Naima Bock @ Cactus Muziekcentrum (Café): Bokkensprongen

Nadat Naima Bock eerder dit jaar haar tweede album uitbracht, mocht een Europese tour op het vasteland niet ontbreken. Waar de meeste tours rond deze periode al op zijn eind lopen, begon die van Naima Bock nog maar net en zo was de show in het Café van Cactus haar tweede van een kleine tour doorheen Europese zalen. Ondertussen was het al haar derde show in België dit jaar, maar wel de eerste als headliner en ook de eerste waarbij ze haar driekoppige band kon meebrengen. En dat maakte indruk, want in een klein uurtje wist ze iedere luisteraar meermaals te betoveren.

Het viertal onder begeleiding van Naima Bock kwam nogal onzeker het podium op en zeker toen er nog muziek bleef spelen terwijl ze hun instrumenten aan het stemmen waren, was de sfeer nogal ongemakkelijk. Gelukkig werd dit snel tenietgedaan eens “Feed My Release” als opener werd ingezet. Bock haar magische stem diende al snel als een soort van maïzena waarbij iedereen in de zaal een vorm van betovering over zich kreeg. Het werd muisstil in het café en dat zou (op het applaus na) zo blijven tot het eind van de show.

Waar de eerste song nogal veel op de emoties inzette, hoorden we bij “Kaley” net iets meer americana-invloeden. Dat was vooral te danken aan de band die ook zijn duit in het zakje deed. Waar Bock vooral een heel fragiele stem had die heel hoog kon raken, zorgde de band altijd voor de juiste begeleiding met iets meer melodieuze instrumentale stukken. Maar ook toen ze zelf hun stemmen in het geheel gooiden, kreeg je een soort van magische emotionaliteit over je waardoor je niet anders kon dan het kippenvel van je lichaam te halen.

Een nummer als “Campervan” gaf ook aan dat Naima Bock weet hoe ze haar instrumenten in de strijd moet gooien. Zo waren er daar enkele fijne breaks die voor de nodige dynamiek zorgden en wist je als publiek niet altijd even goed wanneer een song op zijn eind liep. Eens dat wel gebeurde, bracht Naima Bock enkele nummers solo met vooral “Further Away” als eerste hoogtepunt. Zelfs in haar eentje kon ze de zaal betoveren, vooral door subtiliteit en emoties hand in hand te laten gaan. Je kon een speld horen vallen tijdens de song en dat is een talent dat je als singer-songwriter zeker moet hebben.

Als je daarna met zijn vieren een soort van gospelachtige intro kan verzorgen met “Every Morning”, dan weet je wel dat je goed bezig bent. En zo had Naima Bock altijd wel een nieuwe verrassing in haar arsenaal zitten. Bij de meeste songs was alle instrumentaliteit zo subtiel, dat het altijd verrassend was wat er gebeurde en wat er uit haar hoed werd getoverd. Nummers van boven de vijf minuten hoefden niet altijd met de volledige band te worden gespeeld. Liever had ze eerst een kleine gitaar, waarna een drum of een basgitaar voor de rest zorgde. Ook was de wisselwerking tussen de hoge stem van haar en de zwoele stem van de bassist uitmuntend, waardoor je nooit iets anders wilde horen.

Op die manier was de set van Naima Bock ook voorbij voor je het wist. Je bleef geboeid luisteren naar alles wat zich ontplooide op het podium, zonder dat je echt kon voorspellen wat er zou gebeuren. Afsluiter “Giant Palm” zorgde nog voor een leuke groove met de nodige americana waarbij zelfs haar dankbaarheid voor het publiek nogmaals opviel. Voordien had ze al gezegd dat ze heel graag terugkwam naar Brugge en dat hoef je een trots West-Vlaams publiek geen twee keer te zeggen. Ze werd van het podium gestuurd met een oorverdovend applaus en was wat fans rijker. Naima Bock wist dus indruk te maken met haar stem, maar evengoed met sterke instrumentaliteit die altijd op de verrassing wist in te spelen waardoor de nummers boeiend bleven zonder daarbij te vervelen. Een artiest die live altijd overtuigt, zoveel is zeker.

Op 12 december kan je Naima Bock nog aan het werk zien in de Botanique van Brussel.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Feed my Release
Kaley
Campervan
With Balance
Further Away
(onbekend)
Every Morning
Ash
Gentle
Takes One
Giant Palm