Dat nostalgie verkoopt, weet iedereen. Dat bleek maar weer toen Dionne Warwick zonder moeite de Koningin Elisabethzaal uitverkocht voor een concert, dat uiteindelijk eerder een live-interview met occasioneel wat muziek erdoorheen bleek. De iconische zangeres, die inmiddels al vierentachtig is, had op voorhand aangekondigd dat haar nieuwe show er eentje zou zijn vol anekdotes en geweldige muziek. Echter kregen we heel veel van dat eerste en bitter weinig van dat tweede, om maar niet te zeggen veel te weinig. De zesvoudige GRAMMY-winnares heeft genoeg hits en klassiekers om drie hele concerten mee te vullen, maar in de Koningin Elisabethzaal kregen we er een schamele acht voorgeschoteld. Ter vergelijking: de zangeres bracht er een maand geleden in de Verenigde Staten veertien per avond, wat voor een artiest van haar leeftijd toch in de buurt van een aanvaardbaar aantal komt.
Iets na de voorziene aanvangstijd werd de avond op gang getrapt met een video waarin muzieklegendes als Elton John, Carlos Santana, Snoop Dogg en zowaar ook voormalig president Bill Clinton de revue passeerden. Allen hadden ze lovende woorden over voor de zangeres, die het publiek vervolgens al meteen toesprak. Na een wat lauwe reactie op haar eerste ‘good evening’ zei ze dat het publiek terug moest praten, om vervolgens een disclaimer te geven over het weinige aantal liedjes dat we doorheen de avond zouden gaan krijgen.
Ze introduceerde ook haar zoon Damon Elliott, door enkele bekenden te namedroppen waarmee hij als producer heeft gewerkt, waaronder Christina Aguilera, P!nk, Destiny’s Child en natuurlijk ook Warwick zelf. Op de meest Amerikaans mogelijke wijze nam hij vanuit een gezellig stoeltje een live-interview van zijn moeder af, waarbij de vragen niet duidelijker ingestudeerd konden zijn. Desalniettemin had Warwick wel veel interessante en leuke dingen te vertellen, onder meer over de gospel zingende familie waarin ze opgroeide en de lastige beginjaren die ze als zwarte artieste meemaakte. De stukken interview werden dan weer afgewisseld met stukjes uit de documentaire ‘Don’t Make Me Over’ en dat werd in zijn totaliteit voorafgegaan door het gelijknamige nummer.
Dat je van een vierentachtigjarige geen buitengewone zangprestaties mag verwachten was bij het publiek wel algemeen geweten en dus zorgden de eerste noten zonder meer voor kippenvel. Wat techniek betreft heeft de zangeres nog altijd niet aan kwaliteit ingeboet, maar haar stem is door de jaren heen wel een pak brozer geworden. Slecht was dat echter niet, want die broosheid gaf de liedjes ook weer een bepaalde charme. “I Say A Little Prayer”, dat de eerste helft van het optreden concludeerde, was dan weer wat minder, doordat de muzikale structuur en de melodie verder te bespeuren waren. De duetversie, die ze met haar andere zoon David Elliot bracht, was gelukkig wel nog gedenkwaardig door de ferme vocale performance die hij wist neer te zetten.
Na een pauze, waarin we toch een pak meer mensen dan gewoonlijk al aan de vestiaire zagen staan, werd verdergegaan op het elan van voor de pauze. Wederom heel wat videofragmenten, waaronder ook van haar te vroeg overleden nichtje Whitney Houston, om na een anekdote van de virtuele Snoop Dogg – die niet meer over bitches rapt sinds Warwick hem duidelijk maakte dat dat niet oke is – verder te gaan naar waar iedereen eigenlijk al de hele avond op zat te wachten.
Als slot van de avond kregen we nog zes nummers van Warwick, met “Walk On By” als eerste, dat wederom fraai, maar broos en minder dynamisch werd gezongen. “Heartbreaker”, waarover ze al had verteld dat ze het eerst niet had willen opnemen, werd op vraag van de Amerikaanse meegezongen in het refrein. Ook “Do You Know the Way to San José?” had Warwick in eerste instantie niet willen opnemen en dat was binnen de set dan ook het meest logische vervolg.
Met “Alfie”, waarbij haar getekende stem wel een heel grote troef bleek, kregen we ook nog een laatste kippenvelmomentje. Het grote slot was dan weer voorbehouden voor “That’s What Friends Are For”, dat ze met beide zonen zong. Zowel David als Damon zijn gezegend met dezelfde muzikale genen als hun moeder en demonstreerden uitstekende zangstemmen, die eigenlijk die van hun moeder op haar vierentachtigste overklasten. Warwick en co mochten nog een daverend applaus in ontvangst nemen, terwijl iedereen al doorhad dat een toegift er sowieso niet in zat.
Het was dus vast en zeker een ongewone avond bij Dionne Warwick in de Koningin Elisabethzaal, die ongetwijfeld ook voor verdeelde meningen zal zorgen. Wie hoopte op een concert van anderhalf uur met daarin twintig hits, zal ongetwijfeld teleurgesteld geweest zijn en het misschien wel schaamteloos cashen gevonden hebben. Wie op voorhand min of meer wist waar hij zich aan kon verwachten, zal vermoedelijk wel genoten hebben van een gezellige avond, waarin ze Warwick beter leerden kennen. Als we moeten kiezen hadden we ook liever wat meer muziek en bijgevolg ook minder anekdotes en video’s gekregen, maar tegelijkertijd zijn we ook dankbaar dat we een levende legende nog aan het werk hebben kunnen zien.
