met alles wat krom was, terwijl de snedige sound als mokerslagen op de onderbuik inwerkte. Wat een stel powervrouwen zitten er in deze groep!

Datzelfde konden we ook zeggen over Lyndsey Gunnulfsen en haar band PVRIS, al was dat dan wel in een iets gladdere verpakking. Niet dat dat iets afdeed aan de impact van de set, want met een strakke show en een tot in de puntjes afgemeten performance was het een doeltreffer van jewelste. Gunnulfsen bracht met haar stem een mix van kwetsbaarheid en kracht, wat resulteerde in een set die ons tegelijk deed knuffelen als venijnig sneed.

In haar drang naar genrediversificatie waagde Jera On Air zich aan buitenbeentjes als Freddie Dredd. Waar Pendulum een dag eerder moeiteloos het publiek inpakte, draaide Dredds set uit op een misser van jewelste. Wat dj-trucs, wat slappe raps, een hoop loze praat tussenin… het publiek liet het massaal afweten. De afwezigen hadden deze keer groot gelijk, want wie wel opdook, kreeg vooral een masterclass in gemiste kansen. Beter verging het Evergreen Terrace, dat de Hawk tot ver buiten de tent deed uitpuilen. De Amerikaanse metalcoreband uit Jacksonville had nochtans een valse start: frontman Andrew Carey leek aanvankelijk ergens anders met zijn hoofd te zitten. Maar eenmaal de motor aansloeg, werd het gaspedaal stevig ingedrukt en moedigden stagedive-bevelen de chaos aan. De cover van Tears For Fears’ “Mad World” werd enthousiast onthaald, al klonk het geheel soms iets minder scherp dan in de hoogdagen. Nostalgie kreeg het laatste woord, maar een tikje patina konden we niet wegdenken.

Poppy @ Vulture

Nieuw aan het firmament is Poppy. Met haar mix van pop, metal en elektronische elementen trok ze heel wat kijklustigen naar de Vulture. Ze schakelde moeiteloos tussen een engelenstem en een duivelse grom uit de hel. De songs werden afgewisseld met intermezzo’s en theatrale momenten, al misten we misschien wat extra videoschermen om het visuele aspect beter tot zijn recht te laten komen. Van alle samenwerkingen die ze intussen op haar naam heeft staan – en dat zijn er behoorlijk wat – kregen we enkel “V.A.N.” met Bad Omens te horen. Toch klopte het plaatje: we voelden dat er een doordacht concept achter zat. Van opener “have you had enough?” tot “new way out”, dat de set sloot op een fraaie manier; Poppy is een dame om rekening mee te houden.

Good Riddance @ Hawk

Met Good Riddance kregen we aan de Hawk opnieuw een klassieke Fat Wreck-band voorgeschoteld. De skatepunkers uit Santa Cruz hebben de gouden jaren van het genre meegemaakt, maar die gloriedagen lijken intussen vervlogen. De hits zijn er nog steeds, maar de snedigheid waarmee ze ooit gespeeld werden, is flink afgebot. Frontman Russ Rankin oogde vermoeid en klonk opvallend hees, waardoor de energie vaak zoek raakte. De maatschappijkritische boodschap bleef overeind – zoals tijdens “Last Believer” – maar beet niet meer zoals in de hoogdagen. “Mother Superior” en “A Credit to His Gender” werden nog wel luid meegezongen en de moshpit draaide op volle toeren, al voelde het aan als een korte, weemoedige trip down memory lane. Het doet pijn om het toe te geven, maar Good Riddance leek even op een kanarie in de koolmijn: het einde van een tijdperk voor deze soort punkrock komt langzaam maar zeker dichterbij.

Thrice @ Vulture

Thrice heeft door de jaren heen zo’n omvangrijke en veelzijdige discografie opgebouwd dat we bij een liveshow nooit precies weten wat ons te wachten staat. Eén ding is echter zeker: we krijgen altijd een kwalitatieve oorveeg. Ook aan de Vulture zat het geluid vanaf de eerste noot perfect en drie kwartier lang viel er geen foutje te bespeuren. Dit was next level strak. Frontman Dustin Kensrue graaide gretig in de songcatalogus en trok er voor elk wat wils wat uit: publieksfavorieten als “The Artist in the Ambulance” en “Black Honey”, een verschroeiend tweeluik met ouwe getrouwe “Deadbolt” en “Paper Tiger”, én een onverwacht diepere cut met het minder bekende “A Branch in the River”. De pretoogjes van Kensrue verraadden dat hij zich kostelijk amuseerde. “The Earth Will Shake” werkte de set vakkundig, dreigend en soulvol tegelijk af. Vroegen we ons aanvankelijk nog af welke Thrice-versie we voorgeschoteld zouden krijgen, dan was het aan het einde zonneklaar: een compromisloze, snoeiharde. Posthardcore om duimen en vingers bij af te likken.

Slope @ Buzzard

Waar we op dag twee de wederopstanding van de Sex Pistols zagen, kregen we gisteren de terugkeer van The Backstreet Boys, al was dat wel met een hardcore touch. Het Duitse Slope bracht namelijk zowel funk als hardcorepunk, en wist daarmee een dodelijk cocktail te creëren waar we zowel op konden moshen als onze heupen konden losgooien. Eigenlijk verklapte de band bij opener “Fury Funk” wat het in petto had, want het nummer combineerde razernij met een groovy baslijn die rechtstreeks uit de hoogtijdagen van de vorige eeuw was geplukt. Die trend zette het door met “It’s tickin’” en “Freak Dreams”, waarbij het niveau continu hoog lag. Met twee zangers was het ook nog eens superdynamisch, waardoor er geen moment stilstand in de set zat en ook het publiek de hele tijd alles gaf. Slope bewees dat hardcore niet altijd lomp hoeft te zijn, het mag soms ook gewoon fun(k) zijn.

Refused @ Eagle

‘Refused are fucking dead!’ Binnenkort valt definitief het doek over een van de meest legendarische hardcorebands uit de geschiedenis. Maar voor het zover is, trekt het viertal nog één keer door Europa. In het najaar volgt een allerlaatste clubtour, waarna het definitief gedaan is met de Zweedse iconen. Voor de gelegenheid kregen we op Jera een soort best-ofset voorgeschoteld. En wie ‘best of’ zegt bij Refused, weet dat dat betekent: een flinke greep uit het cultalbum The Shape of Punk to Come. “Rather Be Dead” en “Liberation Frequency” doken al vroeg in de set op en zetten meteen de toon.

Wat opviel: het hele weekend lieten bands politieke statements opvallend achterwege. Maar dat hadden we natuurlijk niet van Dennis Lyxzén moeten verwachten. Zijn ‘Free Palestine!’ werd door het publiek luidkeels gescandeerd. De groep werkte de show zonder fouten af, strak en precies, maar echt beklijven deed ze nét niet – daarvoor mocht het volume gerust een tandje hoger om het ook fysiek te voelen. Gelukkig werd tegen het einde alsnog de vlam in de pan geslagen met een verschroeiende versie van “New Noise”, die als een bliksemschicht door de Eagle scheurde. Refused verdween even plots als het kwam. Een gepast afscheid en het einde van een tijdperk. Oh ja, en de danspasjes van Lyxzén zullen we zeker missen, maar niet zo hard als de songs.

Mad Caddies @ Hawk

Er stonden dit jaar verrassend weinig ska-bands op de affiche. En met de zon in ons gezicht konden we best een streepje ska verdragen. Gelukkig was Mad Caddies van de partij om de boel op te vrolijken. Veel tijd had de band niet nodig om de Hawk om te toveren tot één grote dancehall. De voorste rijen gingen meteen aan het skanken en verderop zagen we mensen zachtjes heen en weer wiegen op het ritme. Toch werd het pas echt een zottekot toen de oude klassiekers van stal werden gehaald. “Monkeys” en “Road Rash” zitten collectief in het geheugen van elke punkrockliefhebber en dat was eraan te merken. Mad Caddies deed precies wat van haar verwacht werd: een feestje bouwen met een brede glimlach en een opzwepende soundtrack.

John Coffey @ Buzzard

Je kan als groep een goede band met een festival hebben, maar de band die John Coffey met het Jera On Air heeft, valt bijna niet te overtreffen. ‘Het is als thuiskomen’, zei frontman David Achter De Molen, net nadat hij zijn talenknobbel tevoorschijn haalde en iedere nationaliteit in zijn eigen taal welkom heette. En eigenlijk kunnen we dat niet ontkennen, want vanaf het moment dat de band het podium opklom en “STEAMWALTZ” bracht, veranderde de Buzzard in een slachtveld. Stagedivers sprongen op crowdsurfers, mensen klommen in de masten en iedereen haalde het beest in zich naar boven op de tonen van “Dirt & Stones”, “Romans” en “Baby, if it’s toxic”. De band speelde op de top van zijn kunnen, waarbij iedere slag die ze uitdeelde, raak was. Met afsluiter “Broke Neck” als ultieme uitputtingsslag ging het allemaal nog een versnelling hoger en was er echt geen houden meer aan. John Coffey houdt van Jera, maar Jera ook honderd procent zeker van John Coffey.

Voordat we het vergeten: gitarist Crucial Chris verwacht jullie allemaal 27 september op Coffeyfest! Althans, dat waren zijn laatste woorden op het podium, dus dan zal het wel waar zijn.

High Vis @ Buzzard

“Talk for Hours”, meer had High Vis niet nodig om de Buzzard om te toveren tot een broedhaard van punk en hardcore. Zanger Graham Sayle stond geen seconde stil en jaagde het publiek voortdurend op om de boel af te breken. Niet op een destructieve manier, maar als een collectieve uitlaatklep voor opgebouwde frustraties. “Altitude” en “Walking Wires” denderden als een bulldozer door de tent, met riffs die geen ruimte lieten voor stilstand. Gelukkig werden er ook rustpunten ingelast; “Drop Me Out” bood precies op tijd wat ademruimte. En dat was nodig, want het tempo lag moordend hoog. High Vis deed waar het goed in is: compromisloos, oprecht en intens zijn muziek op het publiek afvuren. We geloofden elk woord dat uit Sayles mond kwam. Wanneer hij bij afsluiter “Choose to Lose” nog één keer vroeg om alles te geven, volgde het publiek zonder aarzeling. Wie zijn wij om hem dat te weigeren? High Vis bleef live punten scoren. Een band die geen spel speelde, maar simpelweg zichzelf was – en daar zat net de kracht.

Terror @ Buzzard

Er zijn maar weinig mensen meer hardcore dan Scott Vogel. De charismatische frontman van Terror mocht dan ook samen met zijn maten de Buzzard, toch wel traditiegetrouw, de hardcoretent door het gebruik van stagebarriers afsluiten en deed dat vol overtuiging. Vanaf de eerste breakdown werden de eerste lijven al over het publiek gesmeten en belandden diezelfde lijven vervolgens op het podium, terwijl Vogel het publiek opjoeg alsof zijn leven ervan afhing. Terror speelde furieus en zonder ook maar een greintje genade, waardoor tracks als “Spit My Rage” en “Hard Lessons” al snel een heel hard randje kregen. Muzikaal klonk het dus allemaal goed, maar het hoogtepunt was toch wel de totale bestorming die op het podium plaatsvond. Mensen kwamen uit alle hoeken en gaten, waarna ze rondom de hardwerkende artiesten vrolijk meededen met het geweld van Terror. Goed vermaak zo tegen het einde.

Turnstile @ Eagle

Dat de verwachtingen hooggespannen waren, mag gerust een understatement genoemd worden. Na een overweldigende passage in de AB in Brussel een dag eerder, schoten de superlatieven tekort om Turnstile te beschrijven. Met NEVER ENOUGH – een gedoodverfd album-van-het-jaarkandidaat – onder de arm mocht het hardcoregezelschap uit Baltimore het licht uitdoen op Jera On Air 2025. En eerlijk: bestaat er een betere band voor die taak op dit moment? Het lijkt wel alsof ze de code gekraakt heeft en alles wat ze aanraakt in goud verandert. In de hardere genres is er momenteel niemand relevanter dan zij.

Toen de lichten aan de Eagle klokslag middernacht doofden, steeg de spanning naar een hoogtepunt. Op de zweverige klanken van “NEVER ENOUGH” betrad het vijftal het podium – een perfecte, haast etherische opener. Maar zodra “T.L.C. (TURNSTILE LOVE CONNECTION)” losbarstte, veranderde de sfeer abrupt: de boel ontplofte. Toch viel op dat de connectie met het publiek niet zo naadloos was als bij eerdere shows. Waar bij een typische Turnstile-show fans constant het podium op- en afspringen, raakte nu amper één dappere ziel tot bij de band. Die kreeg wel de kans om verrassend sterk “Keep It Moving” mee te zingen nadat hij de micro overnam van Brendan Yates.

De overstap naar een groter podium werd opgevangen met een visueel tot in de puntjes uitgewerkte show: belichting die matchte met de backdrop, strategisch ingezette spots, en rook op de juiste momenten tijdens instrumentale breaks. Turnstile had de afsluitspot meer dan verdiend. Nieuwe nummers als “I CARE” en “SEEIN’ STARS” brachten broodnodige variatie, zodat het tempo niet een uur lang aan dolle snelheid bleef razen. Razen deden de Amerikanen sowieso – vooral met “Real Thing”, dat als een molotovcocktail in de set werd gegooid.

Het beste werd bewaard voor het einde. “HOLIDAY” zette de finale in, “LOOK OUT FOR ME” – met zijn vlijmscherpe riff en onverwachte edm-tweede helft – bleek nu al een instant klassieker. Het was een surrealistisch maar feestelijk beeld om de hele tent te zien dansen op dat elektronische slot. Turnstile doorstond zijn volgende carrièrefase met verve. En met hits als “MYSTERY” en “BLACKOUT had het nog een paar troeven achter de hand om de set professioneel en trefzeker af te ronden.

Afsluiter “BIRDS” maakte de cirkel rond. De connectie die we bij aanvang een beetje misten, werd uiteindelijk tóch gelegd. De band haalde iedereen op het podium en heel even voelde het alsof we allemaal deel uitmaakten van iets groters. Turnstile lijkt klaar voor een nieuw tijdperk. Een tijdperk waar zijn hardcore-roots nog steeds een plek hebben, maar waarin het evenzeer het onbekende opzoekt. En eerlijk? Laat maar komen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.