Les Nuits Botanique 2025 (Festivaldag 3): Hartelijk

Ook op dag drie van Les Nuits Botanique speelden de gitaren een bijzonder belangrijke rol. De versterkers stonden hoe dan ook iets minder present in de schijnwerpers. Het draaide op de zonnige zaterdag om het lied en de tekst, en dat lokte een mooi aantal naar de kruidentuin. De derde festivaldag begon redelijk vroeg in de namiddag en had heel wat hoogtepunten te bieden. Van de ontwapenende Jacob Alon tot de frivole Denen van Efterklang, tot uiteindelijk de pure eenvoud bij Tim Bernarndes; het hart werd in centrum Brussel gevuld met warmte.

Jacob Alon @ Museum

Er hing een knusse sfeer in het Museum toen Jacob Alon in hun eentje om kwart voor twee het podium op kwam gelopen. De Schotse artiest brengt binnen twee weken hun debuutalbum In Limirence uit en gaf ons gisteren een uiterst magnifieke introductie in wat we daarop mogen verwachten. Het publiek nam al zittend plaats voor het podium en liet zich van bij het eerste nummer genaamd “Confession” betoveren. Meer dan twee akoestische gitaren en een fluwelen stem had de artiest niet nodig om het daaropvolgende halfuur te vullen en aan de lopende band te beklijven. Het werd soms zelfs echt ontroerend mooi, zeker als Alon vocaal uithaalde en de emoties van de nummers herbeleefde, gingen de haartjes rechtop staan. “In Amber” was er zo bijvoorbeeld eentje dat recht naar het hart ging, evenals het recent uitgebrachte “August Moon”. Na het afsluitende “Fairy In A Bottle” kunnen we dan ook alleen maar concluderen dat dit optreden nu al een van de hoogtepunten van deze Les Nuits-jaargang was.

Dressed Like Boys @ Fountain Stage

Het soloproject van DIRK.-frontman Jelle Denturck kreeg gisteren het genoegen om de Fountain Stage als eerste van de dag te mogen opfleuren. De zon wou daar klaarblijkelijk ook bij zijn en kwam even tussen de wolken door de scenografie nog wat mooier maken. Zonder zon was het Dressed Like Boys ook wel gelukt om een pertinente indruk achter te laten. Het vijftal speelde met een aangename lichtvoetigheid en streelde meermaals het gehoor met goed uitgewerkte composities. “Lies” was vroeg in de set een herkenningspunt, “Nando” bracht dan weer de nodige intimiteit en “Jaouad” was ook live een uitmuntende ode aan een inspirerend persoon. De strafste stoot van het concert werd echter “Pinnacles”. Het begin deed ons nog wat denken aan Elton John in zijn gloriejaren, maar het nummer ontketende tegen het einde nog eens het beste in het vijftal. De cirkel werd rond gemaakt met “Stonewall Riots Forever”, een nummer dat refereert naar het protest eind jaren zestig. Dressed Like Boys is goed ingespeeld en klaar voor een meer dan mooie festivalzomer.

Will Paquin @ Orangerie

Op muzikaal vlak was het gisteren toch stukken rustiger dan de eerste twee dagen van Les Nuits. Voor een aangenaam contrast vroeg op de dag zorgde Will Paquin. De Amerikaan is op TikTok nogal viraal aan het gaan met zijn nummer “Chandelier”, al was daar op vlak van drukte in de Orangerie weinig van te merken. Paquin moest het in het begin stellen met een tamelijk lege zaal en mondjesmaat spoelden er nieuwsgierigen binnen. En terecht, als je ons vraagt, want Will Paquin bood een redelijk coherent optreden dat de juiste snedigheid vertoonde. Bij Paquin leek het online succes gelukkig nog niet naar het hoofd te stijgen, want hij maakte een paar humorvolle knipogen naar het feit dat niemand hem gisteren echt kende. Zijn meest recente single “Hahaha” zorgde niet voor lachers, maar maakte wel impact en toonde het vakmanschap dat er in hem schuilt. Al bij al was de set voor de omstandigheden redelijk verfrissend en kregen we zin om verder in zijn oeuvre te duiken.

Oi Va Voi @ Fountain Stage

Oi Va Voi heeft al de nodige meters gemaakt en wist dus redelijk goed wat de Belgische hoofdstad op een zaterdagnamiddag kon gebruiken. Met vijf albums in de ether had de band genoeg materiaal om uit te plukken. Uiteindelijk viel de keuze op het meer recente werk en daarmee scoorde ze wel wat punten. In de muziek sijpelt de Oost-Europese afkomst van de leden door, en dat komt voor een stuk door de zang van Earl Singer en de blazers (waaronder de klarinetten en violen) die het geheel een minder subtiel kantje gaven. De zon was dan wel weer achter een dik wolkendek gedoken, maar het weerhield ons niet om in een zomerse bui ons beste beentje boven te halen. Oi Va Voi deed het nodige om onze energie te kunnen katalyseren en stelselmatig kreeg het het publiek goed mee.

Benni @ Museum

Begin januari stelden we Benni nog voor in onze ‘Grote Beren van Morgen’-rubriek en gisteren stond ze te schitteren op het podium van Les Nuits. Enkele weken geleden bracht ze een nieuwe ep uit, die ze samen met haar band voorstelde in het Museum. Ze is soms nog wat schuchter, maar tegelijk is dat haar grootste wapen, want ze ontwapende met haar zelve een mooi gevulde zaal. Haar nummers straalden warmte uit en kwamen live, mede door een solide band, redelijk goed uit de verf. Hier en daar probeerde Benni het met humor luchtig te houden en ook toen bleef ze gewoon trouw aan zichzelf. Daarnaast zat het muzikaal gewoonweg snor zonder te veel tierlantijntjes en zo hebben we dergelijke muziek à la Phoebe Bridges nog steeds het allerliefst. De verplaatsing van Vielsalm naar Brussel was er dus eentje die voor Benni loonde en waar de essentie van haar artistieke zelve centraal stond.

Tyler Ballgame @ Museum

Na nog een kort stukje van Jay-Jay Johnson te hebben meegepikt, kozen we ervoor om nog eens naar het museum te gaan voor Tyler Ballgame. Bij aanvang stond er nog meer volk op het podium dan ervoor, al groeide het aantal luisterende oren geleidelijk toen de band een aantal minuten diep in de set zat. Bij Ballgame’s postuur zou je doorgaans een iets diepere stem verwachten, al was het tegenovergestelde het geval. De stem van de Amerikaan was zacht en voorzien van heel veel gevoel; perfect dus om een klein uurtje even weg te kwijnen. Het enige mankement bij Ballgame was het ontbreken van dat ene nummer; het type nummer dat blijft kleven en waar je na het optreden nog eens naar wil en moet luisteren. Dat was zeg maar het enige waar wij nog iets meer van hadden verwacht, maar voor de rest was het gewoon fijn vertoeven.

Efterklang @ Fountain Stage

Efterklang dwaalde de afgelopen weken rond in Europa in het gezelschap van Beirut. Hun missie op Les Nuits Botanique moesten de leden echter alleen tot een goed einde brengen, maar geen haar dat er aan dacht dat dat zou mislukken. De Denen zijn eigenlijk dat type band waarvan je je afvraagt waarom ze niet bekender zijn dan ze nu zijn, want eigenlijk hebben ze alles in huis dat nodig is om harten sneller te doen slaan. Things We Have In Common, hun redelijk nieuwe album, werd gisteren uitbundig voorgesteld aan een zonnebadend publiek. Casper Clausen genoot van de panoramaview vanop het podium, terwijl wij dan weer genoten van hetgeen het viertal uit Kopenhagen bracht. Experimenteren en toch toegankelijk genoeg klinken was een gulden middenweg die de leden zochten en vonden in de tuin van Botanique. “Hold Me Close When You Can” was een van de zelden uitgesmeerde rustmomenten en voor de rest trakteerde Efterklang op een aangename energie. Voor het laatste nummer wisselde het het podium in voor een plek in het publiek; een riskante keuze die wel goed uitpakte. Efterklang was een balsem voor het hart wanneer we het nodig hadden.

Lael Neale @ Museum

Een discobal hoefde Botanique niet te regelen. Lael Neale verscheen immers in een opvallend glitterende jurk op de planken van het Museum. Als soundtrack van de festiviteit had ze Altogether Stranger onder haar arm zitten, haar vierde album dat eerder deze maand uitkwam. Voor de liefhebbers was het met andere woorden genieten geblazen en aan dat groepje sloten we ons graag aan. Lael Neale hield het simpel en liet zich enkel begeleiden door een extra muzikant. Ze bleef dus telkens redelijk dicht bij de essentie, maar bovenal klonk ze live minstens even subliem als op plaat. Een veelzeggend moment uitplukken, kunnen we achteraf gezien niet, daarvoor klopte het geheel net iets te veel. Lael Neale schitterde even hard als de pailletten die ze droeg!

Michelle Gurevich @ Fountain Stage

Michelle Gurevich heeft in alle eerlijkheid niet de allerbeste reputatie op vlak van betrouwbaarheid voor liveshows. In het nabije verleden cancelde ze een aantal shows redelijk kortdag en des te benieuwder waren we of ze haar opwachting zou maken op Les Nuits. Ondanks dat ze misschien niet de meest spraakmakende naam is, kan de Canadese wel al jaren rekenen op een geduldig publiek. Op het hoofdpodium bleek geduld ook een schone deugd te zijn, want Gurevich had wat tijd nodig om op toerental te komen. Eenmaal eenieder zich in de muziek verloor, was de trein ook wel effectief vertrokken. Het publiek toonde zich dankbaar, luisterde en joelde tussen de nummers door wanneer het ook kon. Gurevich toonde weinig emoties en toch raakte ze op de een of andere een gevoelige snaar tegen het einde. Als headliner en publiekstrekker bleef Michelle Gurevich trouw aan haar eigenheid en dat was ruimschoots voldoende om van een geslaagde passage te kunnen spreken.

Tim Bernardes @ Orangerie

Als laatste stop van de avond hadden we Tim Bernardes aangestipt in ons spoorschema. We bleken niet de enige te zijn die een glimp van de Braziliaan wilden opvangen. De Orangerie was tot de nok gevuld toen hij in zijn eentje eraan begon en wat ook opviel; het publiek was tamelijk rustig en luisterde tijdens de nummers bijzonder aandachtig. Dat de nummers voor het overgrote deel in Portugees waren, drukte de sfeer niet, integendeel! Zijn verhaalstijl kwam ondanks de taalbarrière proper naar voren; of het nu achter de piano of met een gitaar in de hand was. Als eindnoot van een interessante derde dag kon Tim Bernardes alvast tellen en met een voldaan gevoel trokken we huiswaarts.

Les Nuits Botanique loopt nog tot en met 25 mei. Alle info over het volledige programma vind je hier.

Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.