© CPU – Bert Savels (archief)
Jazz oubollig? Niet als het van Kamasi Washington afhangt. De Amerikaan is al meer dan een decennium een gevierde naam in het circuit en staat met zijn saxofoon mee aan de wieg van een frisse garde die hun genre durven overstijgen. Door samen te werken met artiesten als Kendrick Lamar en Erykah Badu manifesteerde Kamasi Washington zich dus ook bij een hiphoppubliek en hield hij zijn eigen creaties opwindend en vernieuwend. Met zijn nieuw album Fearless Movement herontdekte de Amerikaan zichzelf en vond hij inspiratie in zijn dichte omgeving. Het album had normaliter eind oktober reeds voorgesteld moeten worden in Bozar, maar de hele Europese tour werd toen verplaatst naar de lente. Gisteren werd de show uiteindelijk ingehaald in de prachtige Henry Le Boeuf-zaal.
Over tien dagen verschijnt het nieuwe album van Emma-Jean Thackray en die gebeurtenis stelde de Britse alleskunner maar al te graag in de verf. Voor weirdo gooide ze haar band en haar veilige thuishaven over boord om in haar eentje te kunnen genieten van de absolute artistieke vrijheid. Het ging haar gisteren in elk geval bijzonder goed af, ondanks dat haar mooie stem niet altijd even nadrukkelijk in de mix aanwezig was. Voor de notoire jazzliefhebber was het jazzgehalte misschien net iets te laag, al maakte gaf Thackray daar wel een aantal keer een ludieke repliek op in de tussenstukken tussen de nummers door. Het zat al bij al behoorlijk coherent in elkaar en gewoon al het feit dat ze alles op het podium zelf deed maakte het behoorlijk goed. Deze zomer stelt ze haar nieuw album overigens voor op het terugkerende Jazz Middelheim in Antwerpen. Een aanrader van jewelste als je het ons vraagt.
Voor een laatste zaalshow van Kamasi Washington moeten we maar liefst zeven jaar terug in de tijd. Een blij weerzien is dus het minste wat je kon stellen. In de Bozar, een zaal met een zekere grandeur, werden iets na negenen de grote middelen ingezet om er een waar statement van te maken. Zijn opkomst was eigenlijk het tegenovergestelde. Een beetje nerveus en zeer bescheiden gooide in eerste plaats met bloemen naar Emma-Jean alvorens ons uit te nodigen op een reis naar nieuwe plekken. Begeesteren deed Washington al tijdens het eerste nummer “Lesano”. Het duurde niet lang voor hij met gesloten ogen een ijzersterke improvisatie uit zijn messingen saxofoon joeg terwijl zijn zevenkoppige band aan een verschroeiend tempo de speelsheid en het ritme hooghield. Vijftien minuten hield de compositie aan en werd meer dan terecht op een daverend applaus onthaald. Het zou de voorbode worden van twee uur bruisend muziekgenot waar virtuositeit, experimenteren en verbondenheid centraal stonden.
Kamasi Washington pakte niet alleen met zijn vlotte vingers en longenvolume het Belgische publiek in. Zijn bindteksten waren een aaneenschakeling van wijze woorden en brachten de boodschap die in zijn velerlei instrumentale nummers schuilden hoe dan ook naar boven. Een kapitein is echter alleen zo sterk als zijn stuurlui en die waren net als Washington gevallen in een bad vol talent. In elk nummer liet Kamasi Washington iemand anders enkele minuten in de voorgrond treden, wat vooral ook toonde dat hij ondanks zijn centrale positie op het podium zichzelf niet per se als het centrale spilfiguur zag. Dat was hij hoe je het draait of keert echter wel. Met zijn saxofoon navigeerde hij meermaals naar het onvoorspelbare en nam daarbij zijn troepen in sleeptouw. “Asha the First” begon bijvoorbeeld heel eenvoudig bij het pianoriedeltje dat zijn vierjarige dochter bedacht en eindigde met een Kendrick Lamar-sample en de muzikanten die er nog een extra lading aan gaven.
De nummers namen gisteren herhaaldelijk nieuwe proporties aan. Het maakte het spannend, levendig en avontuurlijk. De meeste stukken passeerden met gemak de tien minuten en evolueerden tot ware (her)ontdekkingstochten. “Lines in the Sand” liet ons kennismaken met een grenzeloze wereld, “KO” zette zijn sterke band met zijn vader en altsaxofonist Rickey Washington in de voorgrond en “Get Lit” eerde de legendarische Funkadelic-opperhoofd George Clinton. Alleen jammer dat dat laatstgenoemde enkel door dj Battlecat door de geluidsinstallatie werd gejaagd en de beweging in de stoeltjes nogal beperkt bleef. Het was zowat het enige ‘minpunt’ van het concert en zelfs dat was voor velen een hoogtepunt. Wat frivoliteit kon het optreden niet schaden moest Washington gedacht hebben, want “Vi lua vi sol” werd gespeeld met een enthousiasme en precisie waar we ei zo na voor recht veerden uit onze stoel.
Met acht nummers oogde de setlist op papier niet bijster lang, maar Washington hield ons met zijn gekende virtuositeit twee uur in spanning. Het laatste halfuur was eigenlijk een doorlopend hoogtepunt. “Together” was een onvoorwaardelijk liefdesnummer waarbij amor zijn pijlen op heel wat verschillende doelen richten. Vooral het hart en de ziel werden geraakt en het gevoel van verbondenheid maakte zich meester over de Bozar. Een aantal mensen verlieten tijdens de laatste acte jammer genoeg de zaal om tijdig terug bij het thuisfront te geraken. Wij genoten terwijl van het magnifieke “Prologue”. Kamasi Washington stelde zich voor een laatste keer zelf volledig op de voorgrond en blies de laatste restjes genialiteit door zijn saxofoon. Adolphe Sax zou fier zijn geweest dat iemand met een dergelijke gave zijn uitvinding dermate eer aan zou doen. En dat ook nog eens in zijn thuisland. Kamasi Washington had met andere woorden letterlijk en figuurlijk goud in handen en speelde met zijn muzikanten een concert dat voorzien was van grote klasse.
Kamasi Washington is deze zomer een van de blikvangers van Gent Jazz. Hij speelt op zaterdag 19 juli in het gezelschap van o.a. Lander & Adriaan, Adja en Johan Dupont Trio.
Setlist:
Lesanu
Asha the First
Lines in the Sand
KO
Get Lit
Vi lua vi sol
Together
Prologue
