Deafheaven @ Cactus Muziekcentrum (Club): Brutaliteit op zijn schoonst

Niet zo lang na de eerste editie van Bruges Is Doomed, met High On Fire en Conan op de affiche, was de organisatie alweer van de partij met een line-up om duimen en vingers bij af te likken. De organisatie wist gisteren namelijk Deafheaven te strikken, die dit jaar met Lonely People With Power een van de meest bejubelde metalalbums heeft uitgebracht. Dit schepte natuurlijk hoge verwachtingen voor de band uit San Francisco, die bekend staat om hun intense liveshows. Als voorprogramma wist de organisatie dan ook nog eens Zeruel en Portrayal of Guilt te strikken, lekker lekker lekker.

Als eerste mocht het Amerikaanse drietal Zeruel de show verzorgen. Het trio uit Baltimore, bekend om hun zweverige shoegazesound, begon met vertraging en kwam pas na ruim twintig minuten op het podium. Als de show dan toch aanving namen scheurende gitaren, een rollende bas en ijl gezang de show al snel op sleeptouw en deze combinatie hield de set tot het einde in een wurggreep. We kregen namelijk niet veel anders te horen en zo klonk het allemaal wel redelijk gelijkaardig. Gelukkig had de jonge band een steengoed geluid, die wat aan rustigere Deftones-nummers deed denken. Dit zorgde ervoor dat de show, die al bij al maar een slordige dertig minuten duurde, niet ging vervelen.

Na Zeruel zou de avond een serieus stukje heviger worden, want black- en sludgemetal kruisbestuiving Portrayal of Guilt betrad het podium. Extreem vettige riffs, een screamende zanger en een gezonde dosis donderende cimbalen openden de show en walsten het publiek omver. De menigte kon enkel maar repliek geven door als één front aan het headbangen te gaan. Dit was de enige manier om de stormram aan lawaai van de Amerikaanse agressievelingen te verwerken. Wat gingen ze als geweldenaars te werk. De weinige rustmomenten die de band ons gaf waren meer dan welkom want voor je het wist was de volgende tempowisseling daar alweer. Dan gingen ze als razenden te keer op hun instrumenten, het kon niet snel genoeg gaan. We zagen nog niet zo vaak een drummer er zo op los meppen. Moeiteloos joeg hij de ranzige gitaren op met zijn waanzinnig slagwerk. Soms was het oorverdovende kabaal een tikkeltje te veel van het goede en neigde het meer naar een mengelmoes van random herrie. Ook de feedback die ze af en toe door de speakers joegen, stoorde hier en daar, maar verder viel er eigenlijk weinig aan te merken.

Last but not least was het de beurt aan Deafheaven. De fans daagden in groot aantal op, want de zaal liep prettig vol en het aantal Deafhaven-shirts was niet meer op een hand te tellen. De band liet er dan ook niet veel gras over groeien en creëerde vliegensvlug een geluidsmuur van jewelste die zo typisch voor de band is. Het gitaarspel scheurde, de bas dreunde en de drum kletterde, maar het was zanger George Clarke die nog het meest van al de show stal. Hij gruntte, gilde, krijste en screamde erop los terwijl hij als een op hol geslagen hert het podium ronddartelde. Er was werkelijk geen houden aan de bezeten man. Hij eiste alle aandacht van het publiek op en beval de menigte vervolgens om een circlepit te openen. Hij kon doen wat hij wilde, mede doordat het geweldig geluid van de band hem hiervoor de ruimte gaf. Maar ook de gitaren namen af en toe hun moment, zo kregen we na een half uurtje een heerlijk solo die het nummer afrondde.

Na ongeveer de helft van de show gaf Clarke aan dat ze vooral veel nieuwe muziek zouden spelen van op die bejubelde laatste plaat Lonely People with Power. Om woord bij daad te voegen volgde “Magnolia“, een van de singles van die laatste die er toch nog bovenuit wist te springen. Het nummer opende met brutale riffs, blastbeats en Clarke’s gemeen gekrijs – de precieze term hiervoor is ‘shrieking’. De brutale riffs werden afgewisseld door snelle, ijle gitaren die wat aan postrock deden denken. Wanneer ze halverwege het nummer plots in nog brutalere riffs uitbarstten, wist je het meteen: tijd om de pit open te trekken.. Die bleek uiteindelijk toch maar matig enthousiast, maar wie kan dat het publiek verwijten op een maandagavond?

Na een klein uurtje kwam er een korte pauze vooraleer de band de encore aanvatte. Ze hadden met “Dream House” nog een stevige klepper voor ons in petto. Clarke eiste nog een wall of death, maar die veranderde door het suffe publiek uiteindelijk in een triestige circlepit. Als kers op de taart mochten de weinigen die wél enthousiast waren, het podium op terwijl de band de afdaling maakte om verder te spelen. Toen de leden het podium terug bestegen kondigden ze afsluiter “Winona” aan en beloofden ze binnenkort terug te komen. Of dat al met een nieuw album zal zijn zal de tijd uitwijzen, maar wij hopen dat een opvolger niet zo lang op zich zal laten wachten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Incidental I
Doberman
Magnolia
Brought to the Water
Sunbather
The Garden Route
Body Behavior
Amethyst
Incidental II
Revelator

Dream House
Winona