FACS uit Chicago komt voort uit de dampende resten van Disappears, een band met een aantal zeer interessante albums op het conto, maar die ergens in 2016 voor onbepaalde tijd in de pauzestand ging waarna drie van de bandleden verder gingen als FACS. Het bandgeluid laat zich het best karakteriseren als minimalistisch, noisey, donker, strak en monotoon. De band laat er geen gras over groeien, want dit is reeds album nummer zes in hun achtjarig bestaan. Mocht je de band eerder over het hoofd hebben gezien dan biedt Wish Defense, uitgekomen op Sub Pop, een mooi instapmomentje.
Om één reden is de plaat overigens alvast legendarisch te noemen, zij het dat dat niet zozeer met de band zelf te maken heeft. Het is namelijk het laatste album waarbij de inmiddels overleden Steve Albini aan de knoppen zat. Albini is niet alleen bekend als compromisloze muzikant in bands als Big Black en Shellac, maar heeft naar eigen zeggen ook meer dan duizend albums naar zijn hand gezet, waaronder die van Nirvana, PJ Harvey, The Stooges en Pixies. Helaas heeft hij zijn laatste klus niet helemaal kunnen afmaken. De uiteindelijke mix moest van een collega-producer komen die deze opdracht echter geheel in lijn met de stijl van de meerster zelf heeft geklaard.
Maar goed, met een legendarische producer heb je uiteraard nog geen goede plaat gemaakt, het vergroot hooguit je kansen wat. Met album binnenkomer “Talking Haunted” wordt de toon gelijk gezet: geen noot teveel, dreigend zonder uit de bocht te vliegen en met de karakteristieke nonchalante praatzang die ook de rest van de plaat zal inkleuren. Eerste hoogtepunt wordt gevormd door de titelsong van het album: staccato, het gas wordt ietwat dieper ingetrapt en met een herhalende zang die mooi gelijk oploopt met de muziek, maar daar ook het duel mee aan gaat. Gewoon een hele goede song, punt.
Verwacht van deze band gedurende de rest van het album geen al te rare wendingen of frivoliteiten. Die laat men graag over aan anderen. Het zou ook niet in de sfeer van het album passen. De eerder genoemde ingrediënten blijven terugkomen in de verschillende songs hetgeen zorgt voor een mooi uniform geheel. Wat zeker niet onvermeld mag blijven, is de song “Desire Path”. Met zijn kronkelende en gevlochten gitaarlijntjes is dat zeker hoogtepunt nummer twee van dit album. Met een zevental nummers een een totale speelduur van net iets meer dan dertig minuten houdt de band het ook in dat opzicht overigens lekker compact.
Het ligt niet meteen in de lijn der verwachting dat dit album menig jaarlijstje zal halen. Daarvoor is het bandgeluid waarschijnlijk toch net wat te spartaans en monotoon. Maar met Wish Defense laat FACS in ieder geval zien dat monotonie en minimalisme zeker niet gelijk hoeven te staan aan saaiheid. Geheel in het tegendeel zelfs, zouden wij willen beweren.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Desire Path”, ons favoriete nummer van Wish Defense, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
