The Last Dinner Party @ Koninklijk Circus (Cirque Royal): De laatste loodjes

© CPU – Nathan Dobbelaere

Wie al eens graag naar een feestje gaat, weet dat het van levensbelang is om niet te vroeg te pieken. De dames van The Last Dinner Party piekten echter al voor ze een eerste single uitbrachten, en zweefden sindsdien altijd verder op die high. Sinds de release van “Nothing Matters” in april vorig jaar is de Britse band eigenlijk permanent op tournee geweest; iets dat nu zijn tol begint te eisen. Van Vorst Nationaal met Hozier naar een soloshow in de Botanique, om dan langs Coachella, Glastonbury, Werchter, Australië, wéér de Verenigde Staten te reizen en terug naar Europa te keren. Je zou bijna vergeten dat het vijftal uit de Engelse hoofdstad in de tussentijd ook nog een debuutplaat uitbracht. Maar kijk, de keerzijde van de hype begint nu alsmaar nadrukkelijker door te schemeren: na een vage situatie met mannelijke fans in Lincoln volgde ziekte, nu is The Last Dinner Party mentaal en emotioneel te uitgeput om haar tour af te werken.

© CPU – Nathan Dobbelaere

Nog een dikke week knallen alvorens even uit de schijnwerpers te treden dus, en daarom hadden de dames maar liefst twee voorprogramma’s meegebracht naar het Koninklijk Circus. De opener van de avond droeg de naam Luvcat, meteen ook een artieste die wel eens in heel wat lijstjes van in de gaten te houden artiesten zou kunnen opduiken binnen een paar weken. De Britse zag er een beetje uit als Sabrina Carpenter, maar vond op muzikaal vlak het midden tussen acts als CMAT en Amy Winehouse. Samen met haar vier bandleden wist ze op die manier een groovy en bij momenten zelfs innemende sfeer te creëren, al zorgde het feit dat het soms wat rommelig overkwam ervoor dat niet iedereen even aandachtig bleef. Met nog maar twee singles uit en niet al te veel ervaring moet wel gezegd dat Luvcat er gewoon stond, want eenmaal mee in het verhaal kon ze je wel moeiteloos om de vinger winden. Daar hebben de het laatste nog niet van gehoord!

Opvolgster Katy J Pearson heeft wel al wat naam gemaakt, en muzikaal gezien lag ze ook gisteren wat in hetzelfde straatje als haar voorgangster. Enige verschil was dat de Britse wel zelf gitaar speelde, maar vooral met minder goesting op het podium stond. Muzikaal was haar halfuurtje zeker aangenaam, maar doordat die definitieve vonk maar uitbleef, was het ook vrij moeilijk om de aandacht erbij te houden. Ergens halverwege haar set kon je niet anders dan opmerken dat je de verhalen van de mensen rondom je duidelijker hoorde dan de muziek, en dat kan niet de bedoeling zijn. Het kabbelde met andere woorden ietsje te veel, zonder dat er gevolg aan kwam. Leuker dan de filmische wachtmuziek à la Disneyland-wachtrij, maar niet memorabel.

Het was in eerste instantie dan de vraag of The Last Dinner Party eindelijk uitgefeest was en uitgeblust op het podium zou verschijnen; zeker in het achterhoofd houdend dat het enige minpunt aan de vorige keren dat we de band aan het werk zagen, net het feit was dat het allemaal iets te voorspelbaar binnen de lijntjes bleef. Maar goed, de veldslag moest nog gespeeld worden, en het begon in elk geval verrassend veelbelovend. De Britten hadden een nieuwe productie met zich meegebracht, inclusief een handvol zuilen en een indrukwekkende lichtshow. Dat laatste wierp zijn vruchten al af tijdens het instrumentale “Prelude to Ecstasy” om ons zo meteen ook aan te tonen dat The Last Dinner Party meer durft: een ruwer randje aan “Burn Alive”? Graag!

© CPU – Nathan Dobbelaere

Dat frontvrouw Abigail Morris bij haar geboorte in een vat charisma is gevallen, maakte ze tijdens “Caesar on a TV Screen” dan weer duidelijk. Zwervend tussen overal en nergens zorgde ze er haast eigenhandig voor dat het Koninklijk Circus helemaal werd opgezogen in de wereld waar de oude Italiaanse maan op de backdrop de wolken effectief verlichtte. Dat daarbij het tempo eerst een duikje moest nemen om open te bloeien, bleek achteraf gezien een slimme zet. Mocht “Second Best” op de streamingplatformen staan, was het een hit. Nu haalde het de vaart er net genoeg uit om de dwarsfluit en vleugelpiano voelbaar te laten binnenkomen bij “Beautiful Boy”. Een overvallende stilte, die uiteindelijk ingehouden energie bleek.

“Sinner” kwam na een prachtige opbouw in de vorm van “Gjuha” eindelijk eens binnen in vol ornaat; de lichten, het enthousiasme en het charisma… alles viel op z’n plek. En dat Morris zich ook nog wel oprecht amuseerde, vertaalde zich in een eerlijke bindtekst over hoe raar het is om te spreken voor een volle zaal en dat effectief te beseffen. Oké, langs de andere kant had je wel nog altijd het voorbereide meezingmoment in “Portrait of a Dead Girl”, of de uitgetekende danspasjes in “Second Best” of “Nothing Matters”, maar tegelijk waren er ook wat nieuwigheden in de set gekropen. Chris Isaaks bezwerende “Wicked Game” werd zo vervangen door een energiebommetje in de vorm van “Call Me” van Blondie. Opnieuw een hoogtepuntje, en dan moest de grootste verbazing nog komen.

© CPU – Nathan Dobbelaere

The Last Dinner Party had namelijk nog wat nieuwe nummers in haar set gestoken. Dat nam weliswaar niets weg van het feit dat de riff in “My Lady of Mercy” nog altijd binnenkwam, maar toch. “Big Dog” bleek een banger van jewelste, die aan de hand van een beestige gitaar de sterkte van je trommelvliezen op de proef stelde. Nu al uitkijken geblazen naar de release! In de bisronde kregen we met “The Killer” dan weer een ander gezicht van de band voorgeschoteld, want nadat ze eerst ijsberend heen en weer liepen op een paar bezwerende pianotoetsen, bloeide het nummer daarna Arcade Fire-achtig open in een euforisch geheel – inclusief fantastische bridge. Symbolisch of niet werd dat nieuwe geweld opgevolgd door debuutsingle “Nothing Matters”, die zo verleden en toekomst samenbracht en tegelijkertijd de puntjes op de i zette.

We hebben de trucjes van The Last Dinner Party intussen dus wel al een paar keer gezien – de hype is nu misschien ook wel wat overgewaaid – en we zijn nu eigenlijk op het punt gekomen dat het vooral uitkijken is naar wat er nog zal volgen van de band. Uit Prelude to Ecstasy kregen we dus het te verwachten te horen, hetzij met hier en daar een onverwachts randje, maar tegelijkertijd maakten de dames ons gisteren vooral warm naar wat komen zal. Drie sterke onuitgebrachte singles die elk op hun eigen manier omver wisten te blazen, dat belooft. Dat The Last Dinner Party daarnaast eigenlijk niets meer te bewijzen heeft, hield de band gelukkig ook niet tegen om nog eens alles eruit te persen. De laatste loodjes van de tour wogen niet zwaar, ze bleken enkel maar het enthousiasme rond de band voorzichtig terug aan te wakkeren. Nu even terug uit de schijnwerpers, en dan die hype terug in gang knallen is de boodschap!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

(Prelude to Ecstasy)
Burn Alive
Caesar on a TV Screen
Second Best
Beautiful Boy
On Your Side
Gjuha
Sinner
Portrait of a Dead Girl
The Feminine Urge
Call Me (Blondie-cover)
Mirror
Big Dog
My Lady of Mercy

The Killer
Nothing Matters