Op 21-jarige leeftijd is de Canadese zangeres Tate McRae stevig aan het opklimmen in de popwereld. Vorig jaar speelde ze nog in de Lotto Arena, nu verkocht ze vlot het Sportpaleis uit. Met hits als “you broke me first”, “she’s all i wanna be” en “greedy” overspoelde ze de hitlijsten. Ook haar nieuwe singles doen het allesbehalve slecht. Nu probeert ze opnieuw een stap dichter bij de top te zetten met het derde studioalbum So Close To What. Ze kreeg daarvoor steun van het multitalent Ryan Tedder, die vooral bekend is als de zanger van OneRepublic en hier de productie grotendeels op zich nam.
De singles “It’s ok I’m ok”, “2 hands” en “Sports car” die Tate McRae al eerder uitbracht, gaven een mooi zicht op wat het album zou brengen. Ze liggen qua geluid en thema in dezelfde lijn. Zoals je van een popzangeres mag verwachten, zingt McRae opnieuw over de liefde. Toch is ze sinds het melancholische “you broke me first” wat geëvolueerd in haar mindset en neemt ze nu een meer nonchalante houding aan. Zo blijft de zangeres niet bij de pakken zitten en laat ze zich niet doen door liefdesverdriet. Met sensuele nummers, eerder romantische songs en liedjes die tonen dat ze sterk in haar schoenen staat, zet McRae zich mentaal in de juiste spirit omtrent haar liefdesleven.
De zelfzekerheid die ze nu dus uitstraalt komt in vele nummers tot uiting. Een mooi voorbeeld hiervan is “Signs”, waarop ze aangeeft dat haar partner haar beter moet kunnen inschatten. Op openingssong “Miss possessive”, dat ook de titel van haar opkomende tour is, maakt ze met ‘No, seriously, get your hands off my man’ haar superieure positie direct duidelijk. Ook zit die nonchalance in de sfeer van het album. De eerder zwoele beats en de ‘I don’t care’-attitude die in de stem van McRae ligt, geven haar een echte popdivastatus.
“it’s ok i’m ok” was dan misschien de hoofdsingle, maar het is eigenlijk een van de mindere nummers op het album. De zware bassen op de strofes overtuigen meer dan het eerder sobere refrein. Hoewel de liedjes op So Close To What aanstekelijk zijn, blijven ze te veel in dezelfde sfeer hangen. Daardoor is een totaal van vijftien relatief korte songs wat overweldigend bij een eerste keer luisteren. Sommige nummers komen niet boven het geheel uit. Daarentegen slaan andere direct aan, zoals “Revolving door” met zijn zeer catchy refrein, “Purple lace bra” met zijn strijkersintro en “Means I care” met zijn zwoele achtergrondzang en leuke ritme.
Tate McRae gaat op dit album meer de sensuele kant op. Op de eerder vermelde nonchalante zang legt de Canadese een zwoel effect. Zo zijn “Sports car” en “2 hands” geen nummers voor de allerkleinsten. Het album maakt op het einde nog een bocht met “Nostalgia”, een lied dat eerder aan de vroegere McRae doet denken. Het valt wat uit de toon, maar het vormt wel een van de betere en originelere nummers van de collectie. Het rustig gitaartje en de nu breekbare stem van de zangeres laten je na een 42 minuten durend album gaan met een melancholisch gevoel.
So Close To What is dan misschien een popalbum zoals we die al kennen, maar het is zeker geen slechte zet van Tate McRae. Het album scheert niet de hoogste toppen, maar is gewoon zeer aangenaam om naar te luisteren. De aanstekelijke refreinen houden je recht in de chaos van vijftien nummers die McRae er op nog geen drie kwartier doorjaagt. Ze klinkt zelfzekerder en zwoeler dan ooit, waarmee ze lijkt aan te tonen dat haar mindset samen met haar zangcarrière is geëvolueerd.
Tate McRae staat deze zomer op Pinkpop na een passage met haar shows in het Sportpaleis (14/05) en de Ziggo Dome (28/05). Deze aparte shows zijn wel al uitverkocht.
Ontdek “Revolving door”, ons favoriete nummer van So Close To What, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
